Ergernissen top 3

3. Dat de nieuwe overbuurvrouw zo'n vreselijk onvriendelijk mens is;
2. Dat we de wc in de badkamer boven niet meer kunnen gebruiken tot er over vier weken een nieuwe pot wordt geleverd;
1. Dat als ik 's ochtends mijn muslibakje met lepel onder de kraan zet, het water altijd precies in het midden van de lepel stroomt en keihard omhoog spettert.

Mensekindre, wat heb ik het toch zwaar.

Vreugdekreet

Allemachtig, wat is het mooi buiten. De bomen zijn wit, de heldere ochtendlucht is roze met blauw, de lucht die ik inadem is koud. Een merel spit onder een besneeuwd hegje tussen dode bladeren en verder is alles stil, wit en koud. Het is zo mooi dat ik er bijna een beetje eerbiedig van word.

Ondertussen hebben mijn sneeuwlaarsjes het begeven en draag ik vandaag, net als vele anderen, mijn oerdegelijke wandelschoenen die me overeind houden op de spekgladde ijslagen. Gisteren heb ik mijn fiets fanatiek (zeg maar gerust agressief) bewerkt met een bezem, om de enorme lagen aangekoekte zwarte sneeuwblubber, die verhinderen dat ik nog enigszins vooruit kom, te verwijderen. Ik verlang innig naar een schaatstocht en hoop dat het er binnenkort nog van komt om mijn schaatsen op te halen bij mijn ouders. En oh ja, nu weet ik weer wat kou is.

Ik weet het, dit is een ontzettend voorspelbaar clichébericht in deze dagen, maar dat kan me lekker niks schelen. Yeah baby, it’s WINTER!

PS: ik weet niet in hoeverre deze ervaring regionaal bepaald is. Verhalen uit andere streken van het land zijn welkom!

2009: het jaar van de burgerlijkheid

Tjonge, wat is het nieuwe jaar spetterend van start gegaan. Na een verhuizing op het randje van 2008, hebben D. en ik de eerste dagen van 2009 kunnen genieten van ons fijne nieuwe huis. Nu hebben we geen uitzicht vanaf de achtste meer, maar zitten we zielsgelukkig met een kop koffie naar de vogeltjes in de tuin te kijken, die we hebben gelokt met pindanetjes en broodkruimels. Bij onze oprit hebben we een lamp met sensor geplaatst, zodat het niet zo donker is als je aan komt met de fiets of auto. Met de vriendelijke buren hebben we al kennis gemaakt. En dagelijks is het een feest als ik de post op de deurmat vind, in plaats van in een metalen brievenbus waarvoor een sleutel nodig is. Mijn vrienden kijken me af en toe ongelovig aan maar het moge duidelijk zijn: ik geniet met volle teugen van ons grote rijtjeshuis.

Ook op andere fronten wordt het rustig in mijn leven. Vandaag is mijn laatste - of eerste - vrije dag, hoe je het noemen wilt; morgen begin in aan mijn nieuwe administratieve baan. Ondertussen vertrekken mijn dierbaren bij bosjes naar het buitenland. Was ik in het verleden vaak degene die vanuit een ver land mailtjes stuurde, nu kan ik eens voelen hoe het is om achter te blijven: morgen vertrekt mijn zusje voor twee maanden naar Thailand en over zes weken vertrekt vriendin M. voor maar liefst zes maanden naar Nieuw-Zeeland. Het is een geheel nieuwe gewaarwording maar best leuk om mijn dierbaren uit te zwaaien op hun verre reizen!

Ja, 2009 wordt voor mij het jaar van de burgerlijkheid. Na een drukke periode met veel veranderingen, lijkt het me heerlijk om een beetje ritme en voorspelbaarheid in mijn leven toe te laten. Eens kijken hoelang ik dat leuk blijf vinden. Ik zal in ieder geval proberen er verslag van te blijven doen.

Nu zou ik toch bijna het hoogtepunt van mijn eerste dagen van 2009 vergeten. De klapper op de vuurpijl. Vandaag zag ik, toen ik over de spekgladde wegen naar de stad glibberde om in de bieb te internetten omdat we thuis nog geen internet hebben, een metershoge sneeuwpenis voor de deur van een studentenhuis. Mijn 2009 kan niet meer stuk!

(Een beetje) ruimte, deel 2

...en de rustpauze is alweer over. Wederom komen er ideeën in mijn hoofd op, wederom heb ik geen ruimte om er stukjes van te maken. Om u toch een idee te geven van wat er zoal in mijn hoofd omgaat, volgt hier een kleine opsomming van Ideeën Die Geen Stukje Zijn Geworden: een vrouw achter het stuur die heel handig haar mobiele telefoon tussen oor en hoofddoek geklemd hield, de vele mensen die ik deze week aan de telefoon lastig val met de vraag of ze misschien geïnteresseerd zijn in elektronische brand- en inbraakbeveiliging (met dank aan het uitzendburau), de (ex-)zwemmer Maarten van der Weijden die ik na één optreden in DWDD heb uitgeroepen tot mijn held. Er dan zijn er ook nog de Ideeën Die Ik Ben Vergeten, die ergens in een uithoek van mijn geheugen liggen en waar ik niet meer bij kan. Ontzettend zonde van al die ideeën, maar met een beetje fantasie kunt u er hopelijk zelf wat leuks van brouwen. Ondertussen stormt het in mijn hoofd nog even door, en zal ik proberen om hier in het nieuwe jaar weer fris, fruitig en volop ruimte te verschijnen.

(Een beetje) ruimte

De afgelopen weken kwamen er af en toe ideeën in mij op voor nieuwe posts. Zo ergerde ik me aan fouten in de Metro, en aan een verkeerde vertaling van de woorden van minister Rouvoet door de media in het algemeen. Ook realiseerde ik me dat het leven van een ouder voorgoed in het teken staat van zijn kinderen, hoe volwassen ze ook zijn. Elke keer als er iemand verhuist - mijn zusje of ik of D's broer met zijn vrouw en kind - staan er ouders klaar met verfrollers, huishoudtrapjes en oneindig veel tijd en adviezen. Ze komen keer op keer opdraven, klussen tot ze erbij neervallen of tot twee jaar later het volgende kind gaat verhuizen. En elke ouder die dit leest zal natuurlijk zeggen dat het pure liefde is en je er zoveel voor terug krijgt, maar ik weet het nog zo net niet en twijfel of ik niet gewoon beter een hond kan nemen.

Zo ging er dus genoeg door mij heen om over te schrijven. Maar mijn leven was druk en chaotisch, waardoor de blog even verwaarloosd werd. Waarschijnlijk herkenbaar voor velen, en een van de redenen waarom zoveel van mijn favoriete blogs zijn uitgestorven nadat de schrijver het studentenbestaan achter zich liet. Momenteel is er echter even sprake van een korstondige rustpauze in mijn leven. Hoewel onvrijwillig en ongepland, heb ik deze maand geen werk. In januari begin ik aan een nieuwe baan en tot die tijd moet ik even op een houtje bijten. De tijd die ik al bijtend overhoud kan ik goed gebruiken om een verhuizing voor te bereiden, zodat D. en ik in de kerstvakantie over kunnen naar ons nieuwe huis. Ondertussen hoop ik dat het uitzendbureau mij belt voor een paar uurtjes werk en ik een paar cent extra inkomen bij elkaar kan sprokkelen.

Een leuk bijeffect van deze rustpauze is dat de storm in mijn hoofd een klein beetje gaat liggen, en er weer ruimte komt voor creativiteit en het schrijven van stukjes. Hoelang dat zo blijft weet niemand, maar ik geniet ervan zolang het duurt.

De wervelstorm

Precies drie weken na mijn afstuderen. Er gaat een wervelstorm door mijn leven waarvan de stofwolken nog niet zijn gaan liggen. Maar als ik goed om me heen kijk zie ik de contouren van iets nieuws opdoemen, en merk ik dat de ongedefinieerde berg to do lijstjes, sleutels, formulieren, kwijtgeraakte pennen en notitieboekjes zich langzaam begint te vormen tot iets concreets. Als de storm gaat liggen blijft straks over:

• een tijdelijke baan op een administratieve afdeling;
• een nieuw en groot en heerlijk huurhuis;
• vrijblijvende doch veelbelovende plannen voor een eigen bedrijfje, samen met twee vakzusters.

Voorlopig is het nog even oppassen geblazen voor rondvliegende onderdelen, maar het duurt niet lang meer voor ik met verwarde haren en een glimlach op mijn gezicht het resultaat zal overzien.

Herinneringen aan Canada, deel 7

In deze spannende tijden, waarin er van alles verandert in mijn leven – dingen waarover ik zou willen schrijven maar waarvan de woorden zich nog even niet op papier laten zetten – is er gelukkig nog muziek. Ik luister naar Viva La Vida or Death and All His Friends, het laatste album van Coldplay, en voel me ineens weer zoals toen. Toen in Canada. Toen ik in de trein zat, dagen achter elkaar, en uitkeek over de eindeloze voorbijglijdende landschappen. Van bossen en meren naar prairies en heuvels, terwijl mijn gedachten onder begeleiding van Coldplay vrij wegdreven. Toen ik in de auto zat, met een slapende D. naast me, rijdend over een eindeloze weg langs bomen en vervallen huizen die allemaal op elkaar leken maar waar geen mens te bekennen was. Met m’n linkerbeen opgetrokken, lekker mogelijk door de huurauto met automaat, een oordopje van de iPod in mijn oor. Landschappen gleden aan mij voorbij, ik luisterde naar Coldplay en reisde. Nu luister ik weer naar Coldplay en als ik mijn ogen dichtdoe glijden alle veranderingen aan me voorbij. Ik doe mijn ogen dicht en reis even.

Even niks

Barstte ik vorige week bijna uit elkaar van de inspiratie, deze week komen er nauwelijks ideeën in mijn hoofd op. En van de ideeën die wel opkomen, lukt het me niet om een stukje te maken. Ik denk dat ik even uitgeraasd ben. Het zou ook kunnen dat er een geheim verband bestaat met mijn status als werkloze: geen werk, geen inspiratie. Of misschien ben ik gewoon te druk met opruimen, CV's printen, winkelen, uitzendbureau's bezoeken en bijkletsen. Hoe het ook zij: deze week zit het er niet in. Deze week schrijf ik even niks.

PS: ik kwam erachter dat de serie waar ik vorige week over schreef, Lipstick Jungle, alweer is afgelopen. Ook mijn favoriet Gooische Vrouwen is afgelopen. Wat een ellende! Het is allemaal even niks.