De bedrijvendagen deel 3

Nog heel even. Ik beloof dat dit het laatste stukje is over de "bedrijvendagen". Maar ik moet het echt even kwijt. Dit is wat er gebeurde. Gisteren ging ik met mijn uitgeprinte CV langs bij de tassenuitdeelbalie en vroeg of er nog plek was voor de zogenaamde "CV check". Daar mag je je CV laten bekijken door iemand die er verstand van heeft. De jongens van de tassenuitdeelbalie (in keurige pakken gestoken jonge broekies) vertelden mij dat er vandaag geen plek meer was. Wel kon ik me op een lijst inschrijven voor voor de volgende dag. Er was echter een probleempje: de oorspronkelijke inschrijflijst was kwijt geraakt. Ik kon dus wel mijn naam invullen op de lijst die er lag, maar als "mijn" tijd al bezet bleek te zijn, dan zouden ze me bellen. Ik had toen natuurlijk al nattigheid moeten voelen maar vol vertrouwen schreef ik mijn naam op de "reservelijst". Bel me als ik op een ander tijdstip moet komen, schreef ik er voor de zekerheid bij.

Vanmorgen fietste ik, alweer voor de zekerheid, even langs de "bedrijvendagen". Ik had niks meer gehoord van de jongens van de tassenuitdeelbalie, maar wilde er zeker van zijn dat mijn CV check door zou gaan. "Ben je gebeld?" vroeg een van de broekies. Ik was niet gebeld. "Tja, helaas..." sprak het broekie. Er was geen plek meer voor mij. Ze hadden een uur geleden alle mensen gebeld die wel langs mochten komen. Stelletje koekenbakkers.

Grommend en vloekend fietste ik weg, me vast voornemend nooit meer een stap op die vervelende "bedrijvendagen" te zetten.

Het journaal

Woensdag avond tien uur. Droevig nieuws uit de mond van Philip Freriks: "Roodkapje is verdwenen uit de efteling. Het beeld van het sprookjesfiguur is vannacht gestolen uit het sprookjesbos. Daar stond het voor het huisje van haar grootmoeder. De directie van het sprookjesbos verdenkt een studentenvereniging aan de haal te zijn gegaan met het meisje."

De bedrijvendagen deel 2

Het viel mee. Toen ik gisteren op mijn hoge hakken en met klamme handjes de informatiemarkt van de "bedrijvendagen" betrad, merkte ik al gauw dat ik me om niks zorgen had gemaakt. Blijkbaar zijn mijn via via contacten niet zo betrouwbaar.

Natuurlijk waren er mensen in pak, maar ik zag eigenlijk behoorlijk veel spijkerbroeken, verwassen grijze overhemden die door moesten gaan voor zwart en oude afgetrapte "nette schoenen". Ik zag verbazingwekkend weinig ambitieuze mensen die in sneltreinvaart doorstormen naar "de top". Ook zag ik nauwelijks "high potentials", "interessante individuen" en mensen die "weten wat ze willen". Geen lange jongens in onberispelijke pakken die interessante vragen stellen en hun CV's uitdelen. Nee, de meeste studenten liepen zoekend rond, waarschijnlijk vanuit het vagelijke idee "iets" te moeten doen aan hun "toekomst". Ze stelden de bedrijven lukraak vragen als "wat doen jullie nou eigenlijk?" en waren bezig hun tassen te vullen met de gebruikelijke gratis pennen, rolletjes pepermunt, flesjes water en andere interessante gadgets. De mensen van de bedrijven die al de hele dag op de informatiemarkt stonden, deden erg hun best om niet teveel te gapen. Herinneringen aan de grote studiebeurs in Utrecht, die ik net als bijna elke andere middelbare scholier bezocht in mijn laatste jaar, kwamen bovendrijven. Nadat ik mijn gratis knaloranje "bedrijvendagen" tas in ontvangst had genomen en mijn voorgenomen gesprekje had gevoerd met dat ene interessant bedrijf, maakte ik dan ook dat ik weg kwam.

De bedrijvendagen

Deze week zijn de "bedrijvendagen" op de universiteit. De "bedrijvendagen" zijn heel belangrijk als je "carrière" wilt maken. Aangezien ik binnen een jaar verwacht af te studeren, leek het me een goede zet om de "bedrijvendagen" eens te bezoeken. Via via hoorde ik dat je op de "bedrijvendagen" te maken hebt met de "zakenwereld" en dat je dus "zakelijk" gekleed moet gaan. Dat betekent pakken, stropdassen, rokjes, bloesjes en zeker geen spijkerbroeken die kapot zijn aan de onderkant omdat de pijpen te lang zijn. Helaas had ik vlak voor mijn verhuizing mijn kledingkast eens goed uitgemest. Al die oude bloesjes die ik toch nooit droeg, heb ik weg gedaan. Andere mensen kunnen daar vast heel blij van worden, dacht ik, en ik gaf mijn kleren weg voor een tweedehands bestemming.

Het was dus een beetje moeilijk om gisterenavond mijn outfit voor vandaag klaar te leggen. Gelukkig vond ik tussen alle spijker,- ribbeltjes,- en skatebroeken toch nog een enigszins nette broek en een heel keurige doch stoere bloes. Zojuist heb ik mijn CV uitgeprint en als ik mezelf op mijn hakken door de gangen hoor klikklakken, dan voelt het alsof ik helemaal klaar ben voor de "bedrijvendagen".

Sportschool

Op de begane grond van mijn flat zit een sportschool. Het is een bijzondere ervaring om 's avonds langs die sportschool te lopen. Als je met je rugtas vol boeken, lege boterhamzakjes en bezwete yogakleren thuis komt van een lange dag, en eigenlijk heel graag de lift wilt nemen in plaats van de trap, dan is de sportschool op z'n actiefst. De beslagen ramen staan op een kier en de beat van opzwepende muziek komt vervormd naar buiten. Een vrouwenstem schreeuwt oppeppende teksten door een microfoontje. "Een... twee... drie... vier... En nog een keer! Ja kom op, volhouden! Let's get loud! Let's get louhouuuuud!" Zo roept en zingt ze mee met de muziek om de moraal van het zwetende volk hoog te houden. Als je dan voorbij de ramen van de sportschool bent en toch maar de trap neemt, dringt de mix van adrenaline en harde muziek nog tot de eerste verdieping van het trappenhuis door. Terwijl je na een eindeloze hoeveelheid trappen eindelijk bij je eigen stek op de achtste verdieping aankomt en uitgeput neerploft op de bank, gaat men op de begane grond nog tot laat in de avond door met spinnen, steppen, workout'en en aerobic'en.

Jong en oogverblindend

Ik ben een hele zelfstandige en onafhankelijke meid. Bij gebrek aan mannelijke vrienden die tijd over hebben, vriendjes of vaders die in de buurt wonen en andere sterke mannen die zich spontaan aanbieden, besloot ik laatst om samen met een vriendin de verhuizing van een koelkast en een (loodzware) wasmachine zelf te regelen. Voor een schijntje huurde ik een knalgeel, rammelend, met tape aan elkaar hangend, vierwielig sisi-karretje. Het karretje wordt door het auto-verhuurbedrijf volgens mij voornamelijk gebruikt als reclamestunt, maar bleek tevens prima geschikt als verhuiswagen voor arme studentes.

Met een eveneens gehuurde steekkar achterin tuften vriendin H. en ik door heel Enschede en sjouwden we eigenhandig de zware apparaten van en naar sisi-kar en op en af steekkar. Af en toe vroegen we een nietsvermoedende voorbijganger om een handje te helpen, maar over het algemeen gaven wij, jonge oogverblindende vrouwen in schuddende rammelbak, de mannen met open mond het nakijken.

Bekentenis

Ik weet niet wat het is, maar ik wordt heel vrolijk van de nieuwe single van Jan Smit.

Herfst

Het is natuurlijk koud en nat en veels te donker als 's ochtends vroeg de wekker gaat, maar stiekem is het toch weer leuk om met je zakken vol kastanjes door het bos te banjeren.