Onderweg

We zoenden elkaar op een zaterdagnacht, in een smoezelig hoekje naast een snackbar. We waren dronken, we dachten niet meer na, we werden verliefd. Onze ontmoetingen werden een aaneenschakeling van onderwegplekken.

In mijn hoofd zit een film van een verliefde jongen en een verliefd meisje. Je ziet beelden van de jongen en het meisje, op allerlei plekken in Nederland. Ze staan te zoenen op het station in Enschede, bij een tramhalte in Scheveningen, in een auto in de Nijkerkse polder, ze nemen afscheid op een perron in Venlo en ze springen elkaar in de armen bij een Hooglandse bushalte. Hooverphonic zingt op de achtergrond: "that's why I am so mad about you."

Gisteren speelde de slotscène van de film. Je ziet de jongen en het meisje lopen in een parkje in Deventer, vlak langs het spoor. Ze hebben hun handen in hun zakken. Ze praten, ze kijken elkaar niet aan. Hij geeft haar een sleutel. Het begint zachtjes te regenen. Op het station geven ze elkaar een knuffel. Dan stapt hij in de trein. Zij kijkt hem na. Ze zucht, en neemt de trein naar huis.

Net als vroeger

Zojuist gedaan: de groen uitgeslagen stugge touwen met ringen eraan van de roestige metalen balk af gewikkeld, het houten plankje opgezocht, afgeveegd en tussen de ringen gestoken, voorzichtig getest of de constructie nog werkt, en toen, net als vroeger op het plankje gaan zitten. M'n billen pasten niet meer zo goed tussen de touwen, maar toch. Ik heb geschommeld!

Siësta in het revalidatiecentrum

Het is kwart over twaalf en het werk wil niet meer vlotten. Ik sta voor het raam op de tweede verdieping en stop m'n handen in de zakken van mijn flodderige zomerbroek. Ik kijk naar het plein beneden. De terrasstoeltjes onder de bomen zijn bezet door groepjes medewerkers met dienbladen en broodtrommels. Sommige van hen dragen verpleegstersuniformen, sommigen een overhemd en een stropdas, weer anderen dragen kleurige shirtjes en sandalen. Een meisje waagt zich met haar dienblad in de zon. Een man met zijn linkerarm in een mitella gewikkeld slentert over het plein. Midden op het plein, onder de grote boom, staat een ziekenhuisbed. Een man ligt in het bed te lezen. Naast het bed staat een leeg terrasstoeltje waar zojuist nog een mevrouw zat. Het gelach van een groepje dames schalt over het plein. Het is tien voor half één en het werk wil niet meer vlotten.

Vroeg

Vanmorgen werd ik wakker. De zon scheen fel naar binnen door mijn half openstaande gordijnen en ik hoorde vogels fluiten. Ik dacht dat het al minstens half negen moest zijn en schrok me dood. Shiiiit, ik heb me verslapen!

Ik keek op m'n wekker. Het was pas half zeven.

Half tien 's avonds

De ramen staan open, de merels fluiten. De straten zijn warm, het gras ruikt naar hooi. Ik kijk naar de lucht. Mijn hoofd is leeg.

Bboys en balletmeisjes

Het creatieve hoogtepunt van 't jaar is achter de rug. Na maanden van aftasten, uitproberen, verzinnen, improviseren, overleggen, discussiëren, mailen, afspreken, verzetten, uitwisselen, corrigeren, oppakken, weggooien en uiteindelijk écht dansen, hebben we onze choreografie opgevoerd tijdens de voorstelling van Arabesque.

Nooit gedacht dat een samenwerking tussen twee zulke verschillende dansstijlen zo goed zou uitpakken. Het begon als een experiment. Twee groepen dansers in een zaaltje. Zij, de breakdance jongens, waren ultra relaxed, deden niet aan agenda's en ook niet aan choreograferen. Wij, de moderne dans meisjes, waren vaak gestresst, hadden overvolle agenda's en wilden elke stap uitdenken. Zij hingen rond, ze 'klooiden' wat, ze maakten grapjes. Wij probeerden iets te bedenken, we lachten niet om hun grapjes, we riepen ze tot de orde. Onze werkwijzes en persoonlijkheden verschilden van elkaar als dag en nacht.

Nu, vier maanden later, is alles anders. We hangen samen rond, we lachen om elkaars grapjes, en als het nodig is wordt er serieus gewerkt. We hebben veel van elkaar geleerd, we hebben elkaars stijl leren waarderen en we hebben een choreografie neergezet waar we trots op zijn. Door twee werelden samen te brengen is er een prachtig bastaardkind geboren. Om het maar eens sjiek te zeggen: het geheel is meer dan de som der delen.

Het moge duidelijk zijn. De samenwerking tussen de bboys en de balletmeisjes is officieel geslaagd.

Verrassing

Vanmorgen kwam ik met mijn duffe hoofd de woonkamer binnengesloft. Uit mijn ooghoek zag ik wat op de bank liggen. Ik dacht eerst dat ik niet goed wakker was maar toen ik met mijn ogen knipperde lag het er nog steeds. Daar, op onze banken, terwijl het ochtendlicht door het raam naar binnen scheen, lagen twee jongens te slapen. Allebei op een eigen bank. Ze zagen er enigszins verkreukeld uit en verspreidden en weeige geur. Om het geheel af te maken droegen ze een hawaii-slinger om de nek. Ze werden wakker toe ik per ongeluk heel hard begon te lachen. Ze tilden hun hoofden op en kreunden een soort groet. Ik besloot de jongens een "waardige" ontwaking te gunnen en verdween naar de keuken voor m'n ontbijt. Toen ik even later weer de woonkamer inkwam zaten de heren gezellig samen naar ontbijt TV te kijken. We voerden een beleefd gesprekje. Ze vroegen woon jij hier? Ik zei ja ik woon hier. Ik ga nu werken. De jongens glimlachten naar me en wensten me een fijne dag.

Getverderrie

Het regent.