Dichters en liedjesschrijvers

Ik werd uitgenodigd door een collega. We gingen naar een oud schoolgebouw, waar ateliers werden verhuurd aan kunstenaars. De betegelde hal was omgetoverd tot een iniemini theatertje. Er hingen zwarte doeken en op het kleine podium stond een ouderwetse schemerlamp met franjes aan de kap. Binnen roken mocht hier blijkbaar nog; het stond er blauw van de rook. Middelbare mannen met veel rimpels in het gezicht en hoeden op hun hoofd hingen nonchalant rond. Ze hadden peuken op hun lip en zeiden met een rauwe stem: yeah.

In de studentenhuisachtige keuken mocht je zelf drinken pakken en afrekenen. We betaalden vijf euro aan de gastheer, die ook een hoed op had en klaar zat bij het mengpaneel. Toen begon de voorstelling. Krap vijftien man zaten op de stoeltjes en luisterden ademloos naar een zangeres met een gitaar. Later zei de zangeres dat ze hier graag naartoe ging, omdat de mensen nog echt voor de muziek kwamen. Ook de hippe achttienjarige jongen, met keyboard en dijk van een soulstem, gaf een groots optreden aan het kleine publiek. Evenals de ervaren dichter die een glimlach door het zaaltje liet gaan en de beginnende dichteres die verlegen voorlas uit een handgeschreven boekje.

Na afloop liet een fotograaf ons het oude gebouw zien. We dronken rode wijn en praatten met vage figuren en muziekliefhebbers. Het leek alsof we er tien vrienden bij hadden gemaakt die avond. En we zeiden tegen elkaar: volgende keer weer!

Woon je in de omgeving van Enschede en houd je van singer-songwriters en mooie teksten? Ga dan zeker eens een keer kijken bij de poets and songwriters avonden.

Assepoester

Op mijn werk staat, midden op het instellingsterrein, een carillonnetje. Elk uur speelt dit carillon een kinderliedje dat hardnekkig in mijn hoofd blijft hangen, waardoor ik mijzelf er regelmatig op betrap dat ik "opa bakkebaard" of "Moriaantje zo zwart als roet" aan het neuriën ben. Aan het einde van het liedje slaat het carillonnetje de tijd aan, altijd in hele uren. Vaak heb ik op zo'n moment een afspraak: negen uur, twee uur, vier uur en meer van die gangbare tijdstippen. Keer op keer word ik dan door het carrillon met mijn neus op de feiten gedrukt: je bent laat! Het carrillon slaat, en ik haast me met mijn mappen onder mijn arm en wapperende jas over het terrein. Ik voel me vaak net Assepoester. Want hoewel ze zeggen dat sprookjes niet bestaan, kun je het nooit zeker weten. Als het carillon slaat, ben ik toch stiekem altijd een beetje bang dat mijn mooie gehakte laars verandert in een lelijke oude klomp.

Zo.

Dat was een lekker pak bokkenpootjes.

Yin en yang

Je geloof in de mensheid even kwijt? Kijk eens op GivesMeHope.com. Deze site staat vol lieve, ontroerende en grappige verhaaltjes met een hoog Joris Linssen gehalte (denk: tranentrekkende taferelen op het vliegveld). Ben je al die kleffe hoopvolle shit helemaal zat? Lees dan de ellendige maar minstens zo grappige verhaaltjes op tegenhanger FMyLife.com (want elke yin heeft een yang). Ik ben er nog niet helemaal uit welke site ik nou leuker vind. Jullie?

Leermoment

Alweer vier maanden ben ik aan het werk als management trainee bij een zorginstelling. Hoewel ik pas halverwege het acht maanden durende traject ben, heb ik het gevoel al veel te hebben geleerd. De belangrijkste verandering is er eentje die ik hopelijk de rest van mijn leven zal meedragen en is dan ook een echte doorbraak in Froukiwi-land.

Vroeger was mijn strategie: als je het even niet meer weet, onderneem dan actie. Mail, bel, praat en doe. Het liefst zoveel mogelijk, zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk mensen.

Tegenwoordig is mijn strategie: als je het even niet meer weet, doe dan niks. Doe niks, wacht af, laat bezinken en de dingen komen vanzelf goed.

De dingen komen vanzelf goed! Ongelofelijk! Wie had dat gedacht.

Begrijpelijk

Een Tilburgs gemeenteraadslid staat onder vuur omdat hij steekpenningen zou hebben aangenomen. Nou moet ik toegeven, dat zijn ook wel HEUL lekkere dropjes.

Afradertje

Dit keer geen aanrader, maar een afrader. Ik had het natuurlijk kunnen weten want de naam zegt eigenlijk al genoeg: Stimorol Chocolate 'n Caramel. Kauwgom met een chocoladesmaakje? Ja, kauwgom met een chocoladesmaakje. Lieve mensen: Doe. Het. Niet.

Conditioneren in de praktijk, of: mijn grenzeloze vertrouwen in de wetenschap

Nu ik een jonge kat in huis heb, heb ik eindelijk de kans om mijzelf te bewijzen als psycholoog. Al die jaren theorieën stampen - over operant en klassiek conditioneren, stimulus, respons en bekrachtiging - zijn toch niet voor niks geweest. De laatste twee maanden heb ik getracht de theorie in praktijk te brengen en mijn kat te conditioneren.

De regels zijn simpel: doet de kat iets wat niet mag; straf haar dan. Doet de kat iets goed; beloon haar. Er zit echter een addertje onder het gras: de kat mag de straf niet met jóu associëren, maar alleen met de plek. Als de kat bijvoorbeeld voor het eerst op tafel loopt, moet er een negatieve ervaring aan de tafel gekoppeld worden, zodat de kat denkt dat dit een nare plek is en er niet meer komt. Je moet zorgen dat je jezelf níet aan die negatieve ervaring koppelt, want dan ontstaat de associatie: tafel + baas = niet leuk. Maar tafel zonder baas = nog steeds leuk. Resultaat: kat gaat op tafel als jij er niet bent en rent snel weg als je binnenkomt. Dus, wat zeggen de diverse kattenboekjes: zorg dat je de kat onopvallend straft. Een balletje naar de kat gooien, een blik met knikkers over de vloer rollen of haar onopvallend nat spuiten met de plantenspuit, dat zou afdoende moeten zijn. Tot zover de theorie.

De praktijk: kat loopt op tafel. Froukiwi schrikt en springt luidruchtig op: snel, tijd voor actie! Kat merkt dit en springt onmiddellijk van tafel. Froukiwi pakt plantenspuit en spuit wild kijkende kat - vele cruciale seconden na de vertoning van het ongewenste gedrag - nat. Resultaat: kat associeert 'Froukiwi' met 'plantenspuit' en 'tafel' met 'spannend'. In het ergste geval associeert kat 'tafel' zelfs met 'aandacht van Froukiwi'.

Nog een voorbeeld: kat springt op aanrecht. Froukiwi woest. Wel potver! Froukiwi rent naar aanrecht en plukt kat er vanaf. Foei! Stoute kat! Froukiwi denkt te laat aan plantenspuit. Froukiwi vloekt. Weer verkeerd aangepakt.

Nee, het is niet makkelijk. Toch had ik na dit aanrechtindecent de hoop dat mijn strenge straf een beetje effect zou hebben. Ik zette daarom 's nachts een omgekeerd leeg flesje op het aanrecht om de kat te testen. Ik had het kunnen weten: de volgende ochtend lag het flesje op z'n kant. Bovendien was de langpootspin in de hoek onder het keukenkastje verdwenen, en lagen er in plaats daarvan vijf losse spinnenpoten op het aanrecht.

Het moge duidelijk zijn: conditioneren is geen sinecure. Maar ik geef de moed niet op. Ik heb al die flauwe kattenboekjes de deur uit gedaan en lees nu een wetenschappelijke verhandeling over het gedrag en karakter van katten. Reuze interessant en ik leer er ontzettend veel van. Zo weet ik nu dat gedomesticeerde kattenrassen onderling genetisch net zo weinig van elkaar verschillen als de gedomesticeerde kat van zijn wilde tegenvoeter, wat wil zeggen dat de verschillende rassen weinig voorstellen. Ook blijkt dat katten sneller leren van een positieve bekrachtiging na positief gedrag, dan van het uitblijven van die bekrachtiging na negatief gedrag. Wat ik je zeg: reuze interessant. Ondertussen krabt de kat de krullen van de trap.