Haast

Op Amsterdam CS heeft iedereen haast. Op Amsterdam CS ga je vanzelf snel lopen. Zelfs als je geen haast hebt.

Hausse

Het zal u niet ontgaan zijn dat mijn weblog de laatste weken een ware hausse ondergaat. Ik schrijf stukjes als nooit tevoren. In dit tempo haal ik 2004 nog wel in.

Wel, ik zal u uitleggen hoe dat komt. Sinds kort ben ik begonnen met afstuderen. Dat betekent: veel zoeken in wetenschappelijke databases, veel nadenken en stug doorwerken met je hoofd in de boeken of het beeldscherm. En dat betekent weer: veel afleiding gewenst! En laat het blog nou zo'n mooie afleiding zijn. U heeft het dus aan mijn afstudeeropdracht te danken, al die nieuwe stukjes. Ik moet u echter even waarschuwen: er zit een deadline(tje) aan te komen. Het kan dus zijn dat ik een paar dagen daadwerkelijk aan het werk ga en geen tijd meer heb om te bloggen. Maar wees niet bang: er komt snel genoeg weer een periode waarin ik hard zou moeten werken maar liever stukjes schrijf.

Mooi stukje

"Bij de ijssalon gingen we onder een parasol zitten. Ik dacht aan de brief van Lotte. Waarom zou ze mij na acht jaar weer willen zien? Waarom niet na vier jaar? Of waarom niet na twintig? Het zou wel iets met haar huidige leven te maken hebben. Je wordt niet op een regenachtige woensdag wakker en denkt na het tweede kopje thee: laat ik het verleden eens opzoeken. Het moest samenhangen met andere gebeurtenissen. Wat die gebeurtenissen waren wist ik niet, maar ik stond open voor het verleden.
Eigenlijk stond ik aan beide kanten wagenwijd open. Het verleden mocht van mij zo binnenzeilen, maar de toekomst was ook welkom. Ik was niet zo kritisch meer als het ging om leven.
En omdat ik aan beide kanten openstond, waaide het leven door me heen als een zomerbriesje."

Uit: Mensen die ik ken die mijn moeder gekend hebben - Arjen Lubach.

Nadelen

Twaalf nadelen van veel flats in het algemeen, en van mijn flat in het bijzonder:

1. Het stinkt altijd wel ergens naar wiet, zo erg dat je er misselijk van wordt;
2. onderaan het trappetje naar de fietsenkelder kotst altijd een dakloze zijn eten uit;
3. iemand vind het leuk om elke keer opnieuw alle ruitjes van de voordeur in te trappen, zodat er altijd glas in de hal ligt;
4. de boven-, beneden- of naaste buren slaan soms met deuren, draaien luide muziek, krijgen gillende mensen op bezoek of maken gewoon veel herrie, vooral zondagnacht als ik niet kan slapen;
5. op de stoep ligt altijd hondenpoep;
6. iemand vind het leuk om op de knopjes in de lift te tuffen;
7. veel mensen zijn te lui om hun fiets in de kelder te zetten en stallen die in het trappenhuis, zodat niemand er meer door kan;
8. ook bevinden zich enorme hoeveelheden Aldi-karretjes in het trappenhuis;
9. het lijkt wel alsof de krantenjongen principieel niet op zaterdag bezorgt in deze wijk;
10. als men afval laat vallen, bijvoorbeeld kartonnen dozen, lege filet-americain bakjes of tomaten, dan denkt men dat het niet opgeruimd hoeft te worden;
11. het principe van de afvalcontainer wordt sowieso moeilijk begrepen door de mensen hier;
12. 's nachts scheuren er altijd auto's, brommers of dronken schreeuwende mannen over de rotonde.

(Maar als ik mijn eigen voordeur achter me dicht doe is het net een paradijsje.)

Het vrouwtje en de mandarijn, deel 2

Die middag liep ik naar de Lidl. Bij de deur van de Lidl stond hetzelfde vrouwtje accordeon te spelen. Verrast zocht ik mijn portemonnee en het vrouwtje kreeg wat haar toekwam. Ik probeerde haar uit te leggen dat ik haar vanaf mijn balkon had horen spelen, maar ze verstond geen woord Nederlands.

Toen ik een kwartier later naar buiten kwam met mijn boodschappen, stond een man de accordeon te bespelen. Hij speelde aanzienlijk beter dan het vrouwtje en had een commercieel gunstige glimlach op zijn gezicht. Haar man? Een zoon? Ik vroeg het me af. In de verte stiefelde het vrouwtje met haar lange rokken en hoofddoek weg, met de handen in haar zakken.

Het vrouwtje en de mandarijn

De balkondeur stond op een kiertje en een streepje zon scheen naar binnen. De krokus waar ik de vorige dag nog zo op had afgegeven, keek nu vrolijk omhoog met z’n gele kopje. Er waaide een deuntje accordeonmuziek naar binnen. Verrast over mijn muzikale buren stapte ik het balkon op en keek nieuwsgierig over de balkonrailing naar links en naar rechts. Het lieve geluid kwam niet van links en ook niet van rechts. Toen ik ook mijn onderburen niet kon betrappen, zag ik acht verdiepingen onder me een vrouwtje met lange rokken en een hoofddoek op de parkeerplaats van de Aldi staan. Voor haar stond een kartonnen doos waarin mensen geld wierpen, in haar armen hield ze een accordeon.

Mijn hoofd sloeg op hol en ik zag helemaal voor hoe ik, als een Enschedese Amélie Poulain, twee euro’s in een evelop, vastgebonden aan een mandarijntje voor het gewicht, over de rand van het balkon zou laten vallen voor het vrouwtje. Ik liep naar binnen op zoek naar een envelop, maar twijfelde nog. Zou ik de mandarijn niet per ongeluk op het dak van de auto’s laten vallen? Of nog erger: op het dak van de Aldi? Straks dacht het vrouwtje nog dat ik haar eten wilde geven in plaats van geld. Kon ik niet iets anders in plaats van een mandarijn gebruiken? Moest ik een vrolijk vlaggetje vastmaken aan de envelop? Als de mandarijn de grond zou raken, zou de vrouw dan haar accordeon af moeten doen, hem op de grond moeten zetten en vijf meter lopen naar mijn mandarijn toe? Zou ze dat leuk vinden of juist niet?

Al twijfelend stapte ik weer naar buiten, met de envelop in mijn hand. Toen ik over de rand van het balkon keek, was het vrouwtje verdwenen.

Waar zijn ze?

De lentekriebels! Waar zijn ze toch? Vanmiddag sleepte ik mijn vermoeide lichaam naar buiten, om wat frisse lucht en vitamine D te consumeren en zo mijn herstel te bevorderen. Ik keek eens goed om me heen, naar de bouwvakkers op de steiger met hun luide muziek, de moeders op hun fietsen en de rennende honden. De zon scheen en het was niet koud. Ik bedacht me dat dit een perfecte dag zou zijn voor lentekriebels. Na een lange saaie winter zou een mooie dag als vandaag toch lentekriebels móeten veroorzaken. Maar ik voelde ze niet. Ze waren er gewoon niet. Het zal wel iets te maken hebben met het feit dat mijn lentekriebels zich andere jaren altijd onder een ijslaag vandaan een weg naar boven bikkelden, want ik voelde ik me vandaag meer zoals die ongezond groengeel uitgeslagen krokussprietjes op mijn balkon, die al sinds ik ze in de warme herfst plantte hun kop naar boven steken.

Froukiwi's positieve nieuwsrubriekje

Bij gebrek aan interesse voor mijn beautyrubriek ben ik een positief nieuwsrubriekje begonnen. Het kan tenslotte nooit kwaad om wat positiviteit in deze wereld te brengen. Het positieve nieuws van vandaag is:

1. ik ben aan de beterende hand;
2. de zon laat zich eindelijk weer eens zien;
3. Nederlandse kinderen zijn het gelukkigst.