Vijftien juni, de ideale dag om te schrijven

Ik had de hele ochtend al zo'n gevoel van: vandaag moet ik iets schrijven. Ik wist nog niet wat of waarover, maar ik wist dat er een weblog stukje aan zat te komen. Ik had de blogger site zelfs al een paar uur open staan op mijn computer. Ik had nog geen letter getikt, maar wist dat het ging komen. Soms voel je zoiets gewoon aan.

Zojuist ben ik erachter gekomen wat ik nu eigenlijk precies aanvoelde. Vandaag bestaat mijn weblog drie jaar! Hiep hiep hoera. Geheel onbewust kreeg ik op deze prachtige dag, de vijftiende van de maand juni, de onverklaarbare drang om iets te schrijven. Net als drie jaar geleden.

De beer is los (snel, sluit 'em op!)

Normaal gesproken schrijf ik niet over politiek op mijn weblog. Ik wil dat het een weblog is met onschuldige, onopvallende en er-totaal-niet-toe-doende stukjes, als podium voor mijn hersenspinsels en ter vermaak van vrienden, bekenden en anderen die op zoek zijn naar afleiding op het web.

Gisteren dacht ik dat ik wel een keer een uitzondering kon maken. Ik zette mijn mening op het web. Zoals te aanschouwen is bij de comments van de betreffende post ontwikkelde zich iets wat lijkt op een heuse discussie, met voor- en tegenstanders. Het is de commentatoren niet aan te rekenen, hulde zelfs voor hun goede reacties, maar toch schrok ik ervan. De enige discussies die hier doorgaans gevoerd worden gaan over de voors en tegens van buiten zwemmen en de vraag of het saai is om om acht uur weg te gaan van een feestje.

Ik denk terug aan een goede raad die ik ooit kreeg van een oud Portugees vrouwtje, die ik ontmoette toen ik in Lissabon met mijn backback in de bus zat, op weg naar het vliegveld. Het vrouwtje vertelde mij in goed Engels (maar met een zwaar accent) dat ze heel veel had gereisd. Daarbij sprak ze altijd allerlei mensen. Maar, en dit was haar advies aan mij, er waren drie onderwerpen waar ze nooit over sprak: religie, politiek en voetbal.

Volgende keer lieve lezer, kunt u hier dus weer gewoon de vertouwde onbenullige stukjes verwachten over het groene gras, de rijen bij de supermarkt en vreemde mensen in de trein.

Respect

De koningin ging op bezoek bij een moskee. Ze gaf de mensen daar geen hand, uit respect voor hun geloof. Meneer Wilders werd boos op de koningin. In de tweede kamer stelde hij een vraag aan meneer Balkendende:

"Is het niet veeleer waar dat zowel uw eigen opmerkingen als het optreden van ons staatshoofd eerder een schoolvoorbeeld is van dhimmitude-gedrag waarbij onder het mom van tolerantie de normen en waarden van onze eigen cultuur – zoals de volstrekte gelijkheid van man en vrouw – in de uitverkoop worden gedaan?"

Vind ik ook hoor meneer Wilders! Respect hebben voor een ander geloof, ik vind het ronduit belachelijk. Zoiets hoort toch niet bij de normen en waarden van onze eigen cultuur?! Ik zou het vreselijk vinden als onze Nederlandse cultuur met zoiets vies als "respect" zou worden geassocieerd. Hoe durft de koningin respect te tonen?


PS: mevrouw de koningin, ik meen het niet echt hoor! Het is maar een grapje want ik vind meneer Wilders eigenlijk juist heel stom. Ik vind het supertof dat u respect toont.

Watje

Ik twijfelde. Uiteindelijk deed ik toch mijn regenjas aan, pakte mijn tas met zwemspullen en liep naar de deur. Bij de deur keek ik naar buiten en twijfelde ik weer even. Toch ging ik naar buiten. Ik liep door de motregen over het grindpad naar mijn fiets. Halverwege stond ik stil. Ik twijfelde. Toen keerde ik om en vluchtte ik weer naar binnen. Ik had het me nog zo voorgenomen, weer of geen weer, maar vandaag zit het er gewoon niet in. Ik ga niet zwemmen in het buitenbad.

Saai

Soms ben ik ineens zo bang dat ik saai aan het worden ben. Neem nu vandaag. Ik ging naar een enorm gezellig, leuk, te gek, relaxed, muzikaal festivalletje. Er was veel en goedkoop bier, er waren vrienden en bekenden, er waren pizza slices, er was goede muziek en een goede sfeer. Topfeest, zou je zeggen. Nu had ik het ook prima naar m'n zin hoor, daar niet van. Maar na drie uurtjes had ik het eigenlijk wel gezien. En in plaats van me tot het ochtendgloren in het feestgedruis te storten, al dansend, drinken en niet-aan-morgen-denkend, zoals ik "vroeger" wel eens deed, stapte ik om acht uur gewoon weer op mijn fiets naar huis. Lekker even een patatje halen bij de snackbar, lekker even chillen in mijn eentje, lekker op tijd naar bed.

Tja. Lekker op tijd naar bed?! Ik weet niet wat ik ervan moet denken. Soms ben ik gewoon zo bang dat ik saai aan het worden ben.

Portret

Gisteren, in het theatercafé op de universiteit, kwam er een jongen op mij af. Hij had een klein schildersdoekje onder zijn arm en vroeg me of hij een portret van me mocht maken. In al mijn ijdelheid zei ik ja. Maar nu even niet, want ik moest met mijn vrienden van de cabaretvereniging mee. De jongen vroeg of ik een telefoonnummer had. Toen begon er ergens ver in mijn onderbewustzijn een alarmbelletje te rinkelen. Maar op de een of andere manier (waarschijnlijk was ik in euforische extase geraakt door het feit dat iemand een portret van mij wilde schilderen), drong dat niet helemaal tot me door. Gelukkig was ik nog zo slim om hem slechts mijn voor-spam-te-gebruiken-e-mail-adres te geven, en niet mijn telefoonnummer. De jongen kwam dichtbij me staan en keek me met glinsterende ogen aan. "Je bent wel heel erg mooi," zei hij. "Een beetje betoverend!". Ineens werd ik wakker uit mijn eigen betovering en maakte ik dat ik weg kwam bij de engerd.

Zo blijkt maar weer: jongens met schildersdoekjes onder hun arm die zomaar op je afstappen zijn niet te vertrouwen, evenmin als mijn eigen enge-mannen-alarm.

Openingstijden Aldi

Het grootste deel van mijn weblogbezoekers die via Google komen, zoekt op de termen 'openingstijden aldi'. En ik ben niet de enige blogger die hiermee te maken heeft. Dit lijkt me een duidelijk signaal voor de Aldi. Een probleem wat een moderne supermarkt in deze moderne tijden toch eigenlijk niet meer mag hebben. Niemand kan jullie openingstijden vinden. Doe er wat aan jongens.

Raadseltje

Vanmorgen kwam ik net op tijd en helemaal bezweet de collegezaal binnen. Ik had keihard gefietst, omdat ik te laat van huis weg ging. Ik was namelijk te vroeg opgestaan. Rara hoe kan dat?

Oplossing: als je te vroeg opstaat, beste kijkbuiskinderen, denk je dat je alle tijd van de wereld hebt, waardoor je eens lekker een extra knackebrodje neemt en uiteindelijk toch nog te laat komt. Laat dit een wijze les zijn.