Aaf bedankt

Ik ben nogal gehecht aan mijn vaste columnisten. Zoals ik ooit al schreef dat ik gehecht ben aan "mijn" dj in de ochtend, zo ben ik er ook gehecht aan om 's ochtends rustig een krantje te lezen met daarin "mijn" columnist. Jarenlang las ik de Volkskrant en volgde ik Remco Campert op de voorpagina, die zo leuk over de poes kon schrijven. Ook volgde ik Martin Bril, die nooit meer zal schrijven maar die nog steeds een beetje mijn voorbeeld is.

Tegenwoordig lees ik een andere krant. Na wat frustraties over de bezorging van de Volkskrant in mijn oude flat en een krantloze periode daarna, lees ik nu de jonge en frisse NRC Next. Het was even wennen, maar ook met deze nieuwe krant begin ik mijn vaste rituelen te ontwikkelen. Zo staat er op pagina 2 altijd een column van Aaf Brandt Corstius. Nou las ik die in het begin niet altijd, maar steeds als ik tijd over had las ik hem en de laatste weken is Aaf aan mij gegroeid. Zelfs zozeer aan mij gegroeid dat haar column nu vaak het eerste is dat ik lees op pagina 2.

Eindelijk weer een vast ochtendritueel en wat las ik nou gisteren in de krant?! Aaf gaat naar de Volkskrant!! Wel potverdikkie. Je wordt bedankt Aaf.

Rennen en waaien

Mijn rondje hardlopen leidt me altijd door het Twentse dorpje Lonneker. Ik ren eerst door een woonwijk, langs huizen, een bejaardencentrum en een snackbar. Dan ga ik over het pad tussen de boerderijen door, langs kleine pony's die me herkauwend aanstaren. Tenlotte ga ik linksaf het fietspad af en kom ik in Lonneker terecht. Daar neem ik de Dorpsweg, die langs de kerk en de mini-supermarkt en het café leidt. Ook zitten er aan de Dorpsweg een holistische dierenarts, een pandje waar ik soms mensen op cello's zie oefenen, en twee kunstgalerieën. Een van die twee galerieën heeft een prachtige tekst op het raam gedrukt, die ik elke keer weer lees als ik er langs ren. Daar, op het raam van die galerie in dat kleine dorpje Lonneker, staat: "De geest moet waaien." En zo is het maar net.

Geen avond

Gisteren kreeg ik een mailtje met wel een heel bijzondere boodschap: "Beste ..., vanwege omstandigheden is er op vrijdagavond 12 maart geen avond."

Je kunt het natuurlijk nooit zeker weten dus ik wilde het hier toch maar even delen. Mocht er vanmiddag tegen de klok van zessen iets raars gebeuren, zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Froukiwi's lentealarm

Traditiegetrouw doe ik op deze weblog jaarlijks verslag van mijn eerste lentekriebels. Dat prille springerige gevoel diep van binnen vraagt er gewoon om de wereld in te worden geschreeuwd. Een soort eerste kievitsei of Groundhog Day, zou je kunnen zeggen. Welnu dames en heren, het is weer zover!

• Ik zag twee merels flirten;
• Er wordt overal fanatiek gesnoeid;
• Het is alweer zo lekker lang licht;
• De groene sprietjes van sneeuwklokjes komen boven de grond uit;
• En zondag drong ineens, geheel onverwacht, de enige echte lentekriebel-lucht door tot mijn neus.

Verder is het natuurlijk gewoon nog steeds koud, grijs en nat, maar toch. De lente komt eraan!

Puur natuur

Voetbalplaatjes: natuurlijke selectie in zijn puurste vorm. Al sinds het begin der tijden krijgt het brutaalste jong/het meest gehaaide jong/het schattigste jong de aandacht/wormen/voetbalplaatjes van zijn volwassen soortgenoot.

Heitje voor een karweitje

Regelmatig word ik geconfronteerd met mijn onvermogen om grenzen te stellen, voor mezelf op te komen of confrontaties aan te gaan. Ik houd niet van ruzie, ik wil dat iedereen mij aardig vindt, dus nee zeggen of boos worden is iets wat ik ten alle tijden probeer te voorkomen.

Gisteren beleefde ik echter een dieptepunt. Een jongetje van een jaar of acht stond met een sneeuwschuiver op de stoep. Hij vroeg of hij een heitje voor een karweitje mocht doen. Ik wist niet dat zulke kinderen vandaag de dag nog bestonden en gecharmeerd door zijn vlijtige en ondernemende mentaliteit, zei ik ja. Hij zou een euro krijgen als hij de oprit sneeuwvrij zou maken. Door goed te onderhandelen wist het jongetje er zelfs nog 1,25 van te maken, iets waar ik akkoord mee ging om zijn ondernemersgeest te stimuleren. Maar toen hij een kwartier later aanbelde om te incasseren, zag ik dat hij alleen het stuk oprit vóór de auto schoon had gemaakt. Achter en naast de auto lag nog volop sneeuw. Het jongetje voor mij stond echter heel hard te hijgen en liet mij duidelijk merken dat hij keihard gewerkt had om de oprit schoon te krijgen. Ik kreeg medelijden met hem en vroeg me af wat hij wel niet zou denken van mij als ik hem nu weer aan het werk zou zetten. Dus in plaats van hem aan te spreken op de sneeuw die ik nog zag liggen, duwde ik hem de 1,25 in de hand en zei: goed gedaan joh, hartstikke bedankt!

Toen ik de deur dicht deed realiseerde ik me pas echt wat er zojuist gebeurd was. In plaats van de zelfverzekerde en rechtvaardige volwassene te zijn en de ander te wijzen op de gemaakte afspraken, had ik me weer eens goed laten afschepen. Door een jongetje van acht.

Schrijven en leven in 2010

Toen ik ruim een jaar geleden afstudeerde, keek ik angstvallig naar de langzaam opdrogende stroom weblogs van ex-studenten om mij heen, die allemaal hardwerkende kantoormensen waren geworden. Ik vreesde dat mijn blog hetzelfde lot zou ondergaan: steeds minder stukjes, doordat de schrijver in kwestie last had van geen zin, geen tijd, geen inspiratie, een ander leven, andere interesses of terughoudendheid met het openlijk schrijven over werk en collega's. Hoewel ik met een paar nieuwe kleuren en een bijpassende ondertitel enthousiast bleef schrijven over mijn leven, vraag ik me inmiddels toch een beetje af of mijn blog niet stiekem ook behoort tot die langzaam opdrogende stroom.

Want ik moet bekennen: het wil niet meer zo vlotten met het blog, de laatste tijd. Ik heb wel ideeën, maar het ontbreekt me aan de tijd en zin om ze uit te werken. En zelfs de ideeën worden minder. Mijn laatste stukje ging over kerstbomen en nu het nieuwe jaar alweer een week oud is, heb ik nog steeds geen grappige, opvallende, interessante, stomme of rare dingen meegemaakt dan wel bedacht. Uiteraard heb ik zulke dipjes al vaker gehad, maar de inspiratie kwam gelukkig altijd weer terug. Hoe het dit keer gaat met de dip, durf ik nog niet te zeggen.

Of ik er nu wel of niet over ga schrijven, in ieder geval wordt 2010 het jaar waarin Froukiwi:

• in het huwelijksbootje stapt (heus waar!);
• alweer aan haar tweede opdracht als trainee begint;
• een manier gaat zoeken om toch openlijk over werk te schrijven;
• zoveel mogelijk dingen gaat doen die als enige bestaansrecht hebben: omdat het leuk is.

Mooie vooruitzichten lijkt me. Hoe het in 2010 verder gaat met het blog, blijft nog even spannend.

Volksonderzoek

Resultaten van een kleine steekproef in de vorm van het naar binnen kijken bij de huizen tijdens een wandeltocht van werk naar huis op een druilerige dinsdagavond, in een gemiddelde volksbuurt te Enschede, datum acht december tweeduizendnegen, rond de klok van half zes:

zeker 30% zit te eten
zeker 50% heeft al een kerstboom staan
zeker 80% heeft de televisie aan