Heitje voor een karweitje

Regelmatig word ik geconfronteerd met mijn onvermogen om grenzen te stellen, voor mezelf op te komen of confrontaties aan te gaan. Ik houd niet van ruzie, ik wil dat iedereen mij aardig vindt, dus nee zeggen of boos worden is iets wat ik ten alle tijden probeer te voorkomen.

Gisteren beleefde ik echter een dieptepunt. Een jongetje van een jaar of acht stond met een sneeuwschuiver op de stoep. Hij vroeg of hij een heitje voor een karweitje mocht doen. Ik wist niet dat zulke kinderen vandaag de dag nog bestonden en gecharmeerd door zijn vlijtige en ondernemende mentaliteit, zei ik ja. Hij zou een euro krijgen als hij de oprit sneeuwvrij zou maken. Door goed te onderhandelen wist het jongetje er zelfs nog 1,25 van te maken, iets waar ik akkoord mee ging om zijn ondernemersgeest te stimuleren. Maar toen hij een kwartier later aanbelde om te incasseren, zag ik dat hij alleen het stuk oprit vóór de auto schoon had gemaakt. Achter en naast de auto lag nog volop sneeuw. Het jongetje voor mij stond echter heel hard te hijgen en liet mij duidelijk merken dat hij keihard gewerkt had om de oprit schoon te krijgen. Ik kreeg medelijden met hem en vroeg me af wat hij wel niet zou denken van mij als ik hem nu weer aan het werk zou zetten. Dus in plaats van hem aan te spreken op de sneeuw die ik nog zag liggen, duwde ik hem de 1,25 in de hand en zei: goed gedaan joh, hartstikke bedankt!

Toen ik de deur dicht deed realiseerde ik me pas echt wat er zojuist gebeurd was. In plaats van de zelfverzekerde en rechtvaardige volwassene te zijn en de ander te wijzen op de gemaakte afspraken, had ik me weer eens goed laten afschepen. Door een jongetje van acht.

Schrijven en leven in 2010

Toen ik ruim een jaar geleden afstudeerde, keek ik angstvallig naar de langzaam opdrogende stroom weblogs van ex-studenten om mij heen, die allemaal hardwerkende kantoormensen waren geworden. Ik vreesde dat mijn blog hetzelfde lot zou ondergaan: steeds minder stukjes, doordat de schrijver in kwestie last had van geen zin, geen tijd, geen inspiratie, een ander leven, andere interesses of terughoudendheid met het openlijk schrijven over werk en collega's. Hoewel ik met een paar nieuwe kleuren en een bijpassende ondertitel enthousiast bleef schrijven over mijn leven, vraag ik me inmiddels toch een beetje af of mijn blog niet stiekem ook behoort tot die langzaam opdrogende stroom.

Want ik moet bekennen: het wil niet meer zo vlotten met het blog, de laatste tijd. Ik heb wel ideeën, maar het ontbreekt me aan de tijd en zin om ze uit te werken. En zelfs de ideeën worden minder. Mijn laatste stukje ging over kerstbomen en nu het nieuwe jaar alweer een week oud is, heb ik nog steeds geen grappige, opvallende, interessante, stomme of rare dingen meegemaakt dan wel bedacht. Uiteraard heb ik zulke dipjes al vaker gehad, maar de inspiratie kwam gelukkig altijd weer terug. Hoe het dit keer gaat met de dip, durf ik nog niet te zeggen.

Of ik er nu wel of niet over ga schrijven, in ieder geval wordt 2010 het jaar waarin Froukiwi:

• in het huwelijksbootje stapt (heus waar!);
• alweer aan haar tweede opdracht als trainee begint;
• een manier gaat zoeken om toch openlijk over werk te schrijven;
• zoveel mogelijk dingen gaat doen die als enige bestaansrecht hebben: omdat het leuk is.

Mooie vooruitzichten lijkt me. Hoe het in 2010 verder gaat met het blog, blijft nog even spannend.

Volksonderzoek

Resultaten van een kleine steekproef in de vorm van het naar binnen kijken bij de huizen tijdens een wandeltocht van werk naar huis op een druilerige dinsdagavond, in een gemiddelde volksbuurt te Enschede, datum acht december tweeduizendnegen, rond de klok van half zes:

zeker 30% zit te eten
zeker 50% heeft al een kerstboom staan
zeker 80% heeft de televisie aan

Dichters en liedjesschrijvers

Ik werd uitgenodigd door een collega. We gingen naar een oud schoolgebouw, waar ateliers werden verhuurd aan kunstenaars. De betegelde hal was omgetoverd tot een iniemini theatertje. Er hingen zwarte doeken en op het kleine podium stond een ouderwetse schemerlamp met franjes aan de kap. Binnen roken mocht hier blijkbaar nog; het stond er blauw van de rook. Middelbare mannen met veel rimpels in het gezicht en hoeden op hun hoofd hingen nonchalant rond. Ze hadden peuken op hun lip en zeiden met een rauwe stem: yeah.

In de studentenhuisachtige keuken mocht je zelf drinken pakken en afrekenen. We betaalden vijf euro aan de gastheer, die ook een hoed op had en klaar zat bij het mengpaneel. Toen begon de voorstelling. Krap vijftien man zaten op de stoeltjes en luisterden ademloos naar een zangeres met een gitaar. Later zei de zangeres dat ze hier graag naartoe ging, omdat de mensen nog echt voor de muziek kwamen. Ook de hippe achttienjarige jongen, met keyboard en dijk van een soulstem, gaf een groots optreden aan het kleine publiek. Evenals de ervaren dichter die een glimlach door het zaaltje liet gaan en de beginnende dichteres die verlegen voorlas uit een handgeschreven boekje.

Na afloop liet een fotograaf ons het oude gebouw zien. We dronken rode wijn en praatten met vage figuren en muziekliefhebbers. Het leek alsof we er tien vrienden bij hadden gemaakt die avond. En we zeiden tegen elkaar: volgende keer weer!

Woon je in de omgeving van Enschede en houd je van singer-songwriters en mooie teksten? Ga dan zeker eens een keer kijken bij de poets and songwriters avonden.

Assepoester

Op mijn werk staat, midden op het instellingsterrein, een carillonnetje. Elk uur speelt dit carillon een kinderliedje dat hardnekkig in mijn hoofd blijft hangen, waardoor ik mijzelf er regelmatig op betrap dat ik "opa bakkebaard" of "Moriaantje zo zwart als roet" aan het neuriën ben. Aan het einde van het liedje slaat het carillonnetje de tijd aan, altijd in hele uren. Vaak heb ik op zo'n moment een afspraak: negen uur, twee uur, vier uur en meer van die gangbare tijdstippen. Keer op keer word ik dan door het carrillon met mijn neus op de feiten gedrukt: je bent laat! Het carrillon slaat, en ik haast me met mijn mappen onder mijn arm en wapperende jas over het terrein. Ik voel me vaak net Assepoester. Want hoewel ze zeggen dat sprookjes niet bestaan, kun je het nooit zeker weten. Als het carillon slaat, ben ik toch stiekem altijd een beetje bang dat mijn mooie gehakte laars verandert in een lelijke oude klomp.

Zo.

Dat was een lekker pak bokkenpootjes.

Yin en yang

Je geloof in de mensheid even kwijt? Kijk eens op GivesMeHope.com. Deze site staat vol lieve, ontroerende en grappige verhaaltjes met een hoog Joris Linssen gehalte (denk: tranentrekkende taferelen op het vliegveld). Ben je al die kleffe hoopvolle shit helemaal zat? Lees dan de ellendige maar minstens zo grappige verhaaltjes op tegenhanger FMyLife.com (want elke yin heeft een yang). Ik ben er nog niet helemaal uit welke site ik nou leuker vind. Jullie?

Leermoment

Alweer vier maanden ben ik aan het werk als management trainee bij een zorginstelling. Hoewel ik pas halverwege het acht maanden durende traject ben, heb ik het gevoel al veel te hebben geleerd. De belangrijkste verandering is er eentje die ik hopelijk de rest van mijn leven zal meedragen en is dan ook een echte doorbraak in Froukiwi-land.

Vroeger was mijn strategie: als je het even niet meer weet, onderneem dan actie. Mail, bel, praat en doe. Het liefst zoveel mogelijk, zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk mensen.

Tegenwoordig is mijn strategie: als je het even niet meer weet, doe dan niks. Doe niks, wacht af, laat bezinken en de dingen komen vanzelf goed.

De dingen komen vanzelf goed! Ongelofelijk! Wie had dat gedacht.