Dolle pret

Als Kaneel bij mij op bezoek komt is het altijd dolle pret. We zien elkaar niet vaak, maar als we elkaar zien dan is het raak. Vandaag:

• Zijn we door het wc-raampje naar binnen geklommen omdat ik mijn sleutel vergeten was
• Gunde ik haar een blik in mijn garderobe, inclusief sjaaltjes en petten van tien jaar terug, waarna zij haar tas volpropte met kleren om te lenen
• Liet ze mij zien hoe ik mijn kapotte ketting toch nog hip kan recyclen
• Hebben we voor drie euro een pastamaaltijd gemaakt en aten we speculaasjes bij de koffie omdat we allebei blut zijn
• Hebben we expres gewinkeld bij winkels waar we de kleren niet leuk vinden omdat we allebei blut zijn

Daar zijn ze weer

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik had ze gisteren alweer: de eerste lentekriebels van 't jaar.

Ketting

Ik kreeg hem van mijn moeder. Een superhippe superlange ketting met heel veel kralen, waar elke vrouw in het westen al een half jaar geleden mee liep maar die ik hier in het oosten aan de universiteit tot voorkort nog altijd te gewaagd vond. Maar nu kreeg ik 'em dus van mijn moeder en ik voelde me er helemaal mee gepimpt. Eindelijk weer een beetje up-to-date met de laatste mode (van een half jaar geleden), eindelijk weer een beetje hip.

Maar ik had de ketting nog geen uur om of het ging al mis. Ik wilde een soepie op 't vuur opwarmen. Ik boog me voorover om in de pan te roeren. De ketting bleef achter een knop van het gasfornuis hangen. Ik rechtte mijn rug weer en pang! het dunne draadje van de ketting knapte en alle vrolijke gekleurde kraaltjes sprongen door de keuken. Ik zat er op mijn hurken bij te snotteren.

Nu zitten de kraaltjes in een potje op mijn bureau. Ik heb goede hoop dat ik er ooit weer een nieuwe ketting of guitige armband van zal knutselen.

M'n oma

M'n oma is altijd een heel kwiek en bijdetijds vrouwtje geweest. Ze spreekt m'n neefje streng toe als ze vindt dat hij niet genoeg z'n best doet op school, ze neemt m'n opa in de maling terwijl ze mij een knipoog geeft en ze vliegt naar Canada om haar broer op te zoeken. Maar de laatste tijd gaat 't niet meer zo goed met m'n oma. Ze is een paar keer gevallen. Zomaar, midden op straat. Eén keer zakte ze in elkaar tegen een elektriciteitskastje, een andere keer viel ze plotseling met fiets en al om.

Gelukkig wordt mijn oma elke keer gered door heldhaftige mannen. De eerste keer werd ze thuisgebracht met de vuilniswagen.Toen ze de vuilnisman een paar dagen later tegenkwam informeerde hij bezorgd hoe het nu met haar was. Laatst parkeerde de ANWB man zijn auto zó, dwars op straat, om mijn oma overeind te helpen en naar huis te brengen. Wat een mannen.

Door al dat vallen is mijn oma een beetje onzeker geworden. Ze durft niet meer zo goed te fietsen. De familie spreekt bezorgt over haar. Maar ik weet het nog zo net niet. Volgens mij doet ze het expres. Volgens mij vindt ze het stiekem heerlijk om gered te worden door die stoere, heldhaftige mannen. En wie zou dat niet vinden? Ik geef mijn oma groot gelijk.

Ideeën

Is dat effe balen.

Vaak heb ik de meest geweldige ideeën om over te schrijven. In mijn collegeblok bevindt zich een lijstje met briljante ingevingen die ik ooit kreeg. Inmiddels zijn de meeste te verouderd om nog over te schrijven. Zo zou ik echt een ontzettend grappig stuk kunnen schrijven over mijn vakantie op Gran Canaria. Maar da's inmiddels alweer ruim een maand geleden en dan vind ik het toch echt oud nieuws. Als het meer dan een jaar geleden is mag het weer wel, maar dan is het een 'herinnering' en da's iets heel anders.

Maar goed ik dwaal af. Het is gewoon balen. Vaak heb ik de meest geweldige ideeën, maar geen tijd of zin om erover te schrijven. Vandaag heb ik best wel tijd en ont-zet-tend veel zin om te schrijven. Ik knap bijna uit mekaar van de zin! Maar nou heb ik weer geen ideeën.

Wat is dat balen zeg.

Opbeurend

Er moet vast ergens een hoofd inkoop theesmaakjes zijn geweest die de winter niet langer meer kon aanzien. Die heeft gedacht: hup, met het nieuwe jaar meteen al die ouwe troep eruit. Weg met die warmrode doosjes, welkom frisgele doosjes! Wat een schat, dat hoofd inkoop theesmaakjes. Want in de supermarkt op de campus van de universiteit lijkt de wereld ineens niet meer zo somber en donker. Daar is de Pickwick winterthee alweer vervangen door Pickwick lentekriebels. Ik vind dat een enorm opbeurend feit.

Tien jaar

Verslag van een conversatie tussen twee tienjarige meisjes, tijdens het schoenen aantrekken voor het buiten spelen.

"Ik was laatst bij A, en toen had ze weer brúine laarzen!"
"Ja, zij heeft echt zoveel laarzen!"
"Als ik twee paar laarzen had, zou ik één paar echt dragen, en één paar gewoon voor reserve houden."
"Ja maar zij koopt haar schoenen ook altijd bij van die winkels waar je zo weer nieuwe moet kopen."
"Scapino"
"Nee, Schoenenreus! Daar heb je van die schoenen voor ehm, zes of zeven euro! Laatst had ze van die zwarte. Die stonken heel erg."

Einde conversatie.

Hoi!

Toen ik een jaar of elf was, besloot ik mijn 'hoi' te veranderen. Tot die tijd gebruikte ik altijd een fris, kort en monter 'hoi!' als ik een bekende tegenkwam. De toon ging aan het einde van het woordje altijd omhoog en het klonk wat kinderlijk. Om mij heen hoorde ik echter steeds meer mensen het amicale 'heeejjj' gebruiken, of het het hartelijke 'ha-iiii', waarbij de toon dan telkens omlaag ging aan het einde, of het uitbundige 'hey!', met een verrassende hoge toon aan het begin. Veel volwassener, vond ik. Dus besloot ik mijn 'hoi' te veranderen. Het was even wennen, want zo'n 'hoi' zit er dieper in dan je denkt, maar na een poosje oefenen was 'ie dan toch weg. Tegenwoordig zeg ik afhankelijk van mijn bui en de persoon die ik tegenkom hey, hallo, goedemiddag, heeeeeejj!!, ha-ii, yo, hi of helemaal niks. Slechts mijn oppaskinderen begroet ik af en toe nog met een vrolijk 'hoi!'