Geld

Bij ons op de univeristeit moet je je consumpties betalen met een speciaal pasje. Dat pasje moet je opladen bij een speciaal oplaadapparaat. Je schuift wat papiergeld in een gleuf en hoppakkee, je kunt weer saucijzenbroodjes, melk en marsen scoren. Helaas werkt die gleuf niet al te best. Meestal weigert 'ie je briefje eerst een keer of tien voordat 'ie 'em inslikt en je pasje oplaadt. Laatst werd ik een beetje chagerijnig van de gleuf. Nijdig trok ik aan m'n briefje van twintig om het voor de zoveelste keer te proberen. Maar de gleuf wilde het briefje niet loslaten. Dus had ik voor ik het wist een half briefje van twintig in mijn hand, terwijl de andere helft nog uit de gleuf stak. Wel potverdrie.

Vandaag was ik bij de bank. Ik vroeg wat ik moest doen met het kapotte briefje. "Even opsturen naar de Nederlandse bank" zei de bankmeneer tegen me. "Of even zelf plakken. Daar doen ze meestal niet moeilijk over hoor".

Maf is dat toch. Een briefje van twintig met een plakbandje is ook nog gewoon geld. Als 'ze' er niet moeilijk over doen in de winkels, dan kun je er gewoon mee betalen. Het is een maf besef, dat geld eigenlijk maar gewoon een afspraak is. Geld bestaat door de waarde die mensen aan een stukje papier toekennen.

En als het kassameisje bij de Edah straks zegt: "nee hoor, dat is niet meer geldig", dan is mijn kapotte twintigje ineens niks meer waard.

Popcorn

We zaten op de bank en keken de laatste aflevering van Outback Jack. We wilden iets te snacken. Ik had nog popcorn. Van die kleine ronde gedroogde maiskorreltjes die je eerst moet opwarmen voor ze op wonderbaarlijke wijze in popcorn veranderen. We zetten een pan met korreltjes op het vuur. Na enkele minuten hoorden we het heerlijke nostalgische geluid van popcorn: pof, pof, tegen de onderkant van het deksel. Ongeduldig tilden we het deksel op om in de pan te gluren en vervolgens opspringende popcorn in ons gezicht te krijgen. Het schoot niet echt op. Iemand van ons verzon het ingenieuze plan om de popcorn gewoon in de magnetron te zetten. In een plastic bakje. Klaar terwijl u wacht! Of terwijl u Outback Jack kijkt, in dit geval. We strooiden een flinke laag popcorn in het bakje en lieten het aan zijn lot over in de magnetron. Tijdens het volgende reclameblok nam ik een kijkje. Maar helaas. Os experiment was mislukt. In de magnetron stond een onherkenbaar geheel van gesmolten plastic en zwarte popcorn.

Het schoolbordgevoel

Vandaag stond ik voor de klas. Een groep studenten staarde me schaapachtig aan, nieuwsgierig naar wat ik zou gaan vertellen. Tijdens mijn verhaal wilde ik wat op het bord schrijven. Het bord was vies. Ik zocht de bordenwisser, maar vond een blauwe emmer met natte spons erin. Met langzame halen veegde ik het krijt van 't bord, de spons niet te nat maar ook niet te droog, en daarna zag ik hoe het bord langzaam weer opdroogde, met glimmende donkere strepen die langzaam wittig dof werden. Ik voelde het krijtachtige water opdrogen tussen m'n vingers en een allesoverheersend schoolbordgevoel maakte zich van mij meester.

Vriendschap

Het begon zes jaar geleden, toen we allebei meededen aan de schoolmusical en ik haar Jip&Janneke lippenbalsem mocht lenen. Een jaar later werd het pas echt leuk, toen we met diezelfde schoolmusical op mochten treden in Duitsland en we op een parkeerplaats langs de snelweg in ons broek plasten van het lachen. Een nieuwe vriendschap was geboren. Een vriendschap met lief en leed, met lachen en huilen. Met stiekeme wc-afspraakjes tijdens saaie lessen, bloemen plukken in de zomer, discman luisteren met allebei een oordopje in, samen schreeuwen naar de auto's onder het viaduct en bier drinken op vrijdagmiddag in de kroeg. Met verliefdheden op onbereikbare jongens, later met verliefdheden op bereikbare jongens, en nog later met relatieproblemen, gebroken harten en gelukkig ook weer nieuwe opbloeiende liefdes.

We hebben de moeilijkste afstanden overbrugd. Australië-Amersfoort, Enschede-Scandinavië, Enschede-Frankrijk. Tegenwoordig is het Enschede-Utrecht en dat is al moeilijk genoeg. Onze levens verschillen veel van elkaar. Soms zien we elkaar maanden niet. We proberen de boel op te fleuren met telefoontjes, sms'jes, e-mailtjes, kaartjes en zo nu en dan een dikke envelop op elkaars deurmat. Het is niet niks, om een vriendschap op afstand te onderhouden.

Kaneel en ik. We hebben al zes jaar veranderingen overleefd. Ik heb er het volste vertrouwen in dat we het nog minstens zestig jaar met elkaar vol zullen houden. Later zullen we als twee oude gerimpelde dametjes op een bankje zitten, ergens op een plein in Amersfoort. We zullen naar de duiven kijken en tevreden glimlachen.

Lievelingsspijkerbroek

Een jaar geleden kocht ik hem. Mijn spijkerbroek. Vandaag draag ik hem weer, zoals ik hem al ontelbare dagen heb gedragen het afgelopen jaar. Misschien wel 183 dagen. Of meer. Hij is nu gebleekt door het wassen en dragen, er zit een hardnekkig vlekje in en hij vertoont ernstige slijtplekken op de bovenbenen. De onderkant van de linkerpijp is gerafeld, omdat hij door mijn vijf milimeter kortere linkerbeen steeds over de grond schuurt.

Ik ben bang dat ik er bijna afscheid van moet nemen. Maar misschien kan ik hem nog afknippen van de zomer. Want zo hoort dat te gaan met lievelingsspijkerbroeken. Je gooit ze niet eerder weg dan wanneer ze tot op de draad versleten zijn. Je wacht tot de gaten erin vallen. Dan zoek je weer een nieuwe, een spijkerbroek die als gegoten zit. En na ongeveer een jaar heb je weer een nieuwe lievelingsspijkerbroek.

Sexy stem

Ik ben een beetje ziek. Moe, zere rug, grieperig gevoel in de benen, je kent dat wel. Ook heb ik last van mijn keel en ben ik verkouden. Ik praat de hele dag door mijn neus. Zo’n typisch verkouden geluid. Ik persoonlijk vind daar niks aan. Het klinkt nogal, ehm, hoe zal ik het zeggen, beroerd. Maar er zijn mensen die daar anders over denken, zo blijkt. Vandaag zei iemand tegen me: “Oh, ik wil ook zo’n sexy verkouden stem!” Tja, zo had ik het nog niet bekeken.

Deuren

Bij ons in huis worden de deuren vervangen. Al drie dagen lopen er kerels rond met grove timmermanshanden, dikke truien en mega grote gereedschapskisten (om jaloers op te zijn). Bovendien is het hele huis een bende en ruikt het overal naar zaagsel. De deuren die erin worden gezet zijn mooie deuren hoor. Glad, degelijk en van stevig materiaal. Ze zullen niet snel rotten. Daarnaast zijn ze brandveilig en vallen ze vanzelf dicht. Hardstikke praktisch.

De oude deuren staan nu met zijn allen in de gang, een beetje onwennig tegen elkaar aangeleund. Onzeker over hun lot. En om eerlijk te zijn mis ik ze een beetje. Die lieve, oude houten deuren, met hun mooie randjes en raampjes erin. Hier en daar al een beetje weggerot, maar absoluut deuren met gevoel, deuren met karakter. Deuren om van te houden. Elke deur had ook zijn eigen geluid. De één piepte, de ander kraakte, de één klemde en de ander viel soepeltjes in het slot. Je kon aan het deurgeluid precies horen wie er naar buiten kwam. En nu staan ze dus eenzaam in de gang, naast de angstaanjagende zaagmachine.

Ik kijk tegen mijn nieuwe deur aan. Het begint al een beetje te wennen. We moeten er maar het beste van zien te maken met zijn twee. Mijn nieuwe deur en ik.

De ideale man

Hij is groot. Bruin. Gespierd. Heeft prachtige ogen, een sexy stoppelbaardje en lange donkere wimpers. Hij is lief. Zorgzaam. Beschermend. Heeft hart voor de natuur. Weet alles van slangen, krokodillen en dat soort dingen. Draagt stoere groene broeken. Hij is gevoelig en durft te huilen op zijn tijd. Hij is geduldig, eerlijk en openhartig. En toch ook zo mannelijk. Hij kan voor tien vrouwen tegelijk zorgen.

Ouback Jack. Ik wil best in zijn harem.