Vrouwen en haren

Een nieuwe woonplaats betekent op zoek naar een nieuwe huisarts, nieuwe tandarts, nieuwe dierenarts, nieuwe dansschool en - misschien nog wel het belangrijkste - een nieuwe kapper. De eerste kapper die ik uitprobeerde beviel niet zo goed, dus vandaag nam ik maar weer eens een gokje. Ik ging naar kapper Casablanca. Het begon niet al te goed; ik stond op het afgesproken tijdstip voor de deur, maar de kapsalon was dicht. Chagrijnig sjokte ik naar de Hema en net toen ik twee rollen inpakpapier stond af te rekenen, werd ik gebeld door Sofia, de kapster. Ze was even naar de winkel geweest, sorry. Ik sjokte weer terug naar de kapsalon maar had er niet zoveel vertrouwen meer in.

Gelukkig maakte Sofia het ruimschoots goed door me thee aan te bieden, met guitig Marokkaans accent tegen me aan te babbelen ("haren zijn heel belangrijk voor de vrouw, haren en nagels!"), op vertrouwelijke toon met me te roddelen over de concurrentie, me gratis proefproducten mee te geven en uiteindelijk mijn haar in een prachtige Charlie's Angels-coupe te föhnen. Eerst dacht ik nog: houd nou maar op met die föhn, ik doe het thuis wel. Maar op een gegeven moment gaf ik me over aan haar handen en begon ik er stiekem van te genieten. Terwijl ik in de spiegel naar mijn bleke koppie keek, kon ik het niet helpen dat ik steeds een beetje meer ging stralen. Sofia gaf me een kop met haar zoals ik nog nooit had gehad. Uiteindelijk verliet ik de zaak met opgeheven hoofd en de rest van de dag voelde ik me als een movie star die door het leven zeilt.

Iemand die tonijnsalade eet

We zijn verhuisd. Sinds een paar dagen woon ik in een nieuw huis, en bovendien in een plaats die ik nog niet ken. Heel langzaam vind ik er mijn weg. Ik ben al naar de supermarkt, de dansschool en de gamma gefietst (wat is alles lekker dichtbij in zo'n kleine plaats!), ik heb een garage gevonden voor mijn auto en ik weet al bijna op de tast het lichtknopje te vinden. Ook de kat begint langzaam haar draai te vinden. Stukje bij beetje wordt het hier, heel langzaam, ons nieuwe thuis.

Toch voel ik me wel een beetje een anders in deze nieuwe omgeving. Ineens ben ik niet meer iemand die in Enschede woont, maar iemand die in Ermelo woont. Iemand die niet zegt: ik ga even naar de stad, maar: ik ga even naar het dorp. Iemand die opstaat en haar jas dichtritst als de conducteur in de trein omroept: Ermelo, station Ermelo. En omdat we in ons nieuwe huis een vaatwasser hebben, ben ik ineens ook iemand die in de supermarkt vaatwastabletten in haar mandje heeft liggen.

Door al deze veranderingen heb ik het gevoel een beetje een ander mens te zijn. Zelfs zo anders, dat ik laatst in de supermarkt niet alleen vaatwastabletten in mijn mandje legde, maar ook tonijnsalade. Dat doe ik normaal gesproken nooit, tonijnsalade in mijn mandje leggen. Maar dit keer wel. Hmm lekker, dacht ik, tonijnsalade op brood.

In zo'n nieuwe omgeving is alles mogelijk. Je kunt zijn wie je wilt. Je kunt het roer radicaal omgooien. Maar belangrijker nog: je kunt jezelf verrassen met de kleinste dingen. Ik ben iemand die in Ermelo woont en tonijnsalade eet.

Bekentenissen van een provinciaalse vrouw

Een dagje shoppen in Utrecht heeft mij gebracht tot een aantal schokkende inzichten en een paar fantastische cowboylaarzen. Dit ging als volgt:

• 11:20 - Grappige observatie: ik zie veel koppeltjes "provinciaalse vrouwen" die een dagje aan het winkelen zijn in de grote stad: degelijk kapsel, stevige stappers en Gaastra jas, tasje van de Miss Etam of V&D in de hand.
• 11:22 - Ernstige observatie na weerspiegeling in winkelruit: ik heb ook wel wat weg van een provinciaalse vrouw met mijn gympen, bodywarmer en paardenstaartje.
• 11:23 - Dramatische realisatie: ik woon in Ermelo dus ik ben nu ook een provinciaalse vrouw die een dagje gaat winkelen in de grote stad.
• 11:30 en verder - De oplossing: ik maak het goed door de rest van de middag alle hippe winkeltjes op te zoeken, veel te dure cowboylaarzen voor mezelf te kopen, in mijn eentje bij een geinig koffiezaakje te gaan zitten, mijn haar los te trekken en het wild door elkaar te schudden.

Cassette

Sinds een maandje of twee tuf ik het land door in mijn eigen auto. Het is een kleine rode Mazda zonder stuurbekrachtiging, airconditioning, cd-speler of enige andere vorm van luxe, maar hij rijdt als een trein. 's Ochtends brengt hij me naar mijn werk en 's middags weer naar huis. Tussendoor rijd ik van afspraak naar afspraak. Vaak luister ik dan radio. 's Ochtends Edwin Evers, 's middags Jeroen van Inkel en op vrijdagmiddag Claudia de Breij. Maar soms ben ik die eeuwige hitjes, domme telefoongesprekken en schreeuwerige reclames even zat. Bumpy ride van Mohombi komt me bijvoorbeeld echt de neus uit, en zo gaat het met al die nietszeggende popmuziek na verloop van tijd. Dan snak ik naar wat kwaliteit, naar echte mooie muziek.

Zo kwam het dat ik laatst op zolder een oude verhuisdoos ondersteboven keerde, op zoek naar mijn oude cassettebandjes. Want ja, mijn Mazda heeft wel een cassettespeler. En wat denk je? Ik had ze nog! Daar lagen de cassettebandjes die vriendinnen voor mij maakten, toen we vijftien waren en muziek luisterden op onze walkmans. Van J. kreeg ik Boyzone, van L. de soundtrack van Titanic en van C. Alanis Morissette. Ook manlief had nog oude cassettes. Tour of Duty, 2 Unlimited en zelfs een echt origineel in de winkel gekocht bandje. Het mooiste bandje was er echter eentje die ik van H. had gekregen, in de vierde klas van de middelbare school. Ze had de muziek van Texas overgenomen op een oud bandje van Frans, met de luisteroefeningen van Code Genial 3. Op de voorkant had ze geschreven: Voor Fje, het leven zit vol verrassingen.

Laatst reed ik in alle vroegte vanuit Enschede naar mijn werk. Ik moest anderhalf uur rijden en was de gebruikelijke radiomuziek weer eens zat. Ik stopte het bandje van Texas in de speler en terwijl het om mij heen op de weg steeds drukker werd, luisterde ik naar mijn vroegere lievelingsliedjes. Aan het einde van het bandje klonken er een paar woorden Frans. Klik, zei het bandje. Ik draaide het om en hup, daar ging Texas weer. Ik werd langzaam wakker terwijl de zon boven de weilanden opkwam en via de spiegels in mijn ogen prikte. Het leven zit vol verrassingen.

Schizofreen

De afgelopen maanden is er nogal wat veranderd in mijn leven. Niet alleen ben ik getrouwd en heb ik een nieuwe achternaam, ook heb ik per 1 september werk gevonden in het midden van het land en ben ik daarom bezig met het voorbereiden van een verhuizing naar een Veluws dorp. Tenslotte heb ik ook nog een autootje aangeschaft om naar mijn werk en werkafspraken te kunnen tuffen. Nieuwe naam, nieuwe baan, nieuw adres; soms voel ik me een voortvluchtige crimineel die een nieuwe identiteit probeert aan te nemen.

In oktober verhuizen we naar ons nieuwe adres, maar tot die tijd woon ik zo'n 120 kilometer van mijn werk af. Echt handig is dat niet; daarom logeer ik doordeweeks een aantal nachten bij mijn ouders. Ik ben terug op mijn oude kamer (of eigenlijk de kamer van mijn zusje), en 's avonds schuif ik uit mijn werk zo aan bij moeders' piepers. Een avond per week ga ik nog naar huis in Enschede; de kat moet zo nu en dan ook nog een beetje verzorging krijgen.

Door die verschillende verblijfplaatsen raak ik zo langzamerhand wel een beetje schizofreen. Als ik 's ochtends totaal van de wereld wakker word, weet ik niet meer of ik nou thuis ben in Enschede of thuis bij mijn ouders. En als ik vervolgens met mijn slaperige hoofd in de keuken brood sta te smeren, reik ik voortdurend naar de verkeerde keukenkastjes. Het is maar goed dat die verhuizing eraan komt, want als ik niet uitkijk geef ik mijn vader straks nog een schaaltje met kattenbrokjes, terwijl de kat zich thuis tegoed heeft gedaan aan de cashewnootjes.

Telefoongesprek

Ik wilde mijn nieuwe simkaart uittesten en belde mijn kersverse echtgenoot. Dacht ik. Maar ik verwisselde een 0 voor een 8 en de telefoon werd opgenomend met een licht aarzelend: "Hallo?"

"Hallo, met F."
"F! Ehm, volgens mij heb je een verkeerd nummer gedraaid."
"Ja, ik denk het ook, sorry!"
"Je klinkt wel erg leuk, moet ik zeggen."
"O! Hihi... Tja, ehm, ik ben al getrouwd."
"O, ja, dan houdt alles op. Veel plezier nog he?"
"Jij een fijne dag, doei!"
"Hoiiiii."

Bekentenissen van een getrouwde vrouw

De afgelopen maanden ben ik tussen de bedrijven door bezig geweest met het voorbereiden van een bruiloft. Mijn eigen bruiloft welteverstaan. Dat heeft onverwachte kanten in mijzelf naar boven gehaald. Zo heb ik als een ware bridezilla tegen een kleermaker staan verkondigen dat ik absoluut niet zou gaan trouwen in de mislukte jurk die hij voor me had gemaakt (uiteindelijk kwam alles goed - helaas niet met de kleermaker - en trouwde ik in een fantastisch katoenen jurkje dat ik zomaar op een zonnige vrijdagmiddag in een klein winkeltje vond.) Ook zat ik ineens urenlang achter de computer op allerlei trouwwebsites te spieken. Hoewel ik het niet voor elkaar kreeg om een leuk stukje te bloggen over mijn eigen leven als bruid, was ik verslaafd aan de verhalen van andere bruidjes.

Vooral de Do It Yourself trouwwebsite-scene in Amerika had mijn aandacht. Urenlang bekeek ik originele trouwfoto's, manieren om je tafels op te leuken met zelfgemaakte kleedjes en alternatieve trouwceremonies. Ook een bezoekje aan Etsy, met allemaal vintage en zelfgemaakte spulletjes, was vaste prik in mijn blogrondje toen ik nog zocht naar een jurk. En dit heerlijke filmpje van een Amerikaans stel heb ik misschien wel honderd keer bekeken (let vooral op de gezichten van de verraste tantes in de kerkbankjes). Ik kocht zelfs de Grazia, waarin ik de fotosessie van het huwelijk van Wes & Yo helemaal heb verslonden.

Ach, trouwverhalen, het blijft een heerlijk onderwerp. Zelfs nu ik al lang en breed getrouwd ben, kan ik de trouwwebsites niet links laten liggen. De Nederlandse Fromfraai is nog steeds een van mijn favorieten. Ja, je kunt wel zeggen dat ik, behalve een man, een kleine tic heb overgehouden aan dat hele trouwgebeuren. Een beetje genant is het wel, maar ik kan er niks aan doen: ik ben een sucker for wedding stories geworden.

Sandy de Sloper

Speciaal voor alle dames die wel eens last hebben van PMS, óf van het ontbreken van een man in hun omgeving. Wees getroost: je bent niet de enige.

"APELDOORN - Sandy, een orang-oetan in de Apenheul in Apeldoorn, heeft het afgelopen weekeinde de ruit van haar hok kapot gemaakt met een steen die in haar hok lag. De ruit is niet aan diggelen. Sandy, die al de bijnaam Sandy de Sloper had, zou tot haar daad gekomen zijn doordat ze last had van 'maandelijkse hormoonschommelingen' en het ontbreken van een man in haar omgeving. (Omroep Gelderland)"

NRC Next, 24 augustus 2010.