De Froukiwi Luistertip op Vrijdag

Tune in op Kink FM voor de laate dag van de Kink 1400 en geniet vlak voor het weekend van de mooiste (alternatieve) liedjes!

Regen, zon en de wereldeconomie

Als ik 's ochtends naar mijn werk ga kan ik kiezen uit twee routes. Ik kan de fiets pakken en het fietspad "buitenom" nemen, waarvoor ik eerst een drukke kruising over moet en mij in het gedruis van de grote ochtendverplaatsing begeef. Als het regent is dit mijn favoriete optie, omdat ik zo voorkom dat ik over een onverharde weg moet en mijn broekspijpen onder de modderspetters komen te zitten. Het heeft ook wel wat, om onderdeel te zijn van die drukte op de wegen 's ochtends. Moeders met kinderen, vaders met kinderen, scholieren op de fiets, zakenmannen in auto's, zakenvrouwen in auto's, en ik op mijn fietsje met mijn rugtas. Allemaal hardwerkende burgers die de wereldeconomie draaiende houden.

Maar wat óók kan, is de "binnendoorroute", en dan het liefst lopend. Dit is mijn favoriete route bij mooi weer. Dan laat ik de wereldeconomie links liggen en steek ik vlak bij mijn huis één weg over, waarna ik op een paadje door het bos terecht kom tussen de mensen die ook even niet aan de wereldecomomie meedoen en hun hond uitlaten. Daarna wandel ik over een onverharde weg met aan de ene kant een maisveld en aan de andere kant bomen, een weiland en koeien. Vanuit dat weiland stap ik zo het landgoed van de zorginstelling op, het zogeheten "instellingsterrein", en ben ik op mijn werk. Eerst maar eens een bakje koffie, denk ik dan.

Vandaag koos ik voor de laatste optie en terwijl ik daar zo wandelde in de vroege ochtend, met de zon op de bedauwde spinnenwebben en een dampende mesthoop in de wei, realiseerde ik me dat m'n herfstdipje mijlen ver weg leek, evenals de wereldeconomie. Wat een beetje zon al niet kan doen.

Herfstdipje

's Ochtends als de wekker gaat is het nog donker. 's Avonds tijdens de afwas wordt het alweer donker. De mooie nazomer lijkt voorbij en hoewel het vandaag warm is, is de zon nergens te bekennen en vind ik het zelfs overdag veel te donker. Het werk kan me even niet bekoren. Het grasveld waar ik afgelopen zomer vaak lag in mijn pauze, is ineens bezaaid met vieze natte bladeren. Alle dagen lijken op elkaar en ik kijk er niet naar uit om weer een hele winter lang mijn avonden op de bank voor de tv te slijten. Donker is stom, werk is stom, natte bladeren zijn stom, tv is stom, alles is stom. Blegh! Ik heb een herfstdipje.

Kanniekieze

Dansworkshops ontwikkelen en geven aan jongeren, bedrijven, particulieren. Meedoen aan twee weekenden vol dans- en muziekimproviatie. Een cursus inburgering ontwikkelen voor Duitse UT-studenten die in Nederland komen werken. Een fotoreportage maken van werknemers in uniform die rookpauze houden. Bij een toneelgezelschap gaan. Vrijwilliger worden bij mijn eigen baas en wekelijks gaan wandelen met een verstandelijk gehandicapte. Vrijwilliger worden op een school en dansworkshops geven. Meer stukjes schrijven op mijn weblog. Freelance teksten gaan schrijven. Toch weer contact zoeken met die ene ondernemer om hem te gaan helpen met zijn website en zijn trainingen. HR manager worden en een nieuwe afdeling opzetten bij een jong bedrijf. Foto's inplakken. Meer naar muziek luisteren. Nieuwe bands en artiesten ontdekken. Vaker naar het theater en het filmhuis gaan. Jonge trainees coachen. Een opleiding tot docent volgen. Van de tuin een paradijs maken. Op zoek gaan naar leuke meubeltjes, stoffen en accessoires om mijn huis mee in te richten. Weer gaan schilderen.

Er zijn zoveel manieren om creatief te zijn. Er zijn zoveel leuke dingen om te doen. Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar in één mensenleven?

Vies/lekker

Vies:
motregen
teveel koffie
te weinig motivatie

Lekker:
wakker worden van de Philips wake-up light
mini-snickers bij de koffie
een half uur jaren '90 happy hardcore op 3FM

Waardig

Waardig is misschien wel het meest gehoorde woord op televisie vandaag de dag. Alles moet ineens waardig zijn. Chef-waardig, Robinson-waardig en ook topmodel-waardig ontbreekt niet meer in het rijtje, zo bleek toen ik gisteren Benelux Next Topmodel zat te kijken.

Raar woord eigenlijk. Waardig. Waardig. Waardig. Waardigwaardigwaardig.

Is dit stukje Froukiwi-waardig?

Thuis werken

Eerst even de was ophangen. O, de telefoon gaat. Hoe was je weekend? Shit, de kat krabt aan het behang. FOEI! Niet doen! Stomme rotkat. Ze verveelt zich zeker. Even mee spelen. Au! Lekker hoor, die nageltjes. Oke, nu koffie en dan echt aan het werk. Getsie wat kriebelt die wollen trui. Hoe warm is het hier eigenlijk? 18,5 graden. Hmm, ik wil de verwarming nog even niet aan doen. Dat is altijd zo'n symbolisch moment, die eerste keer dat de verwarming weer aan gaat... O ja, projectplan. Eens even kijken. Hmm. Lastig eigenlijk. Waar is die fijne pen nou toch gebleven? Hee, een mailtje! Ik stuur straks wel wat terug. Of nee, toch nu. Zouden er leuke leren rugtassen bestaan die stoer zijn en toch netjes? Even plaatjes googelen. O, die is wel mooi! Hmm, 90 euro. Wauw, best gave tassen. Maar ja, misschien ga ik naar mijn volgende baan wel weer fietsen of met de trein of de auto, en heb ik dan nog wel zo'n rugtas nodig? Het moet een tas zijn die lang mee gaat, een echte investering. Misschien voor mijn verjaardag? Hmm, da's nog wel erg ver weg. O ja, projectplan. Even kijken. Productenboek. Fasering. Resultaat. "Is het resultaat wel het juiste middel om de doelstelling te realiseren?" God, geen idee... Nou ja, voorlopig kan het wel even zo. Zucht... Zal ik nog een kop koffie zetten?

Goed moment voor een peukie

Ik rook niet. Nooit gedaan ook. Nou ja, ooit wel eens een sigaret geprobeerd toen ik zestien was, maar een roker zou ik mezelf niet willen noemen. Toch heb ik soms momenten dat ik ineens zin heb in een sigaret. Niet vanwege de nicotine, nee, vanwege het gevoel. Het gevoel van het rookmoment. Dan zit ik op mijn werk in het grote opengeslagen raam, in de vensterbank te genieten van het ochtendzonnetje, en dan denk ik: dit zou echt een goed moment zijn voor een peukie.