Kort koppie deel 2

Het is gewoon dat meisjes met lang haar een heel ander soort meisje zijn dan meisjes met kort haar. En dat ik in de loop van de tijd mezelf stiekem toch was gaan zien als een meisje met lang haar. Maar dat ik daar pas achter kwam toen mijn lange haar weg was. En dat ik nu gewoon heel erg moet wennen dat ik ineens weer een meisje met kort haar ben.

Maar de krulletjes die alle kanten op springen zijn leuk. En als ik met mijn hand door mijn haar ga, en eerder bij het einde ben dan ik verwacht, dan voelt dat ouderwets goed.

Het went. Langzaam.

Kort koppie

Vanmiddag ben ik bij de kapper geweest. Mijn lange manen zijn eraf en ik heb weer een kort koppie. Het krult, het is lekker licht en vlot en fris en fruitig. Ik had echt zin in een kort koppie. Maar als ik in de spiegel kijk moet ik toch wel erg wennen.

Stem deel 2

Hij is terug! De Man bijt hond stem. Wat een opluchting.

De laatste loodjes

Weet je welke loodjes ik altijd zo zwaar vind? De loodjes van het thuiskomen. Vooral 's winters, aan het einde van de middag, als het al donker begint te worden. De laatste meters naar mijn huis zijn loodzwaar. Als ik dan de stoep voor mijn huis opfiets, moet ik mijn sleutel uit mijn tas vissen. Het hek openmaken en mijn fiets stallen. De LED lampjes van mijn tas af slopen, één twee drie keer op het knopje op de achterkant drukken zodat ze van brandend naar knipperend naar uit gaan, mijn fietssleutel aan mijn sleutelbos klikken en zo snel mogelijk mijn heussleutel uit diezelfde bos te pakken krijgen om (nog prutsend met de LED lampjes) de voordeur open te maken. Dan moet de jas nog uit, broodtrommel bij de afwas, gauw plassen want ik moest zo nodig, een beker drinken naar binnen gooien tegen de dorst (het is altijd een strijd tussen plassen en drinken), naar boven, schoenen uit, tas dumpen en druipneus snuiten. Pas dan, na al die tijdverslindende activiteiten die mijn comfortniveau weer tot 100% terugbrengen, pas als mijn voetjes de zachte vloedbedekking voelen en ik een lekker muziekje op kan zetten, pas dan ben ik eigenlijk echt thuisgekomen. 't Is gewoon loodzwaar.

Straatjes

Mijn vriendje maakt straatjes voor de kost. Hij sjouwt stenen en zand, hij maakt de grond gelijk en hij ramt met een rubberen hamer op tegels. Mijn vriendje maakt straatjes in Haarlem. Ik woon ik in Enschede. Ik kan hem dus nooit zien straatjes maken.

Vandaag betrapte ik mezelf erop dat ik stiekem naar de stratenmakers voor de deur aan het gluren was. Ik stond daar maar en ik staarde naar de jongen in geruite bloes en oude spijkerbroek die een rubberen hamer de lucht in zwaaide. Ondertussen dacht ik aan mijn stratenmaker in Haarlem.

Pas nu valt het me op hoeveel stratenmakers er eigenlijk zijn. Ineens zie ik ze overal en ik kan het niet laten om naar ze te kijken. Ik ben nog nooit zo geinteresseerd geweest in het wel en wee van de stratenmaker.

Uit het leven van een student

Vanochtend stond ik vol goede moed op. Mijn kleren van gisteren waren schoon genoeg om nog een dagje te dragen dus ik hoefde niet meer voor mijn kast te staan twijfelen. Ook het ontbijten verliep soepeltjes. Maar toen ik met mijn ingepakte tas op het punt stond om te vertekken richting de bieb, om mezelf maar weer een dag op te sluiten ter voorbereiding op mijn tentamen van morgen, zag ik dat het regende. Dus besloot ik om maar lekker thuis te blijven. Verwarming en beenwarmers aan, boeken op tafel en studeren maar.

Halverwege de ochtend besloot ik dat het tijd was voor iets lekkers. Studeren gaat altijd beter met zoetigheid erbij. Dus toog ik met mijn laatste centen (één euro twintig) naar de supermarkt. Meteen een verfrissend wandelingetje; twee vliegen in één klap. Bij de supermarkt zag ik dat de snoepjes die ik in mijn hoofd had (kattenhoofden in een combinatie van drop en winegum) te duur waren. Gelukkig was er een zak met 600 gram winegums voor precies één euro twintig. Wat een geluk.

Thuis scheurde ik gretig de zak winegums open. Ik greep er een handvol uit en stopte er een paar in mijn mond. Viel dat even tegen! De goedkope kleurrijke winegums waren te zacht en smaakten niet naar winegum maar naar E-nummer. Na tien winegums was ik kotsmisselijk. Om niet kinderachtig te doen heb ik er later nog een paar gegeten, maar meer dan twintig kreeg ik er niet naar binnen.

Nu ben ik dus misselijk. En zit ik opgescheept met 550 gram vieze winegums. Och lieve heer, arme ik, het zit mij ook nooit mee. Wat een leven!

Stem

Toen ik vanavond rond de klok van zeven inschakelde op Nederland 1, kreeg ik de schok van mijn leven. Het duurde even voor ik het wilde geloven. Ik bleef eerst nog een poosje kijken om zeker te weten dat ik het goed gehoord had. Maar het is waar. Man bijt hond heeft een andere stem. Heus wel een leuke stem hoor. Iets jonger en frisser dan de oude, maar met die typische Man bijt hond sound. En ik weet ook heus wel dat vernieuwing goed is (want stilstand is achteruitgang zeggen ze). Maar toch. De oude stem is weg en ik mis hem!

Ober!

Net als iedereen ging ik dit weekend uit mijn dak van het weer en genoot nog maar eens van het warme oktoberzonnetje. Samen met mijn liefje plofte ik neer op een terras van een keurig cafeetje en bestelde een cappuchino. Het zonnetje op onze bol, een kopje koffie met een koekje, wat wil een mens nog meer. Bij de vierde slok cappuchino voelde ik ineens iets raars in mijn mond. Een bolletje, een beetje taai en stevig. Ik spuugde het bolletje uit op de grond en keek vol verbazing naar wat daar op de tegels lag. Een dooie bromvlieg.

Ik riep de ober om hem op de hoogte te stellen van deze bijzondere vonst. Maar het enige wat de keurig geklede meneer (zwarte broek, witte bloes) zei was: "o dat kan niet hoor mevrouw, die moet er in zijn gevlogen, die kan niet door ons koffieapparaat toch?!" Alsof ik zeg dat die vlieg door het koffieapparaat moet zijn gekomen. Potjandrie.

De rest van mijn cappuchino dronk ik voorzichtig op maar het smaakte toch niet meer hetzelfde.