Taa-duu

Er zijn boeken. Heel veel boeken. Er zijn ook studenten. Heel veel studenten. Ze zitten aan tafeltjes. Voorover geboven, met het hoofd in de handen. Er liggen opengeslagen boeken onder hun neuzen op de tafeltjes, en ook collegeblokken, pennen, flesjes water, mobiele telefoons op de trilstand en papieren zakdoekjes tegen herfstdruipneuzen. Het er is stil. Het is er muf. Het is er saai. Er hangt concentratie in de lucht.

Ineens worden de studenten opgeschrikt van hun fanatieke gestudeer. Buiten rent een kind langs. Hij doet een sirene na. Taa-duu-taa-duu-taa-duu! Dat geluid hoor je niet vaak op de campus, waar alleen maar studenten en onderzoekers en docenten en serieuze mensen komen. Sommige studenten kijken verstoord op van hun boeken als ze de kindersirene horen. Anderen zijn blij met de afleiding. Sommigen glimlachen. En sommigen studeren stoicijns door.

Taa-duu-taa-duu! Een bericht uit een andere wereld.

Nat schaap

Ik heb een wollen mutsje gekocht. En wollen beenwarmers. Vandaag droeg ik beiden. Ik fietste ermee door de regen. Nu ruiken mijn mutsje en mijn beenwarmers naar nat schaap.

Uit geweest

Afgelopen weekend heb ik bezocht:

• twee kroegen
• een theater
• een concerthal
• twee fastfoodrestaurant
• een koffiezaak
• en een mexicaans restaurant

Taalles(je)

Dames en heren studenten. En dan met name de studentenverenigingstudenten. Ik wil het met jullie even hebben over kastwoordjes, ook wel voorzetsels genoemd. En dan met name het kastwoordje op. Het lijkt erop dat er in jullie taalkundige ontwikkeling iets mis is gegaan met betrekking tot dit kastwoordje. Daarom leg ik het nu even uit (let goed op):

"De student gaat naar de kroeg." Dat is goed.
"De student is in de kroeg." Dat is ook goed.
"De student staat voor de kroeg." Ook goed.
"De student is bij de kroeg." Dat is ook een prima zin.

Maarrr... En nu komt het lieve dames en heren studenten.

"De student is op de kroeg." Dat is FOUT.

Is dat duidelijk? Laat ik het niet meer horen.

Einde brainwave

(Tip voor de lezer: scroll even zes berichtjes naar beneden voor je verder leest.)

Halleluja. Wat een brainwave. In een half uur mijn ideeënlijstje er doorheen gejast. Voelde dat even lekker! Oké, nog eentje dan, een 'vaste lezers update':

• Ons huis mag misschien blijven! De buurman wil het kopen, met ons erbij. Hoera!
• Ik draag een grote groene trui die niet van mij is. Hij ruikt heerlijk. Op het plankje boven mijn wastafel staat een bus scheerschuim. Niet van mij. En in het kastje ernaast een bus 8x4 deodorant. Ook niet van mij. Maar van de allerleukste liefste lekkerste surfdude op de wereld. Froukiwi is verliefd!

Tot zover deze brainwave. Laten we hopen dat dit het begin is van een nieuwe periode vol geestige, ontroerende en scherpe stukjes van Froukiwi. Tot snel lieve lezertjes.

Lekker shot

Drie jaar lang heb ik gedanst bij Arabesque. Drie jaar lang dansen in een wereld vol balletstudio's en spiegels, leggings, sokken en beenwarmers, volle kleedkamers, meidengegiechel en vele liters thee. Afgelopen september ben ik gestopt. Nu dans ik alleen nog bij Break Even. Dansen in een wereld vol wijde joggingbroeken en stoere gympies, zweterige gymzalen, harde muziek, geouwehoer van kerels en flesjes energydrinks.

Je kunt je voorstellen dat ik de meiden af en toe mis. Afgelopen donderdag kon ik mijn geluk dan ook niet op. Ik was uitgenodigd voor een Arabesque avondje. Vanaf het moment dat ik binnenkwam tot het moment dat ik weg ging, heb ik gekletst, gegiecheld, gelachen, gemiept gemustst en gezelligd (oké, ik weet het, dat is geen werkwoord). Toen ik weg ging was ik schor en gelukkig.

Ik hou van de jongens van Break Even. Ik vind ze tof, relaxed en lachen. Maar ik zou niet kunnen leven zonder af en toe een flink shot meidengehutselefruselarij.

Serious business

Gisterenavond kwam ik, in mijn joggingbroek en te grote trui, de woonkamer in gesloft. Rondom de salontafel zat mijn huisgenoot met vier vrienden. De heren droegen (was het toeval?) allemaal zwart of donkerblauw en keken serieus. Naast de bank stond een mysterieus metalen koffertje. Op tafel lagen kaarten. Regelmatig werden er wat plastic ronde schrijfjes (in drie kleuren) naar het midden geschoven. Er werd weinig gelachen. Ja heel af en toe: harde, stoere en snelle lachjes. Dan namen de heren een slok bier, en gingen de zaken weer door. Het was serious business. Poker!

Kinderboeken

Laatst was ik in de bieb. Ik neusde rond bij de kinderboeken. Ik kende er veel. De kleine heks. Olle. De groeten van groep acht. De griezelbus. Boeken waar ik het bestaan alweer bijna van was vergeten, maar die ik als kind misschien wel drie keer gelezen heb. Wat een nostalgie! Het liefst zou ik ze allemaal nog een keer lezen.