Froukiwi

Spelen met varkens

2012-01-20T20:14:00.008+01:00

iPad-/dieren-/technologieliefhebbers opgelet: er komt een nieuw spel aan voor de iPad, waarop je samen kunt spelen met echte varkens in een stal, die daar waarschijnlijk nog gelukkig van worden ook! Ik las er zojuist een interessant artikel over in de NRC Next. Citaat uit het artikel:

"Het varken zou een intelligent dier zijn dat in zijn kale stal langzaam wegkwijt. Europese regelgeving verplicht varkenshouder dan ook sinds 2001 stallen in te richten met 'hokverrijkingsmateriaal'. (...) Spelontwerper Kars Alfink ontdekte dat varkens dol zijn op lichtstimuli. (...) Aldus bedacht Alfrink een geheel nieuw gameconcept. Hij wil varkensstallen uitrusten met grote touchscreens die het varken in staat stellen achter bontgekleurde stippen aan te jagen. Menselijke vingers besturen deze stippen via iPads elders. (...) "Dit spel laat je op een speelse manier afvragen of we een betekenisvolle band kunnen opbouwen met de dieren die we eten." (...) Driessen wil meer dieren verblijden met zijn gameconcept dan alleen varkens."

Ha! Is het niet geweldig? Het klinkt misschien wat futuristisch, maar als je die foto's van roze varkensneuzen en stallen met lichtshows ziet, ben je om. Dit vind ik nou nog eens een mooie manier om technologische vernieuwing positief in te zetten. En het is geen grap: onder andere de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en de Universiteit Wageningen doen mee aan het project. Hier kun je meer lezen over varkensneuzen en lichtstippen.

Artikel uit de NRC Next van 20 januari 2012, geschreven door Tamar Stelling.

Klein feestje

2012-01-12T16:25:00.006+01:00

Het is donderdagmiddag half vijf, morgen ben ik vrij dus ik heb bijna weekend. Zometeen fiets ik op weg naar huis langs de supermarkt, waar ik een pizza pollo haal - die ze nu eindelijk weer in het assortiment hebben in Ermelo - en die ik om het weekend in te wijden lekker op de bank ga opsmikkelen onder het genot van een glas wijn. En op de radio klinkt het onwaarschijnlijk vrolijke Portugese liedje "Se Eu te Pego" van Michel Teló. Whooeei!

Hartewens

2012-01-11T12:11:00.004+01:00

Soms wou ik dat ik een kat was. Mezelf tot een bolletje opkrullen, m'n neus onder het puntje van m'n staart steken en lekker eindeloos slapen.

Feitje

2011-12-06T08:13:00.007+01:00

Vanmorgen in de rubriek Next question in de NRC Next een feitje om te huilen, terwijl je eigenlijk zou willen dat je er eens lekker om kon lachen:

Als we jong zijn, lachen we maar liefst driehonderd tot vierhonderd keer per dag. Zijn we ouder, dan loopt dit terug tot gemiddeld twintig keer per dag.

Het Grote Hema Magazijn

2011-12-02T22:53:00.008+01:00

Vandaag stond ik met vriendin H., kersverse moeder, met Bugaboo en al in de lift van de Hema. We gingen naar boven voor koffie en een tompouce. Maar in de lift stond al een mevrouw, in een frisse Hema-polo, met een karretje vol blauwe kratten. Ze zei: "we gaan eerst even naar beneden hoor," en dat gingen we.

De liftdeuren gingen open en H. en ik kregen zicht op Het Grote Hema Magazijn. "Kijk maar even gauw," zei de Hema-mevrouw. Wij gluurden tussen de liftdeuren door en wilden alles weten over het magazijn. De mevrouw beantwoordde geduldig onze vragen. Het bleek dat het magazijn zich onder de gehele Hema uitstrekte - onder de gehele Hema! - en overal waar we keken zagen we metalen stellingkasten met de fantastische Hema producten: van basic t-shirts tot theekopjes en een stelling met "seizoen" erboven, waar hoogstwaarschijnlijk de wanten en kerstballen lagen te wachten tot ze naar boven mochten. Ik werd een beetje licht in mijn hoofd van zoveel Hema-spullen bij elkaar. H. en ik keken nog eens goed naar de knopjes van de lift. Het knopje voor de kelder printten we allebei in ons hoofd.

Later, toen we de tompouce ophadden en een praatje gemaakt hadden met de andere keurige mensen die op vrijdagmiddag in het Hema-restaurant zaten, gingen we weer met de lift naar beneden. De knopjes deden een beetje raar, ze reageerden niet op mijn aanraking en ik wist ook niet meer precies welk knopje ik moest hebben, maar ineens begreep de lift waar hij naartoe moest. We gingen naar beneden, en toen de deuren langzaam openden stonden we niet op de begane grond, maar: in de kelder! H. en ik keken elkaar aan. Even overwogen we om Het Grote Hema Magazijn in te rennen en de winkel via de achterdeur te verlaten met armen vol soft cotton hemden, gestippelde onderbroekjes, kleine dienblaadjes, gebreide vestjes, sapglazen met een zweempje rood, broodtrommels, handige jaarkalenders, kleurige pantoffels en duopakken rompertjes.

Maar omdat we de jeugd van tegenwoordig bij ons hadden, die vredig lag te slapen in de Bugaboo, deden we het niet. We gaven het goede voorbeeld, drukten op het juiste liftknopje en rekenden onze diepvriesbakjes keurig af bij de kassa.

Grote plannen

2011-12-02T22:47:00.003+01:00

Vandaag reed ik over de A28 naar Amersfoort. Boven de weg hing een matrixbord: "5 DECEMBER IS DE A28 GESLOTEN AVOND EN NACHT"

Ik dacht meteen aan de Sint. Zou hij echt de hele A28 nodig hebben?

Pluizig

2011-11-21T09:10:00.001+01:00

’s Ochtends op de fiets naar je werk met dit weer is kiezen uit twee kwaden:

pluizig haar door een muts
óf
pluizig haar door de mist.

Politiek

2011-11-16T16:12:00.003+01:00

Ik heb me lang geleden voorgenomen om niet te bloggen over religie, politiek of voetbal. Vooral aan politiek wil ik mijn digitale vingers doorgaans niet branden. Maar nu kan ik het toch even niet laten. Ik snap die hele discussie over weigerambtenaren namelijk niet.

De wet in Nederland: twee mensen van hetzelfde geslacht mogen trouwen. De taak van een trouwambtenaar: de wet uitvoeren. Einde discussie wat mij betreft! Ik werk regelmatig samen met leerplichtambtenaren, het is hun taak om de leerplichtwet te handhaven. Het kan toch niet zo zijn dat een leerplichtambtenaar zegt: "nee, die jongen laat ik gewoon thuis zitten, want ik ben het helemaal niet eens met de leerplichtwet."

Als je het niet met de wet eens bent, moet je naar de stembus. Als je het principieel niet met je werk eens bent, moet je ander werk zoeken. Ik zeg: ambtenaar, doe je werk!

Radio

2011-11-09T11:26:00.008+01:00

Tot voor kort luisterde ik graag naar Kink FM. Als ik het even helemaal gehad had met alle terugkerende hitjes, dan zocht ik deze zender op. Heerlijk om te luisteren tijdens het werken en je ontdekte er gegarandeerd leuke nieuwe muziek. Ik vind het dan ook eeuwig zonde dat deze zender uit de lucht werd gehaald omdat het de investeringsmaatschappij niet meer lukte om er winst mee te maken.

Maar gelukkig heb ik nu een alternatief gevonden: Pinguin Radio (vraag me niet hoe ze aan de naam komen). Een aantal oud-Kink-medewerkers maken, met het geld van twee diehard Kink-fans, een online radiozender. Momenteel draaien ze alleen nog maar non-stop muziek (ook fijn), maar vanaf januari wordt er gepresenteerd. Lekker basic, een beetje underground en niets meer dan de liefde voor muziek. Ik houd van dit soort mooie initiatieven!

We want Goosje

2011-10-25T08:08:00.006+02:00

Herinnert u zich Goosje nog? Mijn favoriete toiletjuffrouw uit Enschede? Afgelopen vrijdag moest ik weer even aan haar denken. Ik was met vriendin H. op een feestje in Eindhoven. Het was een fundraising party; alle winst ging naar het goede doel. Er werden zelfs flesjes Flügel uitgedeeld voor vijf euro, "voor het goede doel!" Ook de garderobe kostte 1 euro (voor het goede doel), en bij het toilet kreeg je voor 1 euro (uiteraard voor het goede doel) een stempel waarmee je de rest van de avond "gratis" kon plassen.

Niet elke toiletjuffrouw is zo goed als Goosje, bleek maar weer eens. De dame die er zat was uitgebreid in gesprek met iemand toen ik stond te wachten op mijn stempel en negeerde me zo'n vijf minuten, tot ik zelf inbrak op het gesprek. Vervolgens zette ze de blauwe stempel half op het Pink Ribbon sjaaltje (ook al voor het goede doel) dat om mijn pols gewikkeld zat. Het bleek al gauw dat ze niet veel meer deed dan stempelen en praten, want het toilet was nu niet bepaald spic en span. En toen vriendin H. naar de wc ging kreeg ze de eerste keer geeneens een stempel, waardoor ze nota bene twee keer 1 euro heeft moeten betalen! Nou vráág ik je! Dat zou mijn Goosje nooit doen. Het is dat 't voor het goede doel was, maar zo'n toiletjuffrouw zou op staande voet ontslagen moeten worden.

Doe meer met taal, deel 2

2011-08-20T00:31:00.005+02:00

Een oude hobby van mij is het bestuderen van prikborden in de supermarkt. In de Ermelose supermarkten kom ik regelmatig een briefje tegen met de aantrekkelijke tekst: "zit het even niet mee, boek een vakantie naar Bergen aan Zee."

Doe meer met taal

2011-08-20T00:28:00.002+02:00

Vanavond even een rondje over de hei gelopen. Het was een prachtige avond, met roze strepen aan de horizon, overal grazende konijntjes en bloeiende paarse heide. Maar 't was wel wat heiig.

Goed nieuws, deel 2

2011-08-19T14:28:00.005+02:00

Afgelopen dinsdag in de NRC Next: een artikel over het waarmaken van dromen, en het ontmoedigende feit dat mensen dit meestal niet doen, omdat mensen nou eenmaal gewoontedieren zijn en doen wat ze altijd al deden.

Laat je echter niet ontmoedigen, want - quote: “meestal gebeuren de dingen die je verwacht en doe jij de dingen die iedereen verwacht. Maar misschien, op een dag, een mooie dag waarop er alleen maar heel onverwachte dingen gebeuren, en jij ineens alles anders doet, misschien komt dan ineens zomaar je droom uit.”

Zie je wel, ik zei het toch! Het komt eraan mensen, let op mijn woorden.

Goed nieuws

2011-08-11T09:58:00.006+02:00

Nieuwsbericht op de radio: "zonder dat daarvoor een duidelijke reden is, zijn de beurzen in Europa positief geopend."

Ik ben geinspireerd. Stel je voor dat dit het begin is van alleen nog maar goed nieuws, zonder dat daarvoor een duidelijke reden is:

"Zonder dat daarvoor een duidelijke reden is, is de werkloosheid in Nederland de afgelopen maand flink afgenomen. Met name onder jongeren en ouderen, degenen die het traditioneel het lastigst hebben op de arbeidsmarkt, blijkt de werkloosheid te zijn gedaald."

"Experts staan voor een raadsel, maar in de Hoorn van Afrika is al enige dagen sprake van flinke regenval. Dit maakt een einde aan de maandenlange droogte en biedt onverwacht hoop in de strijd tegen voedselschaarste."

"Zonder enige aankondiging vooraf hebben de Israelische regering en Hamas vrede gesloten. Palestijnen en Israeliers steken gezamelijk vuurwerk af op de oever van de Jordaan."

"Geheel onverwacht blijkt er een hittegolf aan te komen. Morgen wordt het al 25 graden en de dagen daarna rond de 32 graden. Af en toe kan er een bui vallen maar de zon zal zich niet lang schuilhouden. De ANWB verwacht files richting de stranden."

Pizza pollo

2011-06-23T17:46:00.005+02:00

Ik heb een groot probleem. Ik kan mijn favoriete pizza nergens meer vinden. De pizza pollo van Ristorante. Die heerlijke, dunne, knapperige, pittige pizza met kip, spinazie en iets knoflook-achtigs... Mmm, het water loopt me in de mond als ik eraan denk. Maar elke keer als ik mezelf beloof: "vanavond pizza," kom ik gedesillusioneerd terug van de supermarkt. Met in mijn boodschappentas een pizza Hawaii of een andere prima-te-eten-maar-haalt-het-niet-bij-mijn-favoriete-pizza.

Ik ben al een keer wanhopig alle (zes) de supermarkten die Ermelo rijk is langsgereden. Een blik in de vriezer geworpen en onverrichter zake weer naar buiten. Vandaag heb ik ook twee supermarkten in Harderwijk geprobeerd, waaronder de AH in het centrum. Maar ook daar hadden ze hem niet. Ik ben bang dat als zelfs de AH in het kosmopolitische Harderwijk de pizza pollo niet in zijn assortiment heeft, dat ik het dan wel kan schudden op de rest van de Veluwe. Misschien zijn ze hier nog niet toe aan zo'n verfijnde smaak. Of misschien is Ristorante gewoon opgehouden met de pizza pollo te maken? Dat zou ik pas echt erg vinden.

Koekiemonster

2011-06-06T16:10:00.003+02:00

Ik werk vlakbij de koekjesfabriek van Van Delft. Als de wind onze kant op staat, is dit een ware verzoeking. Dan word ik dagelijks geplaagd met de heerlijkste geuren, van ouderwetse likkoekjes en chocoladekoekjes tot de onbestemde maar heerlijk zoete geur van suikergoed. En de allerlekkerste geur: pepernoten! Het lijkt erop dat ze bij Van Delft de hele zomer lang kilo's pepernoten bakken. Ahhhh, DIE LUCHT! Soms wandel ik een rondje en dan kan ik bijna niet meer wachten tot het Sinterklaas is.

De kauw en het paard

2011-05-16T20:40:00.005+02:00

Na een on-inspirerende werkdag reed ik terug naar huis. Bij een veldje naast een boerderij zag ik een kauw met nesteldrang: de zwarte vogel zat bovenop de rug van een blond boerenpaard en trok met fanatieke rukjes bossen haar uit de rug van het paard. Hij had zijn hele bek al vol met blond pluishaar. En het paard? Dat graasde rustig zijn veldje kaal.

Wonen in een dorp

2011-04-27T10:44:00.004+02:00

Ik heb de laatste tijd vaak aan mensen verteld dat ik naar een dorp verhuisd ben. Bij het woord dorp denk je al gauw aan twintig huizen, een kerk en een buurtsuper. Af en toe krijg ik de vraag hoe groot mijn dorp nou eigenlijk is, dus ik heb het maar eens opgezocht. En wat blijkt: de gemeente Ermelo heeft ruim 26.000 inwoners! Dat zijn, schat ik, zo'n 20.000 inwoners in Ermelo zelf en dan nog eens 6000 voor de omliggende gehuchten. Nou, best wel heul veul voor een dorp toch?

Woord van de dag

2011-04-20T14:09:00.003+02:00

Een woord dat in mijn ogen absoluut aan inflatie leidt: authentiek. Ik las het gisteren wel honderd keer in een woonblad en dacht: wat the ****?

Tegenwoordig is alles maar authentiek, van een lelijk kastje bij de kringloopwinkel tot een vakantiehuisje aan zee tot een omafiets. En dan moet je ook nog eens een authentieke persoonlijkheid hebben als je ergens solliciteert. Of authentiek leiderschap, ook zoiets, maar wat moet ik me daar bij voorstellen?

Alsjeblieft, hou op schei uit. Van mij mag het woord authentiek een tijdje in de ijskast!

Het weer in Lissabon

2011-04-06T12:02:00.004+02:00

Ik heb een vrije ochtend. Mijn plan was om even lekker in de tuin te gaan werken, maar helaas bleek de voorspelde zon nog nergens te bekennen. In plaats daarvan motregent het al de hele ochtend. Ik wilde even op weeronline.nl kijken wat de voorspellingen zijn voor komend weekend; misschien kan ik dan lekker de tuin in? Maar weeronline onthoudt blijkbaar je voorkeuren. Ik was alweer vergeten dat ik laatst had gezocht naar het winterklimaat in Portugal. Dus toen ik zojuist op weeronline keek, las ik dit:

Het is vandaag vrij zonnig in Lissabon.

Weersverwachting voor Lissabon
vandaag 18° / 28°
morgen 17° / 29°

Zeist - 6 april 2011 - Het weer in Portugal is in een woord prachtig te noemen. De zon schijnt en de temperatuur komt overdag uit op 25 tot plaatselijk 30 graden. De tropische grens van 30 graden kan alleen in het zuiden gehaald worden.

Toen ik vervolgens klikte op 'wijzig plaats' en verdrietig Ermelo intikte, bleek dat er zelfs een Ermelo in Portugal ligt! Nee Weeronline, ik bedoel Ermelo op de Veluwe. Je weet toch, daar waar het al de hele ochtend motregent. Zucht...

Held (op sokken)

2011-03-11T14:00:00.004+01:00

Laatst keken we thuis De Hel van '63. Een spannende Nederlandse film over de Elfstedentocht. De film wekte onmiddellijk een Nederlandse oergevoel in mij op; iets met ijskoorts, heroïsche momenten, de geur van snert en een lichte trots op het Friese bloed dat voor de helft door mijn aderen stroomt.

Ik moest denken aan 1997, toen mijn vader de Elfstedentocht reed en ik met mijn moeder, zusje en twee ooms langs het ijs stond om hem aan te moedigen. We hadden een Elfstedentochtbutton waardoor we gratis met de overvolle bussen mee mochten. Mijn zusje zat bij een vreemde mevrouw op schoot, omdat er verder geen plaats was, maar dat was niet erg want iedereen was aardig. We mochten plassen bij mensen thuis die we helemaal niet kenden. Het was KOUD! We stonden, in mijn herinnering, urenlang in het donker langs een bevroren sloot te wachten (we hadden nog geen mobieltje, hoewel enkele vooruitstrevende schaatsers er al wel eentje hadden): komt 'ie er al aan? Komt 'ie er al aan? Of is 'ie misschien al geweest? Uiteindelijk kwam hij toch nog langs en juichten we hem toe met ons zelfgemaakte spandoek: pap, moet je 'n duwtje? En dan hup, de bus weer in, door naar Dokkum of Bolsward of ik weet niet meer welke plaats waar de kroegen vol stonden met feestende mensen en je overal op straat chocomel en snert kon krijgen.

Ik ben trots op mijn vader, dat hij die tocht gereden heeft. En vaak, als het een beetje vriest en men op de radio spreekt over Elfstedenkoorts, denk ik: eigenlijk zou ik de traditie voort moeten zetten. Ik zou moeten gaan trainen, ik zou moeten proberen een plaatsje te bemachtigen aan de start, zodat ook ik deze heroïsche tocht kan rijden, als het eenmaal zover is. Heel graag zou ik mezelf een keer tot het uiterste pushen, om een topprestatie neer te zetten waar ik de rest van mijn leven trots op kan blijven.

Niet alleen de Elfstedentocht, maar eigenlijke elke sportieve uitdaging spreekt tot mijn verbeelding. Zo zijn ook het lopen van een halve marathon en het fietsen van de Alpe d'Huez ingevingen die ik al eens heb gehad. Na drie lessen spinning op de heftige muziek van DJ Tiësto zag ik mezelf die berg al op zwoegen, het leek me prachtig. Ik had zelfs al een gelegenheid om voor te trainen: komende zomer gaan zowel mijn oom als mijn vader de Alpe 'd Huez op. Een aantal familieleden gaan mee als supporters. Ik bedacht me hoe gaaf het zou zijn om als fietser mee te gaan. Na een half jaar fanatiek trainen, zou ik op mijn doorzettingsvermogen vast die berg wel kunnen bedwingen.

Helaas blijft het altijd bij ideeën. Want als puntje bij paaltje komt, heb ik toch geen zin om me er zo hard voor in te spannen. Al dat trainen, poeh, daar word je vast heel moe van. Ik vrees dat ik komende zomer gewoon weer langs de kantlijn sta met mijn spandoek: pap, moet je 'n duwtje?

Tonijnsalade revisited

2010-12-24T18:27:00.001+01:00

Trouwens, voor degenen die denken dat ik nog steeds in Ermelo verslaafd zit te zijn aan tonijnsalade: wees gerust. Het bleek toch niet zo'n succes. Na drie boterhammen met tonijnsalade bleef het bakje halfleeg en onaangeroerd in de koelkast staan. Het is dat ik zo'n moeite heb met eten weggooien, anders had ik hem nooit leeg gekregen. Gelukkig is het met veel pijn en moeite toch gelukt, maar voor mij voorlopig geen tonijnsalade meer.

Vrouwen en haren

2010-12-24T18:12:00.010+01:00

Een nieuwe woonplaats betekent op zoek naar een nieuwe huisarts, nieuwe tandarts, nieuwe dierenarts, nieuwe dansschool en - misschien nog wel het belangrijkste - een nieuwe kapper. De eerste kapper die ik uitprobeerde beviel niet zo goed, dus vandaag nam ik maar weer eens een gokje. Ik ging naar kapper Casablanca. Het begon niet al te goed; ik stond op het afgesproken tijdstip voor de deur, maar de kapsalon was dicht. Chagrijnig sjokte ik naar de Hema en net toen ik twee rollen inpakpapier stond af te rekenen, werd ik gebeld door Sofia, de kapster. Ze was even naar de winkel geweest, sorry. Ik sjokte weer terug naar de kapsalon maar had er niet zoveel vertrouwen meer in.

Gelukkig maakte Sofia het ruimschoots goed door me thee aan te bieden, met guitig Marokkaans accent tegen me aan te babbelen ("haren zijn heel belangrijk voor de vrouw, haren en nagels!"), op vertrouwelijke toon met me te roddelen over de concurrentie, me gratis proefproducten mee te geven en uiteindelijk mijn haar in een prachtige Charlie's Angels-coupe te föhnen. Eerst dacht ik nog: houd nou maar op met die föhn, ik doe het thuis wel. Maar op een gegeven moment gaf ik me over aan haar handen en begon ik er stiekem van te genieten. Terwijl ik in de spiegel naar mijn bleke koppie keek, kon ik het niet helpen dat ik steeds een beetje meer ging stralen. Sofia gaf me een kop met haar zoals ik nog nooit had gehad. Uiteindelijk verliet ik de zaak met opgeheven hoofd en de rest van de dag voelde ik me als een movie star die door het leven zeilt.

Iemand die tonijnsalade eet

2010-10-28T21:33:00.007+02:00

We zijn verhuisd. Sinds een paar dagen woon ik in een nieuw huis, en bovendien in een plaats die ik nog niet ken. Heel langzaam vind ik er mijn weg. Ik ben al naar de supermarkt, de dansschool en de gamma gefietst (wat is alles lekker dichtbij in zo'n kleine plaats!), ik heb een garage gevonden voor mijn auto en ik weet al bijna op de tast het lichtknopje te vinden. Ook de kat begint langzaam haar draai te vinden. Stukje bij beetje wordt het hier, heel langzaam, ons nieuwe thuis.

Toch voel ik me wel een beetje een anders in deze nieuwe omgeving. Ineens ben ik niet meer iemand die in Enschede woont, maar iemand die in Ermelo woont. Iemand die niet zegt: ik ga even naar de stad, maar: ik ga even naar het dorp. Iemand die opstaat en haar jas dichtritst als de conducteur in de trein omroept: Ermelo, station Ermelo. En omdat we in ons nieuwe huis een vaatwasser hebben, ben ik ineens ook iemand die in de supermarkt vaatwastabletten in haar mandje heeft liggen.

Door al deze veranderingen heb ik het gevoel een beetje een ander mens te zijn. Zelfs zo anders, dat ik laatst in de supermarkt niet alleen vaatwastabletten in mijn mandje legde, maar ook tonijnsalade. Dat doe ik normaal gesproken nooit, tonijnsalade in mijn mandje leggen. Maar dit keer wel. Hmm lekker, dacht ik, tonijnsalade op brood.

In zo'n nieuwe omgeving is alles mogelijk. Je kunt zijn wie je wilt. Je kunt het roer radicaal omgooien. Maar belangrijker nog: je kunt jezelf verrassen met de kleinste dingen. Ik ben iemand die in Ermelo woont en tonijnsalade eet.

Bekentenissen van een provinciaalse vrouw

2010-10-28T21:15:00.000+02:00

Een dagje shoppen in Utrecht heeft mij gebracht tot een aantal schokkende inzichten en een paar fantastische cowboylaarzen. Dit ging als volgt:

11:20 - Grappige observatie: ik zie veel koppeltjes "provinciaalse vrouwen" die een dagje aan het winkelen zijn in de grote stad: degelijk kapsel, stevige stappers en Gaastra jas, tasje van de Miss Etam of V&D in de hand.
11:22 - Ernstige observatie na weerspiegeling in winkelruit: ik heb ook wel wat weg van een provinciaalse vrouw met mijn gympen, bodywarmer en paardenstaartje.
11:23 - Dramatische realisatie: ik woon in Ermelo dus ik ben nu ook een provinciaalse vrouw die een dagje gaat winkelen in de grote stad.
11:30 en verder - De oplossing: ik maak het goed door de rest van de middag alle hippe winkeltjes op te zoeken, veel te dure cowboylaarzen voor mezelf te kopen, in mijn eentje bij een geinig koffiezaakje te gaan zitten, mijn haar los te trekken en het wild door elkaar te schudden.

Cassette

2010-10-18T14:50:00.000+02:00

Sinds een maandje of twee tuf ik het land door in mijn eigen auto. Het is een kleine rode Mazda zonder stuurbekrachtiging, airconditioning, cd-speler of enige andere vorm van luxe, maar hij rijdt als een trein. 's Ochtends brengt hij me naar mijn werk en 's middags weer naar huis. Tussendoor rijd ik van afspraak naar afspraak. Vaak luister ik dan radio. 's Ochtends Edwin Evers, 's middags Jeroen van Inkel en op vrijdagmiddag Claudia de Breij. Maar soms ben ik die eeuwige hitjes, domme telefoongesprekken en schreeuwerige reclames even zat. Bumpy ride van Mohombi komt me bijvoorbeeld echt de neus uit, en zo gaat het met al die nietszeggende popmuziek na verloop van tijd. Dan snak ik naar wat kwaliteit, naar echte mooie muziek.

Zo kwam het dat ik laatst op zolder een oude verhuisdoos ondersteboven keerde, op zoek naar mijn oude cassettebandjes. Want ja, mijn Mazda heeft wel een cassettespeler. En wat denk je? Ik had ze nog! Daar lagen de cassettebandjes die vriendinnen voor mij maakten, toen we vijftien waren en muziek luisterden op onze walkmans. Van J. kreeg ik Boyzone, van L. de soundtrack van Titanic en van C. Alanis Morissette. Ook manlief had nog oude cassettes. Tour of Duty, 2 Unlimited en zelfs een echt origineel in de winkel gekocht bandje. Het mooiste bandje was er echter eentje die ik van H. had gekregen, in de vierde klas van de middelbare school. Ze had de muziek van Texas overgenomen op een oud bandje van Frans, met de luisteroefeningen van Code Genial 3. Op de voorkant had ze geschreven: Voor Fje, het leven zit vol verrassingen.

Laatst reed ik in alle vroegte vanuit Enschede naar mijn werk. Ik moest anderhalf uur rijden en was de gebruikelijke radiomuziek weer eens zat. Ik stopte het bandje van Texas in de speler en terwijl het om mij heen op de weg steeds drukker werd, luisterde ik naar mijn vroegere lievelingsliedjes. Aan het einde van het bandje klonken er een paar woorden Frans. Klik, zei het bandje. Ik draaide het om en hup, daar ging Texas weer. Ik werd langzaam wakker terwijl de zon boven de weilanden opkwam en via de spiegels in mijn ogen prikte. Het leven zit vol verrassingen.

Schizofreen

2010-09-17T14:44:00.003+02:00

De afgelopen maanden is er nogal wat veranderd in mijn leven. Niet alleen ben ik getrouwd en heb ik een nieuwe achternaam, ook heb ik per 1 september werk gevonden in het midden van het land en ben ik daarom bezig met het voorbereiden van een verhuizing naar een Veluws dorp. Tenslotte heb ik ook nog een autootje aangeschaft om naar mijn werk en werkafspraken te kunnen tuffen. Nieuwe naam, nieuwe baan, nieuw adres; soms voel ik me een voortvluchtige crimineel die een nieuwe identiteit probeert aan te nemen.

In oktober verhuizen we naar ons nieuwe adres, maar tot die tijd woon ik zo'n 120 kilometer van mijn werk af. Echt handig is dat niet; daarom logeer ik doordeweeks een aantal nachten bij mijn ouders. Ik ben terug op mijn oude kamer (of eigenlijk de kamer van mijn zusje), en 's avonds schuif ik uit mijn werk zo aan bij moeders' piepers. Een avond per week ga ik nog naar huis in Enschede; de kat moet zo nu en dan ook nog een beetje verzorging krijgen.

Door die verschillende verblijfplaatsen raak ik zo langzamerhand wel een beetje schizofreen. Als ik 's ochtends totaal van de wereld wakker word, weet ik niet meer of ik nou thuis ben in Enschede of thuis bij mijn ouders. En als ik vervolgens met mijn slaperige hoofd in de keuken brood sta te smeren, reik ik voortdurend naar de verkeerde keukenkastjes. Het is maar goed dat die verhuizing eraan komt, want als ik niet uitkijk geef ik mijn vader straks nog een schaaltje met kattenbrokjes, terwijl de kat zich thuis tegoed heeft gedaan aan de cashewnootjes.

Telefoongesprek

2010-08-31T15:12:00.006+02:00

Ik wilde mijn nieuwe simkaart uittesten en belde mijn kersverse echtgenoot. Dacht ik. Maar ik verwisselde een 0 voor een 8 en de telefoon werd opgenomend met een licht aarzelend: "Hallo?"

"Hallo, met F."
"F! Ehm, volgens mij heb je een verkeerd nummer gedraaid."
"Ja, ik denk het ook, sorry!"
"Je klinkt wel erg leuk, moet ik zeggen."
"O! Hihi... Tja, ehm, ik ben al getrouwd."
"O, ja, dan houdt alles op. Veel plezier nog he?"
"Jij een fijne dag, doei!"
"Hoiiiii."

Bekentenissen van een getrouwde vrouw

2010-08-31T14:35:00.008+02:00

De afgelopen maanden ben ik tussen de bedrijven door bezig geweest met het voorbereiden van een bruiloft. Mijn eigen bruiloft welteverstaan. Dat heeft onverwachte kanten in mijzelf naar boven gehaald. Zo heb ik als een ware bridezilla tegen een kleermaker staan verkondigen dat ik absoluut niet zou gaan trouwen in de mislukte jurk die hij voor me had gemaakt (uiteindelijk kwam alles goed - helaas niet met de kleermaker - en trouwde ik in een fantastisch katoenen jurkje dat ik zomaar op een zonnige vrijdagmiddag in een klein winkeltje vond.) Ook zat ik ineens urenlang achter de computer op allerlei trouwwebsites te spieken. Hoewel ik het niet voor elkaar kreeg om een leuk stukje te bloggen over mijn eigen leven als bruid, was ik verslaafd aan de verhalen van andere bruidjes.

Vooral de Do It Yourself trouwwebsite-scene in Amerika had mijn aandacht. Urenlang bekeek ik originele trouwfoto's, manieren om je tafels op te leuken met zelfgemaakte kleedjes en alternatieve trouwceremonies. Ook een bezoekje aan Etsy, met allemaal vintage en zelfgemaakte spulletjes, was vaste prik in mijn blogrondje toen ik nog zocht naar een jurk. En dit heerlijke filmpje van een Amerikaans stel heb ik misschien wel honderd keer bekeken (let vooral op de gezichten van de verraste tantes in de kerkbankjes). Ik kocht zelfs de Grazia, waarin ik de fotosessie van het huwelijk van Wes & Yo helemaal heb verslonden.

Ach, trouwverhalen, het blijft een heerlijk onderwerp. Zelfs nu ik al lang en breed getrouwd ben, kan ik de trouwwebsites niet links laten liggen. De Nederlandse Fromfraai is nog steeds een van mijn favorieten. Ja, je kunt wel zeggen dat ik, behalve een man, een kleine tic heb overgehouden aan dat hele trouwgebeuren. Een beetje genant is het wel, maar ik kan er niks aan doen: ik ben een sucker for wedding stories geworden.

Sandy de Sloper

2010-08-25T15:57:00.004+02:00

Speciaal voor alle dames die wel eens last hebben van PMS, óf van het ontbreken van een man in hun omgeving. Wees getroost: je bent niet de enige.

"APELDOORN - Sandy, een orang-oetan in de Apenheul in Apeldoorn, heeft het afgelopen weekeinde de ruit van haar hok kapot gemaakt met een steen die in haar hok lag. De ruit is niet aan diggelen. Sandy, die al de bijnaam Sandy de Sloper had, zou tot haar daad gekomen zijn doordat ze last had van 'maandelijkse hormoonschommelingen' en het ontbreken van een man in haar omgeving. (Omroep Gelderland)"

NRC Next, 24 augustus 2010.

Het huis in de Lipperkerkstraat

2010-07-15T20:25:00.006+02:00

Een paar dagen geleden fietste ik door de Lipperkerkstraat. De volkse en altijd drukke straat waar ik vier jaar van mijn leven heb gewoond, in een oud, lichtelijk vervallen jaren '30 pand, dat dienst deed als studentenhuis. Het studentenhuis waar ik ooit aan deze weblog begon.

Alweer heel lang geleden kregen mijn huisgenoten en ik het bericht dat wij het huis moesten verlaten (herinnert u zich deze nog?) omdat de eigenaar was overleden en het pand verkocht zou worden. Het duurde vervolgens een paar jaar voordat de laatste huisgenoot het huis ook echt verliet, maar uiteindelijk stak E. de laatste oude meubels in de fik in de achtertuin en vanaf toen stond het huis leeg. Er leken wel plannen te zijn, maar die schoten niet echt op. Ik fietste af en toe langs het huis en zag soms dat er wat geklust was. Een muurtje hier, een deurtje daar, de garage van de buren platgegooid. Het huis stond op Funda en later was het er weer af. Er kwam een bord van een projectontwikkelaar te hangen. Verder gebeurde er weinig. Zouden ze er appartementen van maken? Of een woonhuis? Er gingen geruchten dat er weer studenten woonden, klopte dat? Vanaf de zijlijn bleven mijn huisgenoten en ik ons oude huisje in de gaten houden.

Een paar dagen geleden fietste ik dus weer lang het huis. Ineens was er leven in de brouwerij. Er stond een vuilstortcontainer op de stoep, op het braakliggende terrein van de garage verrees uit het niets een pand van drie verdiepingen en er liepen allemaal bouwvakkers en projectmannen rond. Ik stopte om naar binnen te gluren. Tegelijkertijd ging de deur open en verscheen er een man in overhemd, om een andere man in overhemd binnen te laten. Ze schudden elkaar de hand en negeerden mij. Ik probeerde nog een glimp van de hal op te vangen maar dat mislukte. Een bouwvakker keek nieuwsgierig naar mij en m'n fiets.

Aan mijn sleutelbos hangt nog steeds de oude sleutel van het huis. Heel lang heeft die nog op het slot gepast maar nu niet meer, want de sloten zijn een tijd geleden vervangen. Toch voelde ik heel sterk de neiging om iets naar die mannen in overhemden te roepen. Ik wilde roepen: "hee joh, dat was mijn huis! Doe niet zo onverschillig! Ik ben duizend keer door die voordeur gestapt ja! Door dat luikje heen heb ik grapjes gemaakt met B. en G. en de anderen! Ik heb dronken op dat stoepje gezeten! Ik ken dit huis beter dan jullie, horen jullie mij?!" Maar ik deed het niet, ik fietste verder en keek nog een keer om naar de bouwvakker, die bijna struikelde en met een vermoeid gezicht een stapel stenen uit zijn handen liet vallen.

California girl (dream on)

2010-06-28T09:11:00.006+02:00

Vanochtend stond ik vroeg op. Ik stond op om te gaan hardlopen, voor het te warm zou zijn en het fietspad vol met groepen scholieren. Omdat mijn sportbroek nog in de was zat, besloot ik een korte rode boardshort aan te trekken. Wit hemdje erop en klaar. Mijn benen, die toch wel een klein beetje kleur hebben gekregen de afgelopen dagen, stelden me vandaag nou eens niet teleur. Ja, ze mogen er best zijn, die benen van mij, zo dacht ik toegeeflijk. Terwijl ik daar rende door de vroege zomerzon, tussen de vroege vogels die al naar hun werk fietsten, met alleen een hemdje en een boardshort en mijn al-een-beetje-bruine benen, voelde ik me net een California girl. Het enige wat ik nog miste was een oceaan om langs te rennen.

Een zwoele zomeravond

2010-06-27T18:38:00.004+02:00

Zaterdagavond, half twaalf. We zitten op het terras. Terwijl H. afrekent ga ik naar binnen om te plassen. Daar heeft de DJ net zijn eerste plaatje opgezet. Op de toiletten, die de hele avond gratis zijn geweest, is toiletjuffrouw Goosje zich aan het installeren. Ze haalt een doekje over de WC-bril en heeft haar briefjes opgehangen: "zitten op een schoon toilet is fijn - voor 25 cent zal dat altijd zo zijn - liefs Goosje". Ik was mijn handen en loop door de kroeg terug naar het drukke terras. Sex on the beach schalt over de lege dansvloer. Langs de kant staat een groep mannen die er alvast zin in heeft. Eentje zwaait er met zijn arm op de maat van de muziek. Zijn vrienden houden zich nog kalm, maar als het straks drukker wordt en de mensen dronken en bezweet zijn, en de mannen naar de vrouwen lonken die sexy met hun vriendinnen dansen, zullen ze zich vol overgave op de dansvloer storten. De serveerster loopt goedgemutst naar buiten met een dienblad vol drankjes. Enschede maakt zich op voor de nacht.

De zen van het koffie maken op de camping

2010-06-10T21:25:00.000+02:00

Een van mijn favoriete bezigheden is koffie maken op de camping. Dat gaat zo: je meet twee bekers water af. Je giet ze in een pannetje en zet het water op het vuur. Je wacht tot het water kookt, terwijl je ondertussen de plastic filterhouder op de thermoskan zet, een koffiefilter erin drukt en een goed geschatte hoeveelheid koffie in het filter schept. Als het water kookt pak je het aluminium pannetje met een aluminium tangetje van het vuur. Heel geconcentreerd giet je het water uit het pannetje op de koffie. Na de eerste plons druppel je er steeds wat water bij, om het als een echt koffiezetapparaat zo gelijkmatig mogelijk over de dikke koffieprut te verdelen. Teveel water in een keer maakt de koffie slap, dus je neemt de tijd. Als al het water op is laat je de filter rustig uitdruppelen. Koffie inschenken, koekje erbij en dan: een kwartier lang puur genieten van de beste koffie ter wereld.

Het ego van een lijsttrekker

2010-06-07T11:50:00.009+02:00

Vanochtend zag ik in een bushokje een poster met daarop Mark Rutte. "Minister-president Rutte" stond erbij, of iets van die strekking. Op de foto droeg Mark een bril, terwijl hij zijn best deed om sympathiek, betrouwbaar, integer, maar ook besluitvaardig over te komen. De fotograaf had duidelijk geprobeerd om een toekomstig leider neer te zetten. Dat was hem aardig gelukt.

Hoe zou Mark zich voelen bij die poster? Wat doet zoiets met je ego, met je zelfbeeld? Zou hij lang geoefend hebben op zijn president-blik? Zouden zijn vrienden er grappen over maken? Wat zou hij hebben gezegd toen zijn adviseurs voorstelden hem als president te portretteren? Zou hij zich een beetje generen voor het ietwat arrogante statement dat de poster uitdraagt? Of zou hij het stiekem wel stoer vinden, misschien zelfs lekker?

Update: gisterenavond zag ik een zelfde soort poster, maar dan met Job Cohen erop. Het blijkt een reclame te zijn van Elsevier. Maar toch!

Froukiwi's blije lijstje

2010-05-31T12:15:00.003+02:00

Lunchen met wentelteefjes. Samen een gek dansje doen in de woonkamer. Nieuwe schoenen. Ons heerlijke veel te grote huurhuis met al dat groen er omheen. Een nieuw recept uitproberen - en laten slagen! Op stap met "de meiden". Kamperen met de oeroude en burgerlijke vouwwagen. De zonnebloemen elke dag ietsje langer zien worden. Bellen met mijn zusje. Dat ik deze zomer ga trouwen met mijn lief. Zomaar op een doordeweekse middag koffie drinken in de stad. Een avond dansen tot het zweet op je voorhoofd staat. De kat die springend door de tuin vliegen vangt en opeet. Mijn lief die in de schuur aan het klussen is. Baby's die naar je lachen. Een spontaan grapje met iemand in de supermarkt die dezelfde humor heeft. Een yogales waarin alles lekker gaat. Mooie muziek. Eindelijk weer eens bijkletsen met mijn dit-moeten-we-veel-vaker-doen-vriendin. Flirten. Zomaar even heel erg gek doen. Dat het na een paar mooie dagen regent en ik dan denk: hè wat lekker voor de tuin. Die zeldzame keer dat het mij lukt om de boel de boel te laten, en dan de hele dag in pyama op de bank naar MTV marathons kijken. Puppy's.

(geïnspireerd door Linda.)

Een teken van leven

2010-05-27T12:04:00.002+02:00

Ik leef nog hoor! Heb alleen niet zoveel tijd/zin/inspiratie om te bloggen. Om toch wat leesvoer te bieden, volgt hier een opsomming van zomaar wat activiteiten die ik de afgelopen weken heb ontplooid:

een groots afscheid gevierd met collega's, limonade, aardbeien, spekjes en een aantal toevallige voorbijgangers (al dan niet verstandelijk beperkt) die ook wel zin hadden in een lollie
heel veel sollicitatiebrieven geschreven
kennisgemaakt met de onbuigzaamheid van het systeem van het UWV én met een hele aardige en gelukkig buigzame ambtenaar
vrede gesloten met het idee dat ik nu officieel werkloos ben
me verdiept in de wereld die trouwen heet (ik volg stiekem allerlei foute maar o zo leuke trouwblogs zoals Fromfraai en 2000 Dollar Wedding)
mezelf met een ouderwets meetlint laten opmeten, om vervolgens een fantastisch jurkje te bestellen waarvan ik nog niet weet hoe het me zal staan
tomatenplantjes in de tuin uitgezet
de zonnebloemen zien groeien
gekampeerd in eigen land terwijl het buiten maximaal tien graden was
een workshop over psychologie gegeven bij mijn oude werkgever
bijgepraat met oude én nieuwe vrienden
"De gelukkige huisvrouw" gekeken in de bioscoop, vergezeld door een grote zak tum tum
Laura Jansen met haar band een feestje zien bouwen op het podium
uitgebreid de krant gelezen

Nou als dat geen leven is, dan weet ik het ook niet meer!

Ontmoeting

2010-04-26T20:04:00.003+02:00

Ik schrijf op deze blog graag over kleine en toevallige ontmoetingen. Vaak zijn die momenten leuk, lief, grappig. Maar niet altijd. Afgelopen zaterdag had ik zo’n ontmoeting. Een klein beetje menselijk contact met een vreemde. Het was geen leuke en ook geen lieve ontmoeting. Toch wil ik hem hier graag met je delen.

De zon scheen. We stonden op het perron, te wachten op de trein die ons naar gonzende terrassen aan de gracht zou brengen. Ineens zagen we een vrouw. Ze droeg een blauwe tuniek met bijpassende broek en ze zat op het spoor. Twee mannen trokken aan haar. We lieten tot ons doordringen wat er gaande was. Toen renden we er naartoe. Vriend E. liet zijn tassen vallen en begon mee te trekken. Met twee armen onder haar oksels werd de tegenstribbelende vrouw uiteindelijk van het spoor getild. Ze huilde en zei: “laat me, alsjeblieft, laat me, ik wil dood!” De vrouw werd op een bankje gezet door een van de mannen. Hij sprak haar streng toe: “je blijft hier zitten tot er iemand voor je komt!” De andere man belde de politie.

Ik keek naar de vrouw. Ze was in paniek. Ik ging naast haar zitten. Dacht: hoe houd ik haar rustig? Ik sloeg een arm om haar heen: “meisje toch, wat is dat nou allemaal?” De vrouw leunde tegen me aan en begon onbedaarlijk te snikken. Ze zei dat niemand wilde luisteren. Ik luisterde. Maar er kwam niks. Alleen maar tranen. Ik vroeg waar ze vandaan kwam. Afghanistan. Ik vroeg nog meer. Er kwamen onduidelijke antwoorden. Ik brak me het hoofd over wat ik nog meer tegen haar kon zeggen. Uiteindelijk zei ik niks en legde ik mijn hand op haar rug. De vrouw bleef snikken en over haar buik wrijven. Ze had buikpijn. Mijn vrienden stonden naast het bankje, te wachten en te kijken. Onze trein reed binnen. Het fluitje ging. Onze trein vertrok weer. De jongen die de politie had gebeld zei dat hij eigenlijk naar zijn werk moest. We keken elkaar aan: tja, dat kan nu wel even wachten.

De politie kwam. De politievrouw hurkte bij de vrouw neer. Ze zei weer: “laat me alsjeblieft, ik wil dood!” en: “niemand wil naar me luisteren.” De politieman haalde een notitieboekje tevoorschijn. Hij noteerde onze gegevens. Vroeg wat we hadden gezien. Vroeg of ik gebeld wilde worden door slachtofferhulp. Ik zei nee: “ik voel me niet echt een slachtoffer.” De politiemensen liepen weg. De vrouw tussen hen in. Ze zouden haar naar de crisisdienst brengen. Toen ze wegliep zag ik dat de vrouw zwanger was.

De zon scheen. Onze volgende trein reed binnen. De trein die ons naar gonzende terrassen aan de gracht zou brengen. We zeiden gedag tegen de jongen die naar zijn werk moest. E. gaf me een knuffel. Pas toen kwamen de tranen.

Weekje vakantie in eigen tuin

2010-04-14T20:51:00.003+02:00

Deze week geplant: broccoli, andijvie, rabarber. Deze week gezaaid: basilicum, tijm, tomaat, paprika en zonnebloemen. Morgen ga ik Japans bloemengazon, zomerbloemen en mengsel voor vlinders zaaien. En natuurlijk weer bergen onkruid wieden. Met veel geduld, aandacht en toewijding wordt de tuin die een jaar geleden nog een slagveld was, langzaam een prachtig stukje aarde. Was het leven altijd maar zo simpel!

Aaf bedankt

2010-03-27T11:10:00.003+01:00

Ik ben nogal gehecht aan mijn vaste columnisten. Zoals ik ooit al schreef dat ik gehecht ben aan "mijn" dj in de ochtend, zo ben ik er ook gehecht aan om 's ochtends rustig een krantje te lezen met daarin "mijn" columnist. Jarenlang las ik de Volkskrant en volgde ik Remco Campert op de voorpagina, die zo leuk over de poes kon schrijven. Ook volgde ik Martin Bril, die nooit meer zal schrijven maar die nog steeds een beetje mijn voorbeeld is.

Tegenwoordig lees ik een andere krant. Na wat frustraties over de bezorging van de Volkskrant in mijn oude flat en een krantloze periode daarna, lees ik nu de jonge en frisse NRC Next. Het was even wennen, maar ook met deze nieuwe krant begin ik mijn vaste rituelen te ontwikkelen. Zo staat er op pagina 2 altijd een column van Aaf Brandt Corstius. Nou las ik die in het begin niet altijd, maar steeds als ik tijd over had las ik hem en de laatste weken is Aaf aan mij gegroeid. Zelfs zozeer aan mij gegroeid dat haar column nu vaak het eerste is dat ik lees op pagina 2.

Eindelijk weer een vast ochtendritueel en wat las ik nou gisteren in de krant?! Aaf gaat naar de Volkskrant!! Wel potverdikkie. Je wordt bedankt Aaf.

Rennen en waaien

2010-03-15T14:53:00.003+01:00

Mijn rondje hardlopen leidt me altijd door het Twentse dorpje Lonneker. Ik ren eerst door een woonwijk, langs huizen, een bejaardencentrum en een snackbar. Dan ga ik over het pad tussen de boerderijen door, langs kleine pony's die me herkauwend aanstaren. Tenlotte ga ik linksaf het fietspad af en kom ik in Lonneker terecht. Daar neem ik de Dorpsweg, die langs de kerk en de mini-supermarkt en het café leidt. Ook zitten er aan de Dorpsweg een holistische dierenarts, een pandje waar ik soms mensen op cello's zie oefenen, en twee kunstgalerieën. Een van die twee galerieën heeft een prachtige tekst op het raam gedrukt, die ik elke keer weer lees als ik er langs ren. Daar, op het raam van die galerie in dat kleine dorpje Lonneker, staat: "De geest moet waaien." En zo is het maar net.

Geen avond

2010-03-12T08:44:00.003+01:00

Gisteren kreeg ik een mailtje met wel een heel bijzondere boodschap: "Beste ..., vanwege omstandigheden is er op vrijdagavond 12 maart geen avond."

Je kunt het natuurlijk nooit zeker weten dus ik wilde het hier toch maar even delen. Mocht er vanmiddag tegen de klok van zessen iets raars gebeuren, zeg dan niet dat ik je niet gewaarschuwd heb!

Froukiwi's lentealarm

2010-02-24T18:20:00.008+01:00

Traditiegetrouw doe ik op deze weblog jaarlijks verslag van mijn eerste lentekriebels. Dat prille springerige gevoel diep van binnen vraagt er gewoon om de wereld in te worden geschreeuwd. Een soort eerste kievitsei of Groundhog Day, zou je kunnen zeggen. Welnu dames en heren, het is weer zover!

Ik zag twee merels flirten;
Er wordt overal fanatiek gesnoeid;
Het is alweer zo lekker lang licht;
De groene sprietjes van sneeuwklokjes komen boven de grond uit;
En zondag drong ineens, geheel onverwacht, de enige echte lentekriebel-lucht door tot mijn neus.

Verder is het natuurlijk gewoon nog steeds koud, grijs en nat, maar toch. De lente komt eraan!

Puur natuur

2010-02-08T17:09:00.007+01:00

Voetbalplaatjes: natuurlijke selectie in zijn puurste vorm. Al sinds het begin der tijden krijgt het brutaalste jong/het meest gehaaide jong/het schattigste jong de aandacht/wormen/voetbalplaatjes van zijn volwassen soortgenoot.

Heitje voor een karweitje

2010-01-17T13:13:00.003+01:00

Regelmatig word ik geconfronteerd met mijn onvermogen om grenzen te stellen, voor mezelf op te komen of confrontaties aan te gaan. Ik houd niet van ruzie, ik wil dat iedereen mij aardig vindt, dus nee zeggen of boos worden is iets wat ik ten alle tijden probeer te voorkomen.

Gisteren beleefde ik echter een dieptepunt. Een jongetje van een jaar of acht stond met een sneeuwschuiver op de stoep. Hij vroeg of hij een heitje voor een karweitje mocht doen. Ik wist niet dat zulke kinderen vandaag de dag nog bestonden en gecharmeerd door zijn vlijtige en ondernemende mentaliteit, zei ik ja. Hij zou een euro krijgen als hij de oprit sneeuwvrij zou maken. Door goed te onderhandelen wist het jongetje er zelfs nog 1,25 van te maken, iets waar ik akkoord mee ging om zijn ondernemersgeest te stimuleren. Maar toen hij een kwartier later aanbelde om te incasseren, zag ik dat hij alleen het stuk oprit vóór de auto schoon had gemaakt. Achter en naast de auto lag nog volop sneeuw. Het jongetje voor mij stond echter heel hard te hijgen en liet mij duidelijk merken dat hij keihard gewerkt had om de oprit schoon te krijgen. Ik kreeg medelijden met hem en vroeg me af wat hij wel niet zou denken van mij als ik hem nu weer aan het werk zou zetten. Dus in plaats van hem aan te spreken op de sneeuw die ik nog zag liggen, duwde ik hem de 1,25 in de hand en zei: goed gedaan joh, hartstikke bedankt!

Toen ik de deur dicht deed realiseerde ik me pas echt wat er zojuist gebeurd was. In plaats van de zelfverzekerde en rechtvaardige volwassene te zijn en de ander te wijzen op de gemaakte afspraken, had ik me weer eens goed laten afschepen. Door een jongetje van acht.

Schrijven en leven in 2010

2010-01-08T12:11:00.007+01:00

Toen ik ruim een jaar geleden afstudeerde, keek ik angstvallig naar de langzaam opdrogende stroom weblogs van ex-studenten om mij heen, die allemaal hardwerkende kantoormensen waren geworden. Ik vreesde dat mijn blog hetzelfde lot zou ondergaan: steeds minder stukjes, doordat de schrijver in kwestie last had van geen zin, geen tijd, geen inspiratie, een ander leven, andere interesses of terughoudendheid met het openlijk schrijven over werk en collega's. Hoewel ik met een paar nieuwe kleuren en een bijpassende ondertitel enthousiast bleef schrijven over mijn leven, vraag ik me inmiddels toch een beetje af of mijn blog niet stiekem ook behoort tot die langzaam opdrogende stroom.

Want ik moet bekennen: het wil niet meer zo vlotten met het blog, de laatste tijd. Ik heb wel ideeën, maar het ontbreekt me aan de tijd en zin om ze uit te werken. En zelfs de ideeën worden minder. Mijn laatste stukje ging over kerstbomen en nu het nieuwe jaar alweer een week oud is, heb ik nog steeds geen grappige, opvallende, interessante, stomme of rare dingen meegemaakt dan wel bedacht. Uiteraard heb ik zulke dipjes al vaker gehad, maar de inspiratie kwam gelukkig altijd weer terug. Hoe het dit keer gaat met de dip, durf ik nog niet te zeggen.

Of ik er nu wel of niet over ga schrijven, in ieder geval wordt 2010 het jaar waarin Froukiwi:

in het huwelijksbootje stapt (heus waar!);
alweer aan haar tweede opdracht als trainee begint;
een manier gaat zoeken om toch openlijk over werk te schrijven;
zoveel mogelijk dingen gaat doen die als enige bestaansrecht hebben: omdat het leuk is.

Mooie vooruitzichten lijkt me. Hoe het in 2010 verder gaat met het blog, blijft nog even spannend.

Volksonderzoek

2009-12-10T09:16:00.012+01:00

Resultaten van een kleine steekproef in de vorm van het naar binnen kijken bij de huizen tijdens een wandeltocht van werk naar huis op een druilerige dinsdagavond, in een gemiddelde volksbuurt te Enschede, datum acht december tweeduizendnegen, rond de klok van half zes:

zeker 30% zit te eten
zeker 50% heeft al een kerstboom staan
zeker 80% heeft de televisie aan

Dichters en liedjesschrijvers

2009-11-27T16:17:00.010+01:00

Ik werd uitgenodigd door een collega. We gingen naar een oud schoolgebouw, waar ateliers werden verhuurd aan kunstenaars. De betegelde hal was omgetoverd tot een iniemini theatertje. Er hingen zwarte doeken en op het kleine podium stond een ouderwetse schemerlamp met franjes aan de kap. Binnen roken mocht hier blijkbaar nog; het stond er blauw van de rook. Middelbare mannen met veel rimpels in het gezicht en hoeden op hun hoofd hingen nonchalant rond. Ze hadden peuken op hun lip en zeiden met een rauwe stem: yeah.

In de studentenhuisachtige keuken mocht je zelf drinken pakken en afrekenen. We betaalden vijf euro aan de gastheer, die ook een hoed op had en klaar zat bij het mengpaneel. Toen begon de voorstelling. Krap vijftien man zaten op de stoeltjes en luisterden ademloos naar een zangeres met een gitaar. Later zei de zangeres dat ze hier graag naartoe ging, omdat de mensen nog echt voor de muziek kwamen. Ook de hippe achttienjarige jongen, met keyboard en dijk van een soulstem, gaf een groots optreden aan het kleine publiek. Evenals de ervaren dichter die een glimlach door het zaaltje liet gaan en de beginnende dichteres die verlegen voorlas uit een handgeschreven boekje.

Na afloop liet een fotograaf ons het oude gebouw zien. We dronken rode wijn en praatten met vage figuren en muziekliefhebbers. Het leek alsof we er tien vrienden bij hadden gemaakt die avond. En we zeiden tegen elkaar: volgende keer weer!

Woon je in de omgeving van Enschede en houd je van singer-songwriters en mooie teksten? Ga dan zeker eens een keer kijken bij de poets and songwriters avonden.

Assepoester

2009-11-26T08:35:00.001+01:00

Op mijn werk staat, midden op het instellingsterrein, een carillonnetje. Elk uur speelt dit carillon een kinderliedje dat hardnekkig in mijn hoofd blijft hangen, waardoor ik mijzelf er regelmatig op betrap dat ik "opa bakkebaard" of "Moriaantje zo zwart als roet" aan het neuriën ben. Aan het einde van het liedje slaat het carillonnetje de tijd aan, altijd in hele uren. Vaak heb ik op zo'n moment een afspraak: negen uur, twee uur, vier uur en meer van die gangbare tijdstippen. Keer op keer word ik dan door het carrillon met mijn neus op de feiten gedrukt: je bent laat! Het carrillon slaat, en ik haast me met mijn mappen onder mijn arm en wapperende jas over het terrein. Ik voel me vaak net Assepoester. Want hoewel ze zeggen dat sprookjes niet bestaan, kun je het nooit zeker weten. Als het carillon slaat, ben ik toch stiekem altijd een beetje bang dat mijn mooie gehakte laars verandert in een lelijke oude klomp.

Zo.

2009-11-13T14:50:00.001+01:00

Dat was een lekker pak bokkenpootjes.

Yin en yang

2009-10-28T08:59:00.000+01:00

Je geloof in de mensheid even kwijt? Kijk eens op GivesMeHope.com. Deze site staat vol lieve, ontroerende en grappige verhaaltjes met een hoog Joris Linssen gehalte (denk: tranentrekkende taferelen op het vliegveld). Ben je al die kleffe hoopvolle shit helemaal zat? Lees dan de ellendige maar minstens zo grappige verhaaltjes op tegenhanger FMyLife.com (want elke yin heeft een yang). Ik ben er nog niet helemaal uit welke site ik nou leuker vind. Jullie?

Leermoment

2009-10-27T09:27:00.002+01:00

Alweer vier maanden ben ik aan het werk als management trainee bij een zorginstelling. Hoewel ik pas halverwege het acht maanden durende traject ben, heb ik het gevoel al veel te hebben geleerd. De belangrijkste verandering is er eentje die ik hopelijk de rest van mijn leven zal meedragen en is dan ook een echte doorbraak in Froukiwi-land.

Vroeger was mijn strategie: als je het even niet meer weet, onderneem dan actie. Mail, bel, praat en doe. Het liefst zoveel mogelijk, zo snel mogelijk en met zoveel mogelijk mensen.

Tegenwoordig is mijn strategie: als je het even niet meer weet, doe dan niks. Doe niks, wacht af, laat bezinken en de dingen komen vanzelf goed.

De dingen komen vanzelf goed! Ongelofelijk! Wie had dat gedacht.

Begrijpelijk

2009-10-22T09:26:00.003+02:00

Een Tilburgs gemeenteraadslid staat onder vuur omdat hij steekpenningen zou hebben aangenomen. Nou moet ik toegeven, dat zijn ook wel HEUL lekkere dropjes.

Afradertje

2009-10-20T10:56:00.004+02:00

Dit keer geen aanrader, maar een afrader. Ik had het natuurlijk kunnen weten want de naam zegt eigenlijk al genoeg: Stimorol Chocolate 'n Caramel. Kauwgom met een chocoladesmaakje? Ja, kauwgom met een chocoladesmaakje. Lieve mensen: Doe. Het. Niet.

Conditioneren in de praktijk, of: mijn grenzeloze vertrouwen in de wetenschap

2009-10-12T10:56:00.009+02:00

Nu ik een jonge kat in huis heb, heb ik eindelijk de kans om mijzelf te bewijzen als psycholoog. Al die jaren theorieën stampen - over operant en klassiek conditioneren, stimulus, respons en bekrachtiging - zijn toch niet voor niks geweest. De laatste twee maanden heb ik getracht de theorie in praktijk te brengen en mijn kat te conditioneren.

De regels zijn simpel: doet de kat iets wat niet mag; straf haar dan. Doet de kat iets goed; beloon haar. Er zit echter een addertje onder het gras: de kat mag de straf niet met jóu associëren, maar alleen met de plek. Als de kat bijvoorbeeld voor het eerst op tafel loopt, moet er een negatieve ervaring aan de tafel gekoppeld worden, zodat de kat denkt dat dit een nare plek is en er niet meer komt. Je moet zorgen dat je jezelf níet aan die negatieve ervaring koppelt, want dan ontstaat de associatie: tafel + baas = niet leuk. Maar tafel zonder baas = nog steeds leuk. Resultaat: kat gaat op tafel als jij er niet bent en rent snel weg als je binnenkomt. Dus, wat zeggen de diverse kattenboekjes: zorg dat je de kat onopvallend straft. Een balletje naar de kat gooien, een blik met knikkers over de vloer rollen of haar onopvallend nat spuiten met de plantenspuit, dat zou afdoende moeten zijn. Tot zover de theorie.

De praktijk: kat loopt op tafel. Froukiwi schrikt en springt luidruchtig op: snel, tijd voor actie! Kat merkt dit en springt onmiddellijk van tafel. Froukiwi pakt plantenspuit en spuit wild kijkende kat - vele cruciale seconden na de vertoning van het ongewenste gedrag - nat. Resultaat: kat associeert 'Froukiwi' met 'plantenspuit' en 'tafel' met 'spannend'. In het ergste geval associeert kat 'tafel' zelfs met 'aandacht van Froukiwi'.

Nog een voorbeeld: kat springt op aanrecht. Froukiwi woest. Wel potver! Froukiwi rent naar aanrecht en plukt kat er vanaf. Foei! Stoute kat! Froukiwi denkt te laat aan plantenspuit. Froukiwi vloekt. Weer verkeerd aangepakt.

Nee, het is niet makkelijk. Toch had ik na dit aanrechtindecent de hoop dat mijn strenge straf een beetje effect zou hebben. Ik zette daarom 's nachts een omgekeerd leeg flesje op het aanrecht om de kat te testen. Ik had het kunnen weten: de volgende ochtend lag het flesje op z'n kant. Bovendien was de langpootspin in de hoek onder het keukenkastje verdwenen, en lagen er in plaats daarvan vijf losse spinnenpoten op het aanrecht.

Het moge duidelijk zijn: conditioneren is geen sinecure. Maar ik geef de moed niet op. Ik heb al die flauwe kattenboekjes de deur uit gedaan en lees nu een wetenschappelijke verhandeling over het gedrag en karakter van katten. Reuze interessant en ik leer er ontzettend veel van. Zo weet ik nu dat gedomesticeerde kattenrassen onderling genetisch net zo weinig van elkaar verschillen als de gedomesticeerde kat van zijn wilde tegenvoeter, wat wil zeggen dat de verschillende rassen weinig voorstellen. Ook blijkt dat katten sneller leren van een positieve bekrachtiging na positief gedrag, dan van het uitblijven van die bekrachtiging na negatief gedrag. Wat ik je zeg: reuze interessant. Ondertussen krabt de kat de krullen van de trap.

De Froukiwi Luistertip op Vrijdag

2009-10-09T10:11:00.004+02:00

Tune in op Kink FM voor de laate dag van de Kink 1400 en geniet vlak voor het weekend van de mooiste (alternatieve) liedjes!

Regen, zon en de wereldeconomie

2009-10-09T09:23:00.013+02:00

Als ik 's ochtends naar mijn werk ga kan ik kiezen uit twee routes. Ik kan de fiets pakken en het fietspad "buitenom" nemen, waarvoor ik eerst een drukke kruising over moet en mij in het gedruis van de grote ochtendverplaatsing begeef. Als het regent is dit mijn favoriete optie, omdat ik zo voorkom dat ik over een onverharde weg moet en mijn broekspijpen onder de modderspetters komen te zitten. Het heeft ook wel wat, om onderdeel te zijn van die drukte op de wegen 's ochtends. Moeders met kinderen, vaders met kinderen, scholieren op de fiets, zakenmannen in auto's, zakenvrouwen in auto's, en ik op mijn fietsje met mijn rugtas. Allemaal hardwerkende burgers die de wereldeconomie draaiende houden.

Maar wat óók kan, is de "binnendoorroute", en dan het liefst lopend. Dit is mijn favoriete route bij mooi weer. Dan laat ik de wereldeconomie links liggen en steek ik vlak bij mijn huis één weg over, waarna ik op een paadje door het bos terecht kom tussen de mensen die ook even niet aan de wereldecomomie meedoen en hun hond uitlaten. Daarna wandel ik over een onverharde weg met aan de ene kant een maisveld en aan de andere kant bomen, een weiland en koeien. Vanuit dat weiland stap ik zo het landgoed van de zorginstelling op, het zogeheten "instellingsterrein", en ben ik op mijn werk. Eerst maar eens een bakje koffie, denk ik dan.

Vandaag koos ik voor de laatste optie en terwijl ik daar zo wandelde in de vroege ochtend, met de zon op de bedauwde spinnenwebben en een dampende mesthoop in de wei, realiseerde ik me dat m'n herfstdipje mijlen ver weg leek, evenals de wereldeconomie. Wat een beetje zon al niet kan doen.

Herfstdipje

2009-10-07T12:52:00.004+02:00

's Ochtends als de wekker gaat is het nog donker. 's Avonds tijdens de afwas wordt het alweer donker. De mooie nazomer lijkt voorbij en hoewel het vandaag warm is, is de zon nergens te bekennen en vind ik het zelfs overdag veel te donker. Het werk kan me even niet bekoren. Het grasveld waar ik afgelopen zomer vaak lag in mijn pauze, is ineens bezaaid met vieze natte bladeren. Alle dagen lijken op elkaar en ik kijk er niet naar uit om weer een hele winter lang mijn avonden op de bank voor de tv te slijten. Donker is stom, werk is stom, natte bladeren zijn stom, tv is stom, alles is stom. Blegh! Ik heb een herfstdipje.

Kanniekieze

2009-10-05T11:15:00.007+02:00

Dansworkshops ontwikkelen en geven aan jongeren, bedrijven, particulieren. Meedoen aan twee weekenden vol dans- en muziekimproviatie. Een cursus inburgering ontwikkelen voor Duitse UT-studenten die in Nederland komen werken. Een fotoreportage maken van werknemers in uniform die rookpauze houden. Bij een toneelgezelschap gaan. Vrijwilliger worden bij mijn eigen baas en wekelijks gaan wandelen met een verstandelijk gehandicapte. Vrijwilliger worden op een school en dansworkshops geven. Meer stukjes schrijven op mijn weblog. Freelance teksten gaan schrijven. Toch weer contact zoeken met die ene ondernemer om hem te gaan helpen met zijn website en zijn trainingen. HR manager worden en een nieuwe afdeling opzetten bij een jong bedrijf. Foto's inplakken. Meer naar muziek luisteren. Nieuwe bands en artiesten ontdekken. Vaker naar het theater en het filmhuis gaan. Jonge trainees coachen. Een opleiding tot docent volgen. Van de tuin een paradijs maken. Op zoek gaan naar leuke meubeltjes, stoffen en accessoires om mijn huis mee in te richten. Weer gaan schilderen.

Er zijn zoveel manieren om creatief te zijn. Er zijn zoveel leuke dingen om te doen. Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar in één mensenleven?

Vies/lekker

2009-09-30T15:54:00.005+02:00

Vies:
motregen
teveel koffie
te weinig motivatie

Lekker:
wakker worden van de Philips wake-up light
mini-snickers bij de koffie
een half uur jaren '90 happy hardcore op 3FM

Waardig

2009-09-15T08:49:00.012+02:00

Waardig is misschien wel het meest gehoorde woord op televisie vandaag de dag. Alles moet ineens waardig zijn. Chef-waardig, Robinson-waardig en ook topmodel-waardig ontbreekt niet meer in het rijtje, zo bleek toen ik gisteren Benelux Next Topmodel zat te kijken.

Raar woord eigenlijk. Waardig. Waardig. Waardig. Waardigwaardigwaardig.

Is dit stukje Froukiwi-waardig?

Thuis werken

2009-09-14T12:03:00.002+02:00

Eerst even de was ophangen. O, de telefoon gaat. Hoe was je weekend? Shit, de kat krabt aan het behang. FOEI! Niet doen! Stomme rotkat. Ze verveelt zich zeker. Even mee spelen. Au! Lekker hoor, die nageltjes. Oke, nu koffie en dan echt aan het werk. Getsie wat kriebelt die wollen trui. Hoe warm is het hier eigenlijk? 18,5 graden. Hmm, ik wil de verwarming nog even niet aan doen. Dat is altijd zo'n symbolisch moment, die eerste keer dat de verwarming weer aan gaat... O ja, projectplan. Eens even kijken. Hmm. Lastig eigenlijk. Waar is die fijne pen nou toch gebleven? Hee, een mailtje! Ik stuur straks wel wat terug. Of nee, toch nu. Zouden er leuke leren rugtassen bestaan die stoer zijn en toch netjes? Even plaatjes googelen. O, die is wel mooi! Hmm, 90 euro. Wauw, best gave tassen. Maar ja, misschien ga ik naar mijn volgende baan wel weer fietsen of met de trein of de auto, en heb ik dan nog wel zo'n rugtas nodig? Het moet een tas zijn die lang mee gaat, een echte investering. Misschien voor mijn verjaardag? Hmm, da's nog wel erg ver weg. O ja, projectplan. Even kijken. Productenboek. Fasering. Resultaat. "Is het resultaat wel het juiste middel om de doelstelling te realiseren?" God, geen idee... Nou ja, voorlopig kan het wel even zo. Zucht... Zal ik nog een kop koffie zetten?

Goed moment voor een peukie

2009-09-01T09:39:00.005+02:00

Ik rook niet. Nooit gedaan ook. Nou ja, ooit wel eens een sigaret geprobeerd toen ik zestien was, maar een roker zou ik mezelf niet willen noemen. Toch heb ik soms momenten dat ik ineens zin heb in een sigaret. Niet vanwege de nicotine, nee, vanwege het gevoel. Het gevoel van het rookmoment. Dan zit ik op mijn werk in het grote opengeslagen raam, in de vensterbank te genieten van het ochtendzonnetje, en dan denk ik: dit zou echt een goed moment zijn voor een peukie.

Het Groot Woordenboek der Kattentaal

2009-08-13T15:32:00.006+02:00

Het zit er weer op. De handdoeken en zwembroeken gewassen, de restjes Franse kaas opgegeten en de vouwwagen netjes ingeklapt in de garage gezet. De wekker gezet, mijn hersenen piepend en krakend uit de vakantiemodus getrokken en langzaam weer aan het werk gegaan. De vakantie was heerlijk, maar het echte leven is helaas weer begonnen.

Gelukkig is er Marley, die nu mijn dagen opfleurt. Marley is een katje van negen weken oud en sinds gisteren onze nieuwe huisgenoot. Het is nogal een wervelwind en van de eerste verlegenheid die in de boekjes beschreven staat, is geen sprake. In het eerste kwartier dat Marley bij ons was, had ze al een vlieg gevangen en opgegeten. Verder sprint ze het hele huis door en grijpt ze elke kans om iets nieuws uit te proberen.

Omdat Marley vanochtend miauwend om mij heen liep en ik me afvroeg hoe ik dat moest interpreteren, ben ik gaan Googelen op mogelijke betekenissen van miauwen. En wat blijkt? Er is van alles mogelijk. Denk niet dat een kat maar één miauw heeft. Oh nee. Er bestaat een heel scala aan miauwen, met verschillende betekenissen. Om het voor ons mensen wat makkelijker te maken, zijn er door kattenkenners kleine woordenboekjes op internet geplaatst. Deze kennis wil ik jullie uiteraard niet onthouden. Daarom hier een mooi lijstje met een aantal vertalingen. Ik zou zeggen: doe er je voordeel mee.

Betekenis geluid:
Mieuw: verzoek om voeding of aandacht
Mieuw (zonder geluid): beleefd verzoek
Miauw: een wat eisend verzoek
MIAUW: dwingend bevel tot voeding of aandacht
Mie-au-auw (dalend in toonhoogte): jengelend protest omdat de kat niet kreeg wat hij wilde
MIE-auw (jankend maar schel): krachtiger protest
MYUP! (scherpe, korte toon): edele verontwaardiging
MIAUW! MIAUW! MIAUW kreet om hulp bij paniek
Mie-rr-auw (brommend geluid met omhooggaande melodie): begroeting van geliefd persoon

Taal van moederpoes voor haar kittens:
MIEAUW: "eten"
MieAUW: "ga mee"
Mie R-R-R-RAUW: "verstop je vlug"
Mur RAUW: "nee" of "mag niet"
Mrriep: "hallo, hier ben ik"

Bron: klik hier (inclusief een klein dankjewel aan mijn dierenvrindin Moos!)

Zomerstop(je)

2009-07-17T15:31:00.002+02:00

Froukiwi gaat kamperen in Frankrijk. Tot in augustus!

Spetter pieter pater

2009-07-10T15:04:00.003+02:00

Het is al de hele dag vreselijk weer. De regen komt met bakken uit de hemel en de grond is helemaal zompig. Maar de eenden vinden het heerlijk: zij lopen snaterend en waggelend over het grasveld.

Gered van de ondergang

2009-07-07T08:05:00.004+02:00

Vanmorgen vroeg liep ik mijn nieuwe route naar het werk, langs de brievenbus. In de bosjes zag ik een ansichtkaart liggen; natgeregend, kromgetrokken en bemodderd. De kaart was gericht aan ome Frans en tante Wil. Een keurig glimlachende Bea zat in het rechterbovenhoekje. Ik pakte de kaart, veegde hem een beetje af, keek naar de postcode en gooide hem in de juiste gleuf van de brievenbus. Morgen ligt 'ie op de mat bij ome Frans en tante Wil.

Voordeliger

2009-06-25T13:07:00.003+02:00

De voordelen van Froukiwi’s nieuwe baan, nummer vierhonderdtwee: in de lunchpauze kan ik mijn kantoortje in de oude villa verlaten en het landgoed verkennen waarop de zorginstelling – mijn nieuwe werkplek – ligt. Ik scharrel over slingerende paadjes en zachte grasvelden, tussen rododendrons, eikenbomen en vijvers met rietkragen, tot ik een plek heb gevonden die van alle kanten aan het zicht wordt onttrokken. Ik trek mijn schoenen uit, zoek een plek in de halfschaduw van een boom en leg mijn tas onder mijn hoofd. Ik ga vijf keer verliggen tot ik de ideale positie heb gevonden, niet te warm, niet te koud en niet te hobbelig, en uiteindelijk, vijf minuten voor het einde van mijn pauze, vallen mijn ogen dicht en drijf ik weg, onder zachte aansporing van de wind, in een korte, maar zeer effectieve siësta.

Voordelig

2009-06-24T20:31:00.007+02:00

De voordelen van Froukiwi's nieuwe baan, nummer tweehonderdzeventien: ik kan nu lopend naar mijn werk in plaats van fietsend, waardoor mijn spijkerbroeken minder snel slijten.

De kick van de oervrouw

2009-06-23T11:37:00.003+02:00

Even dacht ik dat ik het verleerd was. Op mijn eerste vrije dag ging ik vol goede moed de stad in met een flesje water, een lege tas en een hele lijst dingen-die-ik-hebben-wil. Maar na twee uur zakte ik verslagen neer op het dakterras van de V&D, me afvragend wat er ook alweer zo leuk was aan winkelen. Mijn voeten deden zeer, ik kon geen leuke korte broek vinden, ik had geld uitgegeven aan kleren waarvan ik me afvroeg of ik ze wel echt nodig had en mijn hoofd was leeg en moe. Eigenlijk wilde ik het opgeven en gewoon naar huis gaan.

Gelukkig pepte de cappuccino me enigszins op en hees ik mezelf overeind om het toch weer te proberen. Na nog een paar teleurstellingen in winkels waar ik óf stomme óf te dure dingen zag, kwam ik eindelijk op dreef in de Bijenkorf. Ik kocht een fantastische nieuwe spijkerbroek van mijn lievelingsmerk en verwende mezelf vervolgens met wat onnodige leukigheidjes. Ineens kwam de lang vergeten oervrouw in mij naar boven en sloeg de kick van het winkelen (vergelijkbaar met het vinden van bessen) toe. Ik was dolblij met mijn aankopen, ook die waar ik eerder over getwijfeld had, en moest mezelf streng een halt toe roepen om niet nog meer te kopen.

Vlak voor sluitingstijd verliet ik de stad. Thuis liet ik de plastic tassen met aankopen midden in de kamer vallen en plofte met lichte hoofdpijn neer op de bank. De roes van het teveel geld hebben uitgegeven aan te leuke dingen – een heerlijke mengeling van schuldgevoel en euforie – maakte zich langzaam van mij meester.

Veel indrukken, weinig tijd

2009-06-17T20:13:00.006+02:00

Afscheid nemen, complimenten krijgen, taart eten. Welkom zijn, handjes schudden, rondkijken, vragen en verwonderen. Nieuwe route, nieuwe ontmoetingen, nieuwe mensen, nieuwe plekken. Andere koffie (minder lekker), andere werk (leuker), andere faciliteiten (slechter), ander uitzicht (beter). Veel indrukken, weinig tijd. Hopelijk gaat het blog er niet teveel onder lijden, maar wees niet verbaasd als het hier wat stil is de komende tijd. Ik ben met mijn nieuwe baan begonnen!

Met je broek op je knieën

2009-06-10T09:57:00.005+02:00

Handig hoor, zo'n lamp op het toilet met een sensor die "automatisch" aanvoelt wanneer er iemand binnenkomt. Dat ding gaat te pas en te onpas uit, wil vervolgens niet meer aan en dan sta je daar, met je broek op je knieën te springen, in de hoop dat de sensor je ziet, tot je het uiteindelijk maar opgeeft en je toiletbezoek in het donker afmaakt.

Dalai bedankt

2009-06-04T08:26:00.004+02:00

Gisteren zag ik de Dalai Lama op tv. Hij was op bezoek bij Twan Huys in het programma Nova College Tour en verkondigde onder andere:

dat we met iedereen in gesprek moeten, zelfs met Osama Bin Laden, behalve als hij een pistool bij zich heeft, dan kun je toch beter weg rennen;
dat er erg veel mensen op aarde zijn, dat wij jonge mensen daarom goed moeten nadenken over family planning, en eigenlijk maar gewoon het beste allemaal non en monnik kunnen worden.

Ook vertelde hij over "dialoog"; over hoe je een probleem niet oplost met fysieke strijd - want dat verandert de dingen alleen fysiek - maar door met "de ander" te praten, om zo zijn gevoelens en gedachten te veranderen. Hij vertelde hoe we op de wereld eigenlijk één grote "wij" zijn, met z'n bijna zeven miljarden tegelijk, en dat het geen zin heeft om in tegenstellingen te denken, want dat een probleem in India of Irak ook ons beïnvloedt. Nou goed, ik zal ophouden met het quoten van die goeie ouwe Dalai, het moge duidelijk zijn dat ik hem een toffe peer vind.

Eén ding wil ik er nog over kwijt, de Dalai Lama heeft mij namelijk erg goed geholpen. Vanmiddag heb ik een telefoongesprek waar ik een beetje tegenop zie: een gesprek waarin ik moet onderhandelen, terwijl ik eigenlijk al weet dat de tegenpartij het niet met mij eens is. Ik houd niet van ruzies en conflicten, dus ik vind het vreselijk om voet bij stuk te moeten houden en hoop maar dat het gesprek een goede uitkomst heeft. Gelukkig herinnerde ik me vanochtend de wijsheden van de Dalai Lama. Ik zie mijn onderhandeling nu niet meer als fysieke strijd maar als dialoog, als een gesprek waarin twee partijen tot elkaar willen komen. En door deze diepzinnig-filosofische, menslievende en o zo vredige benadering is het allemaal ineens een stuk minder eng. Dalai bedankt!

(G)een nieuw stukje

2009-06-02T22:03:00.004+02:00

Eigenlijk heb ik helemaal geen tijd om een nieuw stukje te schrijven. Maar telkens als ik zie dat die suffe huisvrouwen-tip bovenaan mijn blog staat, dan denk ik: hè getver. Wat een suffe tekst om bovenaan te hebben staan. Daar haal je geen mensen mee binnen natuurlijk. Anjers, pff.

Daarom nu maar even snel een nieuw stukje om bovenaan te zetten, met zo mogelijk nog minder inhoud. Maar daar gaat het niet om; die anjers trekken in ieder geval niet meer alle aandacht. Hopelijk heb ik snel weer tijd voor nieuwe stukjes!

Tip van de dag

2009-05-28T08:28:00.001+02:00

Fair trade anjers van de Albert Heijn. Staan wéken!

Komkommer

2009-05-27T11:22:00.000+02:00

Vandaag in alle vroegte gespot: een meisje dat al fietsend aan een komkommer zat te knabbelen.

De zoektocht naar een baan, deel 2

2009-05-27T11:15:00.001+02:00

Vlak na het stukje over mijn sollicitatiesores, waarin ik schreef dat het allemaal niet zo opschoot met die leuke vacatures, begon het ineens te lopen. Ik geloof dat ik eindelijk een beetje de weg begon te kennen in vacatureland, want in korte tijd kwam ik een hele stapel leuke vacatures tegen. Ineens zat ik wekelijks te ploeteren op spetterende, gemotiveerde brieven en kwam ik tijd te kort om al die vacatures uit te printen dan wel te knippen. Helaas ontving ik een aantal afwijzingen, van andere sollicitaties hoorde ik zelfs helemaal niks meer, maar gelukkig had ik uiteindelijk beet.

Na een kennismakingsgesprek, sollicitatiegesprek, tweede gesprek en een hele berg twijfels is de knoop nu doorgehakt en kan ik het officieel aankondigen: ik heb een andere baan! Ik ga aan de slag als, jawel, management trainee. Een hele mond vol, maar waar het op neer komt is dat ik managers ga helpen met hun werk en tegelijkertijd van alle kanten wordt getraind, gecoacht, gekneed en geprikkeld. Een leerzame ervaring lijkt me.

Twee dagen nadat ik besloot voor de baan te gaan, lag er een uitnodiging op de mat van een andere organisatie, waar ik had gesolliciteerd als docent. Omdat je nu eenmaal niet alles tegelijk kunt doen in het leven heb ik die uitnodiging afgeslagen, maar moeilijk was het wel. 's Nachts lag ik te woelen en spookten alle grote levensvragen door mijn hoofd. Heb ik wel de goede beslissing genomen? Wil ik niet veel liever docent worden? Of toch mijn eigen bedrijfje beginnen, en gebruik maken van de mogelijkheden die de laatste tijd voorbij komen op dat gebied? Ben ik er klaar voor om mijn veilige administratieve baantje achter me te laten? Leg ik mezelf vast door deze keuze te maken? Is dat erg? En waar wordt ik nou eigenlijk het gelukkigst van?!

Gelukkig is het bij die ene nacht vol twijfels gebleven. Natuurlijk is het allemaal spannend: ik weet niet of het project waar ik aan ga beginnen wel echt mijn ding is en ik weet ook niet of management mijn ding is. Maar ik heb zin om dat uit te gaan vinden en zin om nieuwe dingen te proberen. Ik zeg mijn abonnementen op vacaturenieuwsbrieven op, laat de Volkskrant Banen voor wat hij is, haal dat saaie vacatureoverzicht van mijn startpagina af en ga vast uitkijken naar de eerste vrije dag waarop ik niet hoeft te solliciteren, maar lekker kan gaan shoppen. Mijn zoektocht naar een baan is voorlopig ten einde. Hoera!

Dan maar burgerlijk

2009-05-25T15:27:00.004+02:00

De afgelopen vier dagen stond ik op een keurige Veluwse camping, samen met mijn lief en onze oude oranjebruine jarentachtig vouwwagen. Om het plaatje af te maken stonden onze families er ook, compleet met caravans, tentjes en toebehoren. Het was reuze gezellig met al die familie en ik heb enorm genoten van mijn tijd op de camping. Ik genoot van het natte gras 's ochtends op weg naar het toiletgebouw - uiteraard met een wc-rol onder de arm, ik genoot van de simpele praatjes met onze overburen, van de potjes blufpoker en badminton, van mijn nieuwe foute regenlaarsjes, van koffie uit een plastic beker, van de hangmat in de schaduw, van mijn favoriete Bob Marley vakantie-cd en natuurlijk van de zon.

Lang heb ik me verzet tegen de vouwwagen. Ik wilde hem niet, en toen ik hem wel wilde probeerde ik te doen alsof het camp is, zo'n vouwwagen. Tegen mijn vrienden sprak ik met jolige ondertoon over campings op de Veluwe en in Frankrijk. Maar inmiddels heb ik de strijd opgegeven. Ik durf het toe te geven. Ik kom uit de kast. Ja, het is burgerlijk, maar o wat vind ik het lekker. Als ik elk jaar met mijn vouwwagen op de camping mag staan, heb ik niks meer te wensen. Het kan me niks meer schelen: dan maar burgerlijk!

Trouwens...

2009-05-20T07:14:00.000+02:00

Laatst nog een boeketje gevangen op een bruiloft.

Over webloggen

2009-05-19T14:16:00.005+02:00

Enkele weken geleden overwoog ik om dit weblog op te heffen en onder een nieuwe naam verder te gaan. Dat had te maken met twijfels over herkenbaarheid, anonimiteit en het alomtegenwoordige Google. Al gauw besloot ik echter dat ik helemaal niet verder kon gaan onder een andere naam: al zolang ik mij kan herinneren ben ik Froukiwi. Al sinds het begin van het digitale tijdperk, toen ik zestien was en mijn eerste e-mailadres moest kiezen, ben ik Froukiwi. Ooit begonnen als lollig fruitnamen-grapje op de middelbare school, nu een klein maar belangrijk deeltje van mijzelf. Froukiwi is mijn digitale ik en dat moet zo blijven.

Het risico dat mijn weblog gevonden zal worden door mensen waarvan ik niet wil dat die hem vinden, zal altijd blijven bestaan. Ik doe mijn best geen "echte" namen te laten vallen en verder probeer ik mij netjes aan de etiquette te houden, door alleen dingen te schrijven die ik de mensen in mijn omgeving ook recht in hun gezicht zou durven zeggen. Zo probeer ik mijn weblog voor alle partijen plezierig te houden.

Hoewel Froukiwi dus blijft bestaan, heb ik toch het gevoel dat het tijd is voor verandering. Ik voel me niet meer die onstuimige studente, die ruim twee jaar geleden een roze met groene lay-out verzon en inspiratie opdeed in de trein. Het frisse en fruitige lijkt plaats te maken voor iets anders: ik denk ineens na over serieuze vraagstukken en aangelegenheden. Ik schrijf over werk, toekomst en volwassen dillema's. Natuurlijk blijft er tussen al die ingewikkeldheden ook nog tijd over om het gras te zien groeien. Ik hoop dan ook dat ik nog heel lang de tijd, zin en inspiratie houd om te schrijven over grote en kleine dingen. Maar mijn leven verandert, en het blog verandert mee. Daarom bij deze: een jasje in nieuwe kleuren.

Vragen over vragen

2009-05-13T11:05:00.005+02:00

Gisteren was ik op een bijeenkomst waar gepraat werd over werk, carrière en loopbanen. Er waren zowel "jonge honden" als "oude rotten" uitgenodigd, die met elkaar in gesprek gingen over jonge mensen en waar zij behoefte aan hebben in hun werk. Het was een grappig mix van old boys met dure jasjes, een paar iets minder oude mannen en vrouwen in iets minder dure jasjes, en jongeren die al dan niet gewend waren om rond te lopen in hun al dan niet nette kleding. Waar deze groepen normaal gesproken al gauw hun vertrouwde gelijken opzoeken, werden ze nu gedwongen met elkaar te praten, en zo kwam het dat ik onder andere een leuk en gelijkwaardig gesprek voerde met een vijftiger die eigen baas is en zijn hobby fotograferen serieuzer aan wil gaan pakken.

De toon op de bijeenkomst vond ik ambitieus. De gesprekken gingen over "wat zoek je in een werkgever", "wat heb je te bieden", "wat is je ideale baan" en "hoe kun je je dromen waarmaken." Natuurlijk zijn dat belangrijke vragen, vooral voor jonge mensen die net hun diploma op zak hebben en de wereld willen bestormen, en voor oude rotten die deze jonge mensen graag in hun organisatie zien. Maar toen ik naar huis reed dacht ik aan de sollicitatie die ik heb lopen en waar ik over twijfel, aan mijn administratieve baan waar ik soms over klaag maar die ook best vaak meevalt, aan mijn toneellessen en aan alle andere dingen die ik naast werken leuk vind om te doen. Momenteel is voor mij de vraag niet alleen wat voor baan ik precies zoek en hoe ik daarin mijn dromen waar kan maken, maar vraag ik me voornamelijk af: hoe belangrijk vind ik die vraag eigenlijk?

Naar de kapper

2009-05-13T09:46:00.007+02:00

Enige tijd geleden besloot ik mijn verwaarloosde strobos weer eens te lijf te gaan met een kappersbeurt en een fatsoenlijk model in mijn lokken te laten knippen. Ik kwam thuis met een relatief kort koppie, waar ik heel tevreden over was. Ik nam me vastberaden voor om dit keer mijn kapsel écht bij te houden en regelmatig naar de kapper te gaan. Vorige week was er toevallig een gelegenheid waarbij ik goed voor de dag wilde komen, bovendien bleek het vorige kappersbezoek alweer bijna twee maanden geleden, dus hup, naar de kapper.

Het was de bedoeling om mijn coupe gewoon een beetje bij te laten knippen, niks bijzonders. Maar de kapster vroeg of het wat korter mocht aan de achterkant en leefde zich vervolgens flink uit. Hele lokken vielen op mijn schoot en toen ik thuis in de spiegel keek bleek ik ineens een heel nieuw kapsel te hebben. Gelukkig heb ik nooit zo'n moeite met nieuwe kapsels, dus na een dag was ik gewend aan mijn korte haar. Mijn omgeving is er echter nog niet aan gewend; dagelijks krijg ik dingen te horen als "ooh, ben je weer naar de kapper geweest?!" en "een nieuw kapsel, wat leuk!"

Het was totaal niet mijn bedoeling, eigenlijk wilde ik gewoon een beetje bijpunten, maar ik heb er gratis en voor niks een nieuwe look bij gekregen, inclusief de bijbehorende complimenten. Best leuk, zo'n kappersbeurt!

De geur van mei

2009-05-09T21:26:00.015+02:00

In het zaaltje waar ik elke donderdag yogales volg was het warm, afgelopen week. We deden de buitendeur open. Terwijl ik met mijn hoofd tussen mijn benen hing in een poging de volmaakte driehoekshouding aan te nemen, stroomde er een frisse lucht langs mijn neusgaten. De rest van het uur voelde ik bij elke oefening waarbij het hoofd richting vloer ging, weer die heerlijke frisse lucht in mijn neusgaten. Met mijn ogen dicht leek het net alsof ik in een weitje stond te yoga'en.

Als ik 's avonds op de bank zit en het wordt al een beetje donker buiten, dan stroomt er de laatste dagen ook zo'n frisse lucht langs mijn neusgaten. Hij komt naar binnen door de ventilatieroostertjes boven onze ramen. En ook boven, op de studeerkamer, de overloop en de slaapkamer, hangt diezelfde frisse lucht. Eigenlijk hangt hij overal. Hij is fris en toch ook al een beetje warm. Hij heeft de geur van mei: de geur van gras, blaasbloemen en vrijheid.

Tekst op een pak lange vingers

2009-05-06T15:15:00.003+02:00

"Naar Oud-Hollands recept." Duitse vertaling op datzelfde pak lange vingers: "Nach alt-holländischem Rezept." Franse vertaling: "Un produit traditionelle." En tot slot de Engelse vertaling van de lange-vinger-makers: "Free from artificial colouring or preservatives."

Ehm... Huh?

Wennen aan wennen

2009-05-03T19:01:00.002+02:00

Ruim drie-en-een-half jaar geleden ontmoette ik mijn lief in Portugal. Eenmaal terug in Nederland reed hij van Heemstede naar Enschede om poffertjes bij me te eten en verdween niet meer uit mijn leven. Er volgde een lange periode van heen-en-weer-gereis door Nederland. Het was wennen om op vrijdagavond naast iemand te liggen, maar op maandag was het wennen dat mijn bed weer leeg was.

Twee jaar later begon lief met een opleiding in Breda, trok bij me in en reisde iedere vrijdag van Breda naar ons flatje in Enschede. Ik hoefde niet meer te treinen maar kon lekker thuis blijven. En als ik hem miste doordeweeks, kon ik gewoon even naar zijn spulletjes kijken. Toch was het wennen, dat delen van een huishouden.

Niet lang geleden begon lief met een nieuw deel van zijn opleiding, in Enschede. Afgelopen januari verhuisden we naar een groter huis en na een jarenlange weekendrelatie wonen we nu voor het eerst écht samen. Niet alleen in de weekenden, maar ook doordeweeks, met alles d'r op en d'r aan; van spontane bbq-avondjes tot ruzie om de afstandbediening. Ik had het er even moeilijk mee: het was wennen om mijn doordeweekse territorium op te geven.

Deze week is lief een paar dagen duiken in Spanje. Was ik eindelijk gewend aan zijn slapende lijf naast me, nu moet ik weer wennen aan het lege bed. Ik dacht aan de opleiding van mijn lief en zijn toekomst als officier bij de landmacht. De verhuizingen, de uitzendingen, de kilometers, de veranderingen. Er gaan er vast nog veel komen. En ineens drong het tot me door: ik raak gewend aan het wennen.

Lekker buitje

2009-04-27T08:39:00.003+02:00

Het stof is weggewassen, de planten in de tuin drinken gulzig. De goten zijn verstopt met stuifmeel en bloesem. De hooikoortspatienten halen adem. Er waait een fris windje en zelfs de bomen lijken blij. Hèhè, dat was nog eens een lekker buitje.

Gemis

2009-04-23T08:23:00.004+02:00

Martin Bril is overleden. Martin Bril, de held van het alledaagse. Hij schreef vaak over zijn meiden, en - volgens de nieuwslezer - dorpjes in Noord-Holland. Eén van zijn laatste columns ging over rokjesdag.

Hoe moet het nu met de meiden, hoe moet het met de dorpjes, de straten in Amsterdam, de cafeetjes in Frankrijk? Ik zal ze missen, allemaal.

Pleidooi voor koffie

2009-04-21T12:24:00.009+02:00

Toen ik zeventien was ben ik eens in de Verenigde Staten geweest. Ik herinner me vooral mijn verbazing over de grote glazen cola die ik bij het eten kreeg en die halfvol met ijs zaten. Afgelopen zomer was ik in Canada en mocht ik mij wederom onderdompelen in de Noord-Amerikaanse cultuur. Brede wegen, grote auto's, gele stoplichten aan een draad, hamburgers en take-away restaurantjes. Er zijn ongetwijfeld nadelen van de typisch Amerikaanse cultuur en over het algemeen ben ik dan ook een zeer tevreden poldermeisje, maar er is één ding wat ik sinds mijn vakantie in Canada ernstig mis hier in Nederland.

Coffee to go. Waarschijnlijk zijn er in Amsterdam ontelbare tentjes waar je dag en nacht een kartonnen beker vol lekkere koffie kunt krijgen, maar hier in het oosten des lands loopt het concept nog niet zo. We hebben weliswaar een fantastisch zaakje in Enschede, Bagels & Beans, waar je erg goede koffie en dito zoetigheden kunt krijgen, maar zij zijn slechts op winkeltijden geopend. Juist de tijdstippen waarop ik behoefte heb aan een bak koffie uit 't vuistje, zoals 's avonds om half zeven vlak voordat ik naar toneel ga of zondagochtend als we met de auto op pad moeten, is er niks te krijgen. Dat kan zo niet langer!

Daarom pleit ik bij deze voor een omslag in de Hollandse koffiecultuur en voor verruimde openingstijden van de Bagels & Beans, inclusief een nieuwe vestiging op de campus, op alle kleine stations van Nederland en in het winkelcentrum bij mij om de hoek. En voor bekerhouders in alle auto’s. Medestanders kunnen de petitie tekenen via de commentaarknop.

Mooi beeld

2009-04-16T14:56:00.003+02:00

's Ochtends vroeg, het is nog stil op de campus. Een overvolle prullenbak getuigt van zonnige momenten de dag ervoor. Lege colablikjes, broodzakken en lunchrestanten zijn met moeite in de prullenbak gepropt. Op de grond drie lege ijsdozen.

Van die kleine dingen

2009-04-10T09:41:00.000+02:00

Waarom zijn open chipszakken in reclames altijd zo mooi recht van de bovenkant, alsof ze zijn afgeknipt met een schaar en liniaal in plaats van hongerig opengescheurd zoals een normaal mens dat zou doen?

(Tuurlijk, ik weet wel waarom, dat ziet er mooier uit, maar toch. Waarom?!)

De vloer op

2009-04-08T08:06:00.009+02:00

Regelmatig probeer ik nieuwe hobby’s uit. Zo heb ik eens een cursus capoeira gedaan, een paar maanden karateles gevolgd, rondgesnuffeld in een radiostudio en een blauwe maandag geprobeerd om cabaret te maken. Sinds kort heb ik weer een nieuwe hobby: toneelspelen. Ooit heb ik met veel plezier aan schooltoneel meegedaan en nu vraag ik me af hoe ik zolang zonder heb gekund; ik heb mijn oude hobby herontdekt in de cursus "toneelspelen, dat kan jij ook!" Elke maandagavond sta ik met negen leeftijdgenoten in een donker zaaltje en doe ik vreemde maar leuke dingen, zoals heel hard huilen of arrogant praten tegen een stoel. De toneeljuf, een frisse jonge meid van 22 en net afgestudeerd aan de toneelschool, geeft ons de opdrachten. Vaak wordt er geïmproviseerd. Dan zeg de juf bijvoorbeeld: "E. en F., jullie zijn een stelletje. F., jij hebt net een kaartje van een onbekend meisje in de bus gevonden en je weet zeker dat E. vreemdgaat. E. komt thuis en je confronteert hem met het kaartje." Vervolgens mogen E. en ik gaan spelen, terwijl we oefenen in het laten vallen van stiltes, het afwisselen van onze onderlinge status of het oprekken van de spanning.

De toneeljuf vertelde vorige week dat ze de ideeën voor dit soort scènes soms uit ‘De Vloer Op’ heeft. ‘De Vloer Op’ is een televisieprogramma waarin Nederlandse topacteurs precies hetzelfde doen als mijn nieuwe toneelvrienden en ik, maar dan heul veul beter. Alle uitzendingen staan online en ik heb gisteren een poosje zitten kijken. Er worden twee acteurs aangewezen, de regisseur schetst een situatie en hop, spelen maar. Naast het feit dat ik er veel van leer, is het vooral ontzettend gaaf en mooi om naar te kijken. De acteurs kunnen zó goed spelen en maken van een paar simpele gegevens een fantastische scène, die ze nog weten af te ronden ook. Echt heel gaaf.

Daarom bij deze voor mijn lezers: mocht je je vervelen, mateloos geïnteresseerd zijn in toneel of gewoon eens iets leuks willen zien, check De Vloer Op!

Limerick

2009-04-06T11:52:00.000+02:00

Er was eens een meisje uit het oosten van ’t land
Haar liefde bleek niet tegen suiker bestand
Zij kocht snoep voor haar lief
Maar bekende schuld als hartendief
Want het snoepgoed was al in haar maag beland

Wow

2009-03-31T14:41:00.005+02:00

Wow. Ik zie net dat ik in maart wel zeventien stukjes heb geschreven op mijn blog, met deze erbij zelfs achttien. Het is lang geleden dat ik zoveel stukjes schreef in een maand. Februari 2007 om precies te zijn. Aan de hand van mijn stukjesfrequentie kun je analyseren hoe het met mij gaat; zo was ik in februari 2007 net begonnen met afstuderen en had ik moeite om mijn hoofd erbij te houden. Nu zit ik in een soortgelijke situatie; ik kan mijn hoofd er moeilijk bij houden. Bij mijn werk, welteverstaan. Ik schreef het laatst al: het is tijd voor een nieuwe baan. Dit kleine beetje statistiek bewijst dat onomstotelijk.

Achttien stukjes. Wow.

Je veter zit los

2009-03-31T09:27:00.003+02:00

En dan nu, ter compensatie van mijn blije blogje: een lekker zeikerig blogje.

Morgen, op 1 april, begint bij mij op het werk een nieuwe collega. "Is het geen grap?" vroegen mijn jolige collega's haar toen ze hier was voor een kennismaking. "Haha, nee, dat zegt iedereen: 'is het het wel echt waar?'" Haha, nou, wat een lol. Ik vind het een uiterst deprimerende gedachte dat overal ter wereld elk jaar weer duizenden mensen per 1 april bij een nieuwe baas beginnen en dat daar elk jaar weer door duizenden anderen met dezelfde flauwe en zogenaamd grappige opmerking op wordt gereageerd. Please, verzin iets beters of houd je mond.

Blij

2009-03-31T08:49:00.002+02:00

Hier word ik nou blij van: het Blijbedrijf. Oké het is op de rand van het misselijkmakende en ik weet zeker dat Gipharts personage Phileine ervan was gaan steigeren, maar ik geef dit initiatief het voordeel van de twijfel. Misschien is het tijd voor een locale Blijbrigade in Enschede?

Lekker luchtig stukje

2009-03-26T13:31:00.007+01:00

Ik wil graag een lekker luchtig stukje schrijven om mijn serieuze en ietwat neerslachtige verhaal van gisteren te compenseren. Vandaag voel ik me namelijk blij en dat wil ik graag delen met de wereld. Ik heb echter helemaal geen inspiratie voor een lekker luchtig stukje. Daarom zeg ik het maar even recht voor z'n raap: hallo wereld, vandaag voel ik me blij.

De zoektocht naar een baan

2009-03-25T16:43:00.013+01:00

Als student dacht ik jarenlang: "later, na mijn studie, dan ga ik werken". Hoe verder mijn studie vorderde, hoe intenser mijn verlangen werd om dat ellendige papiertje te halen en op zoek te gaan naar een baan. Afstuderen en werken, dat was het ultieme doel. Het idee van werken was echter vaag en ongedefinieerd. Verder dan mijn afstuderen ging mijn voorstellingsvermogen niet. Natuurlijk was ik heus wel bezig met "oriënteren", zoals dat zo mooi heet, maar hoe mijn werkende leven eruit zou zien daar kon ik me weinig voorstelling van maken. Ik zou gaan werken, dat was alles wat ik wist.

Nu werk ik. Na mijn afstuderen was er haast geboden bij het vinden van een baan, omdat het geldpotje behoorlijk leeg was. Daarom was ik blij dat ik snel iets tijdelijks had gevonden: ondersteunend medewerker op een administratieve afdeling. De baan gaf mij een inkomen, zekerheid, tijd om iets anders te zoeken en bovendien de rust om te wennen aan een nieuw leven in een nieuw huis. In het begin vond ik het werk leuk. Dat de baan in de verste verte niet aansloot bij mijn studie, maakte me niks uit. Alles was nieuw en ik leerde veel. Ik leerde hoe een administratieve organisatie in elkaar steekt, hoe het is om onderdeel uit te maken van een team en wat het betekent om gewoon, simpel, echt, te werken. Nu, na drie maanden, merk ik dat de nieuwigheid en de uitdaging van het werk er een beetje af zijn. Wat zeg ik, een beetje? Zeg maar gerust: helemaal. Ik verlang dan ook naar een baan die aansluit bij mijn opleiding en interesses.

Ik pluis wekelijks alle vacaturesites en kranten uit, op zoek naar de baan. Veel heb ik nog niet gevonden. Vanwege D’s werk willen we voorlopig graag in Enschede blijven wonen en dat helpt niet echt mee. De banen in Overijssel voor enthousiaste, ambitieuze, creatieve doch onervaren personen met een master arbeids- en organisatiepsychologie, liggen in deze tijd blijkbaar niet voor het oprapen. Soms vind ik wel wat leuks, maar blijkt de sluitingsdatum al te zijn geweest, of hebben ze momenteel niks wat bij mijn achtergrond aansluit, of blijkt er ineens een tijdelijke vacaturestop te zijn. "We houden je cv op de stapel" is iets wat ik al vaak heb gehoord. Mijn cv ligt nu op stapels stapels, maar heeft me helaas nog geen concrete baan bezorgd. Ik begin dan ook langzaam een beetje te twijfelen aan mijzelf. Zoek ik wel goed genoeg? Ben ik soms te kritisch? Hoe kan het dat anderen wel een leuke baan vinden? Moet ik misschien toch maar voor mezelf beginnen? En wat wil ik nou eigenlijk?

Ondertussen stap ik elke ochtend op mijn fiets om weer een dag te slijten als ambtenaar. Nog drie maanden, dan is mijn contract afgelopen en moet ik iets nieuws hebben. Ik spreek mijzelf toe met de gedachte dat ik heus wel iets zal vinden. En hoewel ik weet dat zoeken en afgewezen worden gewoon horen bij het solliciteren; ik word er toch een beetje moedeloos van.

Fiets

2009-03-23T12:29:00.004+01:00

Zo'n anderhalve maand terug kreeg ik voor de zoveelste keer in korte tijd een lekke achterband. Ik had de band vlak daarvoor nog laten vervangen bij de fietsenmaker, maar nu liep hij toch weer langzaam leeg. Omdat ik het gelazer met lekke banden zat was, besloot ik vriendliefs fiets te pakken; die gebruikte hij toch nooit. Wekenlang fietste ik rond op het oude brikkie van D. Af en toe miste ik mijn eigen fiets met versnellingen, spatbord en fietstassen wel, maar mijn luiheid was sterker.

Helaas viel afgelopen weekend de ketting van D's fiets, terwijl ik net bij het station aankwam. Ik ben gisterenavond dus maar terug gelopen met de fiets aan mijn hand, en heb hem in de schuur bij de afdeling Te Repareren Fietsen gezet. Nu is er nog maar één uitvlucht: de fiets van M, die in het buitenland zit en haar fiets (samen met haar favoriete kamerplant) bij ons heeft ondergebracht. Vanavond ga ik de banden oppompen en kijken of ik er een beetje op pas. Ik hoop maar dat de fiets het een poosje vol houdt, want stel je toch eens voor dat ik die verrekte bandenlichters weer moet aanraken. Ik moet er níet aan denken.

Spin

2009-03-20T11:12:00.002+01:00

Gisterenavond kwam ik laat thuis na een geslaagd theaterbezoek. Ik ruimde nog even wat spullen op toen ik zag dat onze vriend de huisspin weer terug was. De joekel van misschien wel vier centimeter had ik al eens eerder uit huis verwijderd, berustend in de gedachte dat hij helaas vast weer door een kiertje naar binnen zou kruipen. Of misschien was dit zijn vrouwtje wel. In ieder geval zat daar weer een grote dikke spin op de muur. Nu ben ik niet erg bang voor insecten en een spinnetje op z’n tijd kan ik best hebben. Maar deze spin was toch wel erg groot. Ik zag het dan ook niet zitten om hem te laten lopen, vond het geen prettige gedachte om met zo’n beest onder één dak te wonen.

Er zat maar één ding op: verwijderen. Met zwetende handen voerde ik de luciferdoosjestruc uit die D. me had geleerd: leeg doosje over het ongedierte, hulsje eroverheen schuiven, snel naar buiten met het doosje, hulsje eraf schuiven, doosje hysterisch van je af gooien en een meter achteruit springen. Een vlekje zien weg sprinten in het donker en het lege luciferdoosje met natrillende handen oppakken. Helaas bedacht ik me gisteren iets te laat dat ik de vorige keer een groter doosje had gebruikt voor dit formaat spin. Toen ik het doosje hard tegen de muur drukte en het hulsje er voorzichtig omheen schoof, maakte ik me zorgen of de spin daar binnenin wel op tijd opzij zou stappen en zijn poten heel zou houden.

Inmiddels heb ik geleerd erop te vertrouwen dat insecten zichzelf wel redden in zo’n klein doosje, maar dit keer ging het mis. Toen ik het dichtgeschoven doosje van de muur haalde, plakte er een dikke zwarte poot op de muur die nog een laatst stuiptrekking liet zien. Inderdaad, ieeehh! Nog hysterischer dan anders rende ik met het doosje naar buiten en controleerde of ik een vlekje in het donker zag wegrennen. Helaas zag ik niks, maar het doosje was wel leeg. De spin had met zijn zeven poten toch weg weten te komen. Ik heb nooit eerder een spin gehandicapt gemaakt en hoop maar dat hij het overleeft. Aan de andere kant hoop ik heel stiekem dat hij het niet redt, zodat hij tenminste niet meer door een kiertje ons huis binnen kan kruipen…

Nieuwe links

2009-03-20T10:55:00.009+01:00

Lang heb ik erover getwijfeld of ik ze in mijn lijstje moest opnemen. Eigenlijk wilde ik alleen maar linken naar mensen die ik in real life ken. Maar de blogs van Donna en She volg ik al zo lang, dat ik bijna het gevoel heb ze echt te kennen. Ook de avonturen van Vod volg ik al een tijdje. Ik vind dan ook dat deze schrijvende dames eigenlijk een plekje verdienen tussen mijn links. In deze tijden van afnemende aantallen blogvrienden moet een mens toch wat te lezen houden. Vanaf vandaag dus drie nieuwe links in het menu!